شب اول ماه ربیع الاول
سال سیزدهم بعثت، مبدأ هجرت رسول خدا(صلیاللهعلیهوآله) از مکه معظّمه به مدینه منوّره بود و در آن
شب ایشان در غار ثور پنهان شدند و حضرت امیرالمؤمنین(علیهالسلام) برای فدا کردن جان خود به جای آن
حضرت خوابید و از شمشیرهای قبایل مشرکین پروا نکرد و برتری خود و مواسات و برادری خویش را با رسول
خدا(صلیاللهعلیهوآله) به تمام جهانیان آشکار ساخت و آیه کریمه:
«وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغٰاءَ مَرْضٰاتِ اللّٰهِ
؛ و از مردم کسی [چون علیبنابیطالب علیه السلام] است که جانش را برای بهدستآوردن خشنودی خدا
میفروشد.» در شأن ایشان نازل شد.