وَ قَالَ (علیه السلام): عَجِبْتُ لِلْبَخِيلِ يَسْتَعْجِلُ الْفَقْرَ الَّذِي مِنْهُ هَرَبَ وَ
يَفُوتُهُ الْغِنَى الَّذِي إِيَّاهُ طَلَبَ، فَيَعِيشُ فِي الدُّنْيَا عَيْشَ الْفُقَرَاءِ وَ
يُحَاسَبُ فِي الْآخِرَةِ حِسَابَ الْأَغْنِيَاءِ؛ وَ عَجِبْتُ لِلْمُتَكَبِّرِ الَّذِي كَانَ
بِالْأَمْسِ نُطْفَةً وَ يَكُونُ غَداً جِيفَةً؛ وَ عَجِبْتُ لِمَنْ شَكَّ فِي اللَّهِ وَ هُوَ
يَرَى خَلْقَ اللَّهِ؛ وَ عَجِبْتُ لِمَنْ نَسِيَ الْمَوْتَ وَ هُوَ يَرَى [مَنْ يَمُوتُ]
الْمَوْتَى؛ وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَنْكَرَ النَّشْأَةَ الْأُخْرَى وَ هُوَ يَرَى النَّشْأَةَ
الْأُولَى؛ وَ عَجِبْتُ لِعَامِرٍ دَارَ الْفَنَاءِ وَ تَارِكٍ دَارَ الْبَقَاءِ.
و آن حضرت فرمود: از بخيل در عجبم كه به فقرى مى شتابد كه از آن مى گريخته، و ثروتى را از دست مى دهد
كه آن را مى جسته، در دنيا همچون تهيدستان زندگى مى كند، و در آخرت همچون ثروتمندان به حسابش مى
رسند.
و از متكبر شگفت زده ام كه ديروز نطفه، و فردا مردار است.
و از آن كه در خدا شك دارد
در عجبم در حالى كه آفريده هاى خدا را مى بيند.
و عجب دارم از كسى كه مرگ را فراموش نموده و حال
اينكه مردگان را با چشم مى بيند.
و از آن كه زنده شدن در آن جهان را قبول ندارد در شگفتم و حال
اين كه ساخته شدنش را در اين جهان مى بيند.
و در تعجبم از كسى كه سراى فانى را آباد مى كند، و
خانه باقى را وا مى گذارد.