وَ قَالَ (علیه السلام): وَا عَجَبَاهْ، أَ تَكُونُ الْخِلَافَةُ بِالصَّحَابَةِ [وَ لَا تَكُونَ بِالصَّحَابَةِ] وَ الْقَرَابَةِ؟
قال الرضي رحمه الله تعالى و روي له شعر في هذا
المعنى:
فإن كنت بالشورى ملكت
أمورهم فكيف بهذا و المشيرون غيب
و
إن كنت بالقربى حججت خصيمهم فغيرك أولى
بالنبي و أقرب
و آن حضرت فرمود: شگفتا آيا خلافت به دليل مصاحبت با پيامبر بر پا مى شود، ولى با مصاحبت و خويشى به
وجود نمى آيد؟
در اين معنا شعرى از حضرت روايت شده كه چنين است: اگر با شورا حكومت را به دست
گرفتى، چه شورايى بود كه رأى دهندگانش غايب بودند و اگر از طريق خويشى با پيامبر بر طرف مقابل حجت
آوردى ديگرى نسبت به پيامبر از تو سزاوارتر و نزديكتر بود.