طمع نکردن به دنیای بی ارزش
وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ؛ وَ
رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ؛ وَ كُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ
الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ؛ وَ الْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ
الْبَصَائِرِ؛ وَ الْحَظُّ يَأْتِي مَنْ لَا يَأْتِيهِ.
و آن حضرت فرمود: طمع وارد كننده اى به هلاكت است كه باز نمى گرداند، و ضامنى است كه وفا نمى كند. بسا
نوشنده آب كه پيش از سيراب شدن گلو گيرش گردد.
به هر اندازه ارزش چيزى كه براى به دست آوردنش
رغبت مى كنند بزرگ باشد مصيبت از دست رفتنش بزرگ است.
آرزوها ديده بصيرت را كور مى كند، و نصيب
به جانب كسى مى آيد كه به سوى نصيب نمى رود.