وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ نَظَرَ فِي عَيْبِ نَفْسِهِ اشْتَغَلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ، وَ مَنْ
رَضِيَ بِرِزْقِ اللَّهِ لَمْ يَحْزَنْ عَلَى مَا فَاتَهُ، وَ مَنْ سَلَّ سَيْفَ الْبَغْيِ قُتِلَ
بِهِ، وَ مَنْ كَابَدَ الْأُمُورَ عَطِبَ، وَ مَنِ اقْتَحَمَ اللُّجَجَ غَرِقَ، وَ مَنْ دَخَلَ
مَدَاخِلَ السُّوءِ اتُّهِمَ، وَ مَنْ كَثُرَ كَلَامُهُ كَثُرَ خَطَؤُهُ، وَ مَنْ كَثُرَ خَطَؤُهُ
قَلَّ حَيَاؤُهُ، وَ مَنْ قَلَّ حَيَاؤُهُ قَلَّ وَرَعُهُ، وَ مَنْ قَلَّ وَرَعُهُ مَاتَ قَلْبُهُ،
وَ مَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ النَّارَ؛ وَ مَنْ نَظَرَ فِي عُيُوبِ [غَيْرِهِ] النَّاسِ
فَأَنْكَرَهَا، ثُمَّ رَضِيَهَا لِنَفْسِهِ، فَذَلِكَ الْأَحْمَقُ بِعَيْنِهِ؛ وَ الْقَنَاعَةُ
مَالٌ لَا يَنْفَدُ، وَ مَنْ أَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِيَ مِنَ الدُّنْيَا بِالْيَسِيرِ،
وَ مَنْ عَلِمَ أَنَّ كَلَامَهُ مِنْ عَمَلِهِ، قَلَّ كَلَامُهُ إِلَّا فِيمَا يَعْنِيهِ.
و آن حضرت فرمود: آن كه در عيب خود نظر كند از نظر در عيب ديگران بازماند.
و هر كس به رزق خدا
خشنود شد به آنچه از دست رفته غمگين نگردد.
و آن كه تيغ ستم كشيد به همان تيغ كشته شود.
و
هر كه خود را در كارها به زحمت انداخت خويش را هلاك ساخت.
و آن كه در امواج در افتاد غرق شد.
و
هر كه در موارد زشتى قدم نهاد متّهم گشت.
و هر كه گفتارش فراوان شد خطايش فزونى گرفت، و هر كه
خطايش بسيار گشت حيايش اندك شد، و هر كه حيايش اندك شد پارساييش كم شد، و هر كه پارساييش كم شد دلش
مرد، و هر كه دلش مرد وارد آتش شد.
و آن كه عيوب مردم را بنگرد و آن را ناپسند داند سپس براى خود
روا داند احمق واقعى است.
قناعت ثروتى است كه تمام نمى شود.
كسى كه زياد ياد مرگ كند از
دنيا به كم و اندك راضى گردد.
و كسى كه بداند گفتارش از جمله اعمال اوست سخنش مگر در آنچه او را
متهم است كم مى شود.