نهج البلاغه
426

مغرور نشدن به ثروت و سلامتی

وَ قَالَ (عليه السلام): لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ: الْعَافِيَةِ وَ الْغِنَى؛ بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ، وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً إِذِ افْتَقَرَ. و آن حضرت فرمود: عبد را نسزد كه به دو صفت اعتماد كند: تندرستى و توانگرى، چه اينكه در همان وقت كه او را تندرست بينى ناگهان بيمار مى شود، و آن زمان كه او را توانگر بينى به ناگاه تهيدست مى گردد.