سوره یس
(جزء 23)
بارگذاری آیات قبلی
شروع صفحۀ 442
۞ وَمَآ أَنزَلۡنَا عَلَىٰ قَوۡمِهِۦ مِنۢ بَعۡدِهِۦ مِن جُندٍ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلِينَ
و ما بعد از او بر قومش هیچ لشکری از آسمان نفرستادیم، و هرگز سنت ما بر این نبود؛
28
23
إِن كَانَتۡ إِلَّا صَيۡحَةً وَ
ٰ
حِدَةً فَإِذَا هُمۡ خَـٰمِدُونَ
(بلکه)
فقط یک صیحه آسمانی بود، ناگهان همگی خاموش شدند!
29
يَـٰحَسۡرَةً عَلَى ٱلۡعِبَادِ
ۚ
مَا يَأۡتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
افسوس بر این بندگان که هیچ پیامبری برای هدایت آنان نیامد مگر اینکه او را استهزا میکردند!
30
أَلَمۡ يَرَوۡاْ كَمۡ أَهۡلَكۡنَا قَبۡلَهُم مِّنَ ٱلۡقُرُونِ أَنَّهُمۡ إِلَيۡهِمۡ لَا يَرۡجِعُونَ
آیا ندیدند چقدر از اقوام پیش از آنان را
(بخاطر گناهانشان)
هلاک کردیم، آنها هرگز به سوی ایشان بازنمیگردند
(و زنده نمیشوند)
!
31
وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيۡنَا مُحۡضَرُونَ
و همه آنان
(روز قیامت)
نزد ما احضار میشوند!
32
وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلۡأَرۡضُ ٱلۡمَيۡتَةُ أَحۡيَيۡنَـٰهَا وَأَخۡرَجۡنَا مِنۡهَا حَبًّا فَمِنۡهُ يَأۡكُلُونَ
زمین مرده برای آنها آیتی است، ما آن را زنده کردیم و دانههای
(غذایی)
از آن خارج ساختیم که از آن میخورند؛
33
وَجَعَلۡنَا فِيهَا جَنَّـٰتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعۡنَـٰبٍ وَفَجَّرۡنَا فِيهَا مِنَ ٱلۡعُيُونِ
و در آن باغهایی از نخلها و انگورها قرار دادیم و چشمههایی از آن جاری ساختیم،
34
لِيَأۡكُلُواْ مِن ثَمَرِهِۦ وَمَا عَمِلَتۡهُ أَيۡدِيهِمۡ
ۚ
أَفَلَا يَشۡكُرُونَ
تا از میوه آن بخورند در حالی که دست آنان هیچ دخالتی در ساختن آن نداشته است! آیا شکر خدا را بجا نمیآورند؟!
35
سُبۡحَـٰنَ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلۡأَزۡوَ
ٰ
جَ كُلَّهَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلۡأَرۡضُ وَمِنۡ أَنفُسِهِمۡ وَمِمَّا لَا يَعۡلَمُونَ
منزه است کسی که تمام زوجها را آفرید، از آنچه زمین میرویاند، و از خودشان، و از آنچه نمیدانند!
36
وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلَّيۡلُ نَسۡلَخُ مِنۡهُ ٱلنَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظۡلِمُونَ
شب
(نیز)
برای آنها نشانهای است
(از عظمت خدا)
؛ ما روز را از آن برمیگیریم، ناگهان تاریکی آنان را فرا میگیرد!
37
وَٱلشَّمۡسُ تَجۡرِي لِمُسۡتَقَرٍّ لَّهَا
ۚ
ذَ
ٰ
لِكَ تَقۡدِيرُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡعَلِيمِ
و خورشید
(نیز برای آنها آیتی است)
که پیوسته بسوی قرارگاهش در حرکت است؛ این تقدیر خداوند قادر و داناست.
38
وَٱلۡقَمَرَ قَدَّرۡنَـٰهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَٱلۡعُرۡجُونِ ٱلۡقَدِيمِ
و برای ماه منزلگاههایی قرار دادیم،
(و هنگامی که این منازل را طی کرد)
سرانجام بصورت «شاخه کهنه قوسی شکل و زرد رنگ خرما» در میآید.
39
لَا ٱلشَّمۡسُ يَنۢبَغِي لَهَآ أَن تُدۡرِكَ ٱلۡقَمَرَ وَلَا ٱلَّيۡلُ سَابِقُ ٱلنَّهَارِ
ۚ
وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسۡبَحُونَ
نه خورشید را سزاست که به ماه رسد، و نه شب بر روز پیشی میگیرد؛ و هر کدام در مسیر خود شناورند.
40
بارگذاری آیات بعدی
442