وَيَسۡتَفۡتُونَكَ فِي ٱلنِّسَآءِۖ قُلِ ٱللَّهُ يُفۡتِيكُمۡ فِيهِنَّ وَمَا يُتۡلَىٰ عَلَيۡكُمۡ فِي ٱلۡكِتَٰبِ فِي يَتَٰمَى ٱلنِّسَآءِ ٱلَّٰتِي لَا تُؤۡتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرۡغَبُونَ أَن تَنكِحُوهُنَّ وَٱلۡمُسۡتَضۡعَفِينَ مِنَ ٱلۡوِلۡدَٰنِ وَأَن تَقُومُواْ لِلۡيَتَٰمَىٰ بِٱلۡقِسۡطِۚ وَمَا تَفۡعَلُواْ مِنۡ خَيۡرࣲ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِهِۦ عَلِيمࣰا
127دربارۀ [حقوق] زنان از تو فتوا می خواهند، بگو: فقط خداوند دربارۀ آنان [مطابق احکامی که در اوایل همین سوره گذشت] به شما فتوا می دهد، و دربارۀ زنانِ [جوانِ] یتیمی که حقوق مقرر آنان را نمی پردازید و [به نیت خوردن اموالشان] تمایل به ازدواج با آنان دارید، [برابر احکامی که در این کتاب بر شما خوانده می شود فتوا می دهد]، و [نیز دربارۀ] کودکان مستضعف [فتوای خداوند احکامی است که در قرآن بر شما تلاوت می شود]، [خداوند به شما سفارش می کند که] با یتیمان به عدالت رفتار کنید، آنچه را [دربارۀ زنان و زنانِ جوانِ یتیم و کودکان مستضعف] از هرگونه خیر و نیکی انجام می دهید مسلّماً خداوند همواره به آن داناست