وَإِنِ ٱمۡرَأَةٌ خَافَتۡ مِنۢ بَعۡلِهَا نُشُوزًا أَوۡ إِعۡرَاضࣰا فَلَا جُنَاحَ عَلَيۡهِمَآ أَن يُصۡلِحَا بَيۡنَهُمَا صُلۡحࣰاۚ وَٱلصُّلۡحُ خَيۡرࣱۗ وَأُحۡضِرَتِ ٱلۡأَنفُسُ ٱلشُّحَّۚ وَإِن تُحۡسِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِيرࣰا
128اگر زنی از ناسازگاری و بی محبتی شوهرش یا از روی برتافتنِ او [از حقوق همسرداری] بیمناک است، [بنای زندگی را متلاشی نکنند چون] بر آن دو گناهی نیست که با یکدیگر از در صلح و آشتی درآیند، [گرچه به چشم پوشی بخشی از حقوقشان باشد،] و [البته] صلح و آشتی بهتر است، و بخل در [طبیعتِ] نفوس [مردم عجین] است [؛ به این علت، هریک از دو زوج در سازش و گذشت و ادای حق، بخل می ورزند]، و اگر [شما شوهران،] نیکی کنید و [از سرکشی و ناسازگاری و روی برتافتن از ادای حقوقِ زنان] بپرهیزید [از پاداشِ حق بهره مند می شوید]، مسلّماً خداوند همواره به آنچه انجام می دهید آگاه است