وَمَا كَانَ لِمُؤۡمِنٍ أَن يَقۡتُلَ مُؤۡمِنًا إِلَّا خَطَـࣰٔاۚ وَمَن قَتَلَ مُؤۡمِنًا خَطَـࣰٔا فَتَحۡرِيرُ رَقَبَةࣲ مُّؤۡمِنَةࣲ وَدِيَةࣱ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦٓ إِلَّآ أَن يَصَّدَّقُواْۚ فَإِن كَانَ مِن قَوۡمٍ عَدُوࣲّ لَّكُمۡ وَهُوَ مُؤۡمِنࣱ فَتَحۡرِيرُ رَقَبَةࣲ مُّؤۡمِنَةࣲۖ وَإِن كَانَ مِن قَوۡمِۭ بَيۡنَكُمۡ وَبَيۡنَهُم مِّيثَٰقࣱ فَدِيَةࣱ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ وَتَحۡرِيرُ رَقَبَةࣲ مُّؤۡمِنَةࣲۖ فَمَن لَّمۡ يَجِدۡ فَصِيَامُ شَهۡرَيۡنِ مُتَتَابِعَيۡنِ تَوۡبَةࣰ مِّنَ ٱللَّهِۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمࣰا
92شایستۀ هیچ مؤمنی نیست که مؤمنی را به قتل برساند مگر [این که] از روی اشتباه [اتفاق بیفتد]؛ و کسی که مؤمنی را به اشتباه به قتل برساند باید بردۀ مؤمنی را آزاد کند و خون بهایی به وارثان مقتول بپردازد، مگر آن که خون بها را ببخشند، اگر مقتول از گروهی باشد که دشمن شمایند ولی خود مؤمن است فقط آزادکردنِ یک بردۀ مؤمن [بر عهدۀ قاتل است]، و اگر [مقتولِ مؤمن] از گروهی باشد که بین شما و آنان پیمانی برقرار است باید قاتل خون بهای مقتول را به وارثانش بپردازد علاوه بر آن یک بردۀ مؤمن را آزاد کند، و کسی که [برده ای] نیافت باید دو ماه پیاپی روزه بگیرد، [این حکم به سبب پذیرش توبۀ قاتل] رحمتی از سوی خداست، و خداوند همواره دانا و حکیم است