سوره علق جزء 30

  1. شروع صفحۀ 597
    ۹۵
    ۳۰
  2. بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

    به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

  3. وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيۡتُونِ

    1

    سوگند به انجیر و زیتون

  4. وَطُورِ سِينِينَ

    2

    و سوگند به طور سینا

  5. وَهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ٱلۡأَمِينِ

    3

    و سوگند به این [مکه] شهر امن

  6. لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمࣲ

    4

    که ما انسان را در نیکوترین نظم و اعتدال و ارزش آفریدیم.

  7. ثُمَّ رَدَدۡنَٰهُ أَسۡفَلَ سَٰفِلِينَ

    5

    آن گاه او را [به سبب گناهکاری] به [مرحله] پست ترینِ پَستان بازگرداندیم.

  8. إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَلَهُمۡ أَجۡرٌ غَيۡرُ مَمۡنُونࣲ

    6

    مگر آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند، پس آنان را پاداشی بی منت و همیشگی است.

  9. فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعۡدُ بِٱلدِّينِ

    7

    [ای انسان!] پس چه چیزی تو را بعد [از این همه دلایل] به تکذیب دین و [روز قیامت]، وامی دارد؟

  10. أَلَيۡسَ ٱللَّهُ بِأَحۡكَمِ ٱلۡحَٰكِمِينَ

    8

    آیا خدا بهترین داوران نیست؟

  11. ۹۶
    ۳۰
  12. بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

    به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

  13. ٱقۡرَأۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ

    1

    بخوان به نام پروردگارت که [همه آفریده ها را] آفریده؛

  14. خَلَقَ ٱلۡإِنسَٰنَ مِنۡ عَلَقٍ

    2

    [همان که] انسان را از علق به وجود آورد.

  15. ٱقۡرَأۡ وَرَبُّكَ ٱلۡأَكۡرَمُ

    3

    بخوان در حالی که پروردگارت کریم ترین [کریمان] است.

  16. ٱلَّذِي عَلَّمَ بِٱلۡقَلَمِ

    4

    همان که به وسیله قلم آموخت،

  17. عَلَّمَ ٱلۡإِنسَٰنَ مَا لَمۡ يَعۡلَمۡ

    5

    [و] به انسان آنچه را نمی دانست تعلیم داد.

  18. كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ

    6

    این چنین نیست [که انسان سپاس گزار باشد] مسلماً انسان سرکشی می کند.

  19. أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ

    7

    برای اینکه خود را بی نیاز می پندارد.

  20. إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجۡعَىٰٓ

    8

    بی تردید بازگشت به سوی پروردگار توست.

  21. أَرَءَيۡتَ ٱلَّذِي يَنۡهَىٰ

    9

    مرا خبر ده، آیا آن کسی که باز می دارد،

  22. عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ

    10

    بنده ای را هنگامی که نماز می خواند؟

  23. أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ

    11

    مرا خبر ده، اگر این بنده نمازگزار بر راه راست باشد

  24. أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ

    12

    یا [دیگران را] به پرهیزکاری وادارد؟ [آیا آن بازدارنده سزاوار کیفر سخت نیست؟]

  25. أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ

    13

    مرا خبر ده، اگر این بازدارنده [دین را] تکذیب کند و [از فرمان حق] روی برگرداند [مستحق مجازات سخت نیست؟!]

  26. أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ

    14

    مگر ندانسته که قطعاً خدا [همه کارهایش را] می بیند؟

  27. كَلَّا لَئِن لَّمۡ يَنتَهِ لَنَسۡفَعَۢا بِٱلنَّاصِيَةِ

    15

    این چنین نیست که می پندارد [که ما کارهایش را زیرنظر نداریم،] اگر [از کارهایش] باز نایستد، به شدت موی جلوی سرش را می گیریم [و به سوی دوزخ می کشانیم.]

  28. نَاصِيَةࣲ كَٰذِبَةٍ خَاطِئَةࣲ

    16

    [آری] موی جلوی سر دروغگوی خطاپیشه را

  29. فَلۡيَدۡعُ نَادِيَهُۥ

    17

    پس [اگر بخواهد] اهل مجلس و انجمنش را [برای یاری دادنش] فرا خواند،

  30. سَنَدۡعُ ٱلزَّبَانِيَةَ

    18

    ما هم به زودی مأموران آتش دوزخ را فرا می خوانیم.

  31. كَلَّا لَا تُطِعۡهُ وَٱسۡجُدۡۤ وَٱقۡتَرِب۩

    19

    این چنین نیست [که بتواند برای نجات خود کاری کند]، هرگز از او اطاعت مکن، و سجده کن و به خدا تقرب جوی.

  • 597