علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- قَوْلُهُ وَ مَا کَانَ النَّاسُ إِلَّا أُمَّةً وَاحِدَةً فَاخْتَلَفُوا أَیْ عَلَی مَذْهَبٍ وَاحِدٍ وَ لَوْ لَا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ أَیْ کَانَ ذَلِکَ فِی عِلْمِ اللَّهِ السَّابِقِ أَنْ یَخْتَلِفُوا وَ یَبْعَثُ فِیهِمُ الْأَنْبِیَاءَ وَ الْأَئِمَّهًَْ مِنْ بَعْدِ الْأَنْبِیَاءِ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَهَلَکُوا عِنْدَ اخْتِلَافِهِمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- درباره‌ی آیه‌ی وَ مَا کَانَ النَّاسُ إِلاَّ أُمَّةً وَاحِدَةً فَاخْتَلَفُواْ یعنی دارای یک مذهب بودند؛ وَ لَوْلاَ کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّکَ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ یعنی خداوند قبلاً می‌دانست که آنان با یکدیگر اختلاف پیدا خواهند کرد. به‌همین جهت پیامبران (و بعد از آنان امامان (را برگزید و اگر چنین نمی‌کرد، بی‌تردید مردم به هنگام پیش‌آمدن اختلافات [بر اثر نزاع با یکدیگر] نابود می‌شدند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۴۰ القمی، ج۱، ص۳۱۰