الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبِی عَمْرٍو الزُّبَیْرِی عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِی عَنِ الدُّعَاءِ إِلَی اللَّهِ وَ الْجِهَادِ فِی سَبِیلِه ... فقَالَ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَخْبَرَ {نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله)} فِی کِتَابِهِ الدُّعَاءَ إِلَیْهِ وَ وَصَفَ الدُّعَاهًَْ إِلَیْهِ فَجَعَلَ ذَلِکَ لَهُمْ دَرَجَاتٍ یُعَرِّفُ بَعْضُهَا بَعْضاً وَ یُسْتَدَلُّ بِبَعْضِهَا عَلَی  بَعْض فَأَخْبَرَ أَنَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَوَّلُ مَنْ دَعَا إِلَی نَفْسِهِ وَ دَعَا إِلَی طَاعَتِهِ وَ اتِّبَاعِ أَمْرِهِ فَبَدَأَ بِنَفْسِهِ فَقَالَ وَ اللهُ یَدْعُوا إِلی دارِ السَّلامِ وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ إِلی صِراطٍ مُسْتَقِیم.

امام صادق (علیه السلام)- از ابوعمرو زبیری نقل است: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی دعوت‌کردن [دیگران] به‌سوی خدا و جهاد در راه او پرسیدم... امام (علیه السلام) فرمود: خداوند تبارک‌وتعالی در قرآن، پیامبرش را در مورد دعوت‌کردن به خود باخبر نموده و کسانی را که [دیگران را] به‌سوی او دعوت می‌کنند، توصیف فرموده است و این دعوت‌کردن را برای آن‌ها [شاملِ] درجاتی قرار داده که هر درجه از آن با درجه‌ی دیگر شناخته می‌شود و برخی، دلیل بر دیگری قرار می‌گیرد. و خداوند [در قرآن] خبر داده که خود، اوّلین کسی است که [بندگان را] به‌سوی خود و اطاعت و تبعیّت از اوامرش دعوت می‌کند؛ بنابراین، از خودش شروع کرده و فرموده است: «وَ اللهُ یَدْعُوا إِلی دارِ السَّلامِ وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ إِلی صِراطٍ مُسْتَقِیم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۴۸ الکافی، ج۵، ص۱۳/ تهذیب الأحکام، ج۶، ص۱۲۷/ وسایل الشیعهًْ ج۱۵، ص۳۴/ نور الثقلین؛ فیه: «قال قُلتُ لَهُ أَخبرنی ... علی بعض» محذوف

الباقر (علیه السلام)- ِ عَنِ الْعَلَاءِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌الْکَرِیمِ قَالَ‌سَمِعْتُ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَ وَ اللهُ یَدْعُوا إِلی دارِ السَّلامِ فَقَالَ إِنَّ السَّلَامَ هُوَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ وَ دَارَهُ الَّتِی خَلَقَهَا لِأَوْلِیَائِهِ.

امام باقر (علیه السلام)- وَ اللهُ یَدْعُو إِلَی دَارِ السَّلاَمِ می‌فرمود: «سلام، خداوند تبارک‌وتعالی است و منزلش همان بهشتی است که برای اولیای خود خلق کرده است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۵۰ معانی الأخبار، ص۱۷۶/ نور الثقلین/ البرهان

ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- دَار السَّلَامِ الْجَنَّهًُْ وَ أَهْلُهَا لَهُمُ السَّلَامَهًُْ مِنْ جَمِیعِ الْآفَاتِ وَ الْعَاهَاتِ وَ الْأَمْرَاضِ وَ الْأَسْقَامِ وَ لَهُمُ السَّلَامَهًُْ مِنَ الْهَرَمِ وَ الْمَوْتِ وَ تَغَیُّرِ الْأَحْوَالِ عَلَیْهِمْ وَ هُمُ الْمُکْرَمُونَ الَّذِینَ لَا یُهَانُونَ أَبَداً وَ هُمُ الْأَعِزَّاءُ الَّذِینَ لَا یَذِلُّونَ أَبَداً وَ هُمُ الْأَغْنِیَاءُ الَّذِینَ لَا یَفْتَقِرُونَ أَبَداً وَ هُمُ السُّعَدَاءُ الَّذِینَ لَا یَشْقَوْنَ أَبَداً وَ هُمُ الْفَرِحُونَ الْمُسْتَبْشِرُونَ الَّذِینَ لَا یَغْتَمُّونَ وَ لَا یَهْتَمُّونَ أَبَداً وَ هُمُ الْأَحْیَاءُ الَّذِینَ لَا یَمُوتُونَ أَبَداً فَهُمْ فِی قُصُورِ الدُّرِّ وَ الْمَرْجَانِ أَبْوَابُهَا مُشْرَعَهًٌْ إِلَی عَرْشِ الرَّحْمَنِ وَ الْمَلائِکَةُ یَدْخُلُونَ عَلَیْهِمْ مِنْ کُلِّ بابٍ. سَلامٌ عَلَیْکُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدَّار.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- منظور از دارالسّلام، بهشت است و بهشتیان از همه‌ی آفات و عیوب و بیماری‌ها و دردها مصون هستند. همچنین از پیری و مرگ و دگرگونی‌ها در امانند. بهشتیان، مردمی گرامی و عزیز هستند که هرگز خوار نشوند؛ عزیزان ارجمندی هستند که هرگز ذلیل نشوند و بی‌نیازهایی هستند که هرگز محتاج و فقیر نگردند؛ سعادتمندانی هستند که بیچاره نمی‌شوند؛ شادمانانی هستند که هیچ‌گاه غمگین نشوند و انسان‌های زنده‌ای هستند که هرگز نمی‌میرند. آنان در کاخ‌هایی از مروارید و مرجان به سر می‌برند که درهای آن‌ها به‌سوی عرش خدای رحمان گشوده شده است. و فرشتگان از هر دری بر آنان وارد می‌گردند... [و به آنان می‌گویند]: سلام بر شما به خاطر صبر و استقامتتان! چه نیکوست سرانجام آن سرا [ی جاویدان]! (رعد/۲۴).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۵۰ بحار الأنوار، ج۸، ص۱۹۴/ البرهان

السّجّاد (علیه السلام)- وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ إِلی صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ یَعْنِی بِهِ وَلَایَهًَْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).

امام سجّاد (علیه السلام)- وَ یَهْدِی مَن یَشَاء إِلَی صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ؛ مقصود از صراط مستقیم، ولایت علی‌ّبن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۵۰ بحار الأنوار، ج۳۵، ص۳۶۵/ المناقب، ج۳، ص۷۴/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۲۲۰/ فرات الکوفی، ص۱۷۷/ شواهد التنزیل، ج۱، ص۳۴۶/ الصراط المستقیم، ج۱، ص۲۸۴/ البرهان