علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ لَوْ أَنَّ لِکُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ آلَ مُحَمَّدٍ (حَقَّهُمْ ما فِی الْأَرْضِ جَمِیعاً لَافْتَدَتْ بِهِ فِی ذَلِکَ الْوَقْتِ یَعْنِی الرَّجْعَهًَْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- و هرکس که در حقّ خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) ظلم و ستم کرده در آن‌هنگام یعنی به هنگام رجعت [حاضر است] تمام آنچه بر روی زمین است راتماماً برای نجات خویش فدیه دهد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۸۴ بحار الأنوار، ج۵۳، ص۵۱/ القمی، ج۱، ص۳۱۲/ نور الثقلین/ البرهان

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَقِیلَ یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ مَا یُغْنِیهِمْ إِسْرَارُ النَّدَامَهًِْ وَ هُمْ فِی الْعَذَابِ قَالَ یَکْرَهُونَ شَمَاتَهًَْ الْأَعْدَاءِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ گفته شد: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! کتمان‌کردن پشیمانی درحالی‌که آنان در عذاب هستند، چه سودی به حالشان دارد»؟ فرمود: «از اینکه مورد سرزنش دشمنان خود قرارگیرند، کراهت دارند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۸۴ بحار الأنوار، ج۸، ص۲۹۴/ القمی، ج۱، ص۳۱۳/ العیاشی، ج۲، ص۱۲۳/ نور الثقلین/ البرهان

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- سَأَلُوهُ (علیه السلام) عَنِ الْمُتَشَابِهِ فِی الْقَضَاءِ فَقَالَ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) هُوَ عَشَرَهًُْ أَوْجَهٍ مُخْتَلِفَهًُْ الْمَعْنَی فَمِنْهُ قَضَاءُ فَرَاغٍ وَ قَضَاءُ عَهْدٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ إِعْلَامٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ فِعْلٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ إِیجَابٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ کِتَابٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ إِتْمَامٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ حُکْمٍ وَ فَصْلٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ خَلْقٍ وَ مِنْهُ قَضَاءُ نُزُولِ الْمَوْتِ ... وَ أَمَّا قَضَاءُ الْحُکْمِ فَقَوْلُهُ تَعَالَی قُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ قِیلَ الْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعالَمِینَ أَیْ حُکِمَ بَیْنَهُمْ وَ قَوْلُهُ تَعَالَی وَ اللهُ یَقْضِی بِالْحَقِّ وَ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا یَقْضُونَ بِشَیْءٍ إِنَّ اللهَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ وَ قَوْلُهُ سُبْحَانَهُ وَ اللهُ یَقْضِی بِالْحَقِّ وَ هُوَ خَیْرُ الْفَاصِلِینَ وَ قَوْلُهُ تَعَالَی فِی سُورَهًِْ یُونُسَ وَ قُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْقِسْطِ.

امام علی (علیه السلام)- از امام علی (علیه السلام) پیرامون معانی مختلف [و متشابه] قضا [درقرآن] پرسیدند. فرمود: «قضا ده قسم است و معانیشان با یکدیگر متفاوت است؛ یکی از آن‌ها قضا به معنای فارغ‌شدن از کاری است؛ دیگری به‌معنای عهد و پیمان؛ دیگری به‌معنای اعلام‌نمودن؛ دیگری به‌معنای انجام‌دادن؛ دیگری به‌معنای واجب‌شدن؛ دیگری به‌معنای حتمی‌شدن؛ دیگری به‌معنای تمام‌کردن؛ دیگری به‌معنای حکم‌کردن؛ دیگری به‌معنای آفریدن و دیگری به معنای نازل‌شدن مرگ... امّا قضا در معنای حکم‌کردن مثل این آیه است: و در میان بندگان بحق داوری می‌شود و [سرانجام] گفته خواهد شد: «حمد مخصوص خدا پروردگار جهانیان است. (زمر/۷۵) یعنی بین آن‌ها به حق حکم گردید و نیز این آیه: خداوند بحقّ داوری می‌کند، و معبودهایی را که غیر از او می‌خوانند هیچ‌گونه داوری ندارند، خداوند شنوا و بیناست. (غافر/۲۰) و همچنین مثل آیه: خداوند براساس حق قضاوت می‌کند او بهترین جداکننده‌ی [حق از باطل] است. (انعام/۵۷) و مثل آیه‌ای در سوره‌ی یونس؛ وَ قُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْقِسْطِ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۸۴ بحار الأنوار، ج۹۰، ص۱۹