علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- و قوله قُلْ أَ رَأَیْتُمْ ما أَنْزَلَ اللهُ لَکُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً وَ حَلالًا قُلْ آللهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللهُ تَفْتَرُونَ و هو ما أحلته و حرمته أهل الکتاب بقوله وَ قالُوا ما فِی بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُکُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلی أَزْواجِنا و قوله وَ جَعَلُوا لِلهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِیباً ... الآیهًْ فاحتج الله علیهم فقال قُلْ لهم آللهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللهِ تَفْتَرُونَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- قُلْ أَ رَأَیْتُمْ ما أَنْزَلَ اللهُ لَکُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً وَ حَلالًا قُلْ آللهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللهِ تَفْتَرُونَ مقصود از این آیه، همان چیزهاییست که اهل کتاب، آن را حلال یا حرام دانستند؛ که خداوند در این آیات از آن مسئله یاد می‌کند: و گفتند: آنچه [از بچّه] در شکم این حیوانات است، مخصوص مردان ماست و بر همسران ما حرام است. (انعام/۱۳۹) و همچنین فرمود: برای خدا از کشته‌ها و چارپایانی که آفریده است نصیبی معین کردند و به خیال خود گفتند که این از آن خداست و این از آن بتان ماست. پس آنچه از آن بتانشان بود به خدا نمی‌رسید، و آنچه از آن خدا بود به بتانشان می‌رسید. به‌گونه‌ای بد داوری می‌کردند. (انعام/۱۳۶) خداوند متعال [در این آیه] به آنان اعتراض نمود و فرمود: قُلْ ءََآللهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللهِ تَفْتَرُونَ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۹۰ القمی، ج۱، ص۳۱۳/ البرهان