الرّسول (صلی الله علیه و آله)- الرُّؤْیَا الصَّالِحَهًُْ یُبَشَّرُ بِهَا الْمُؤْمِنُ جُزْءٌ مِنْ سِتَّهًٍْ وَ أَرْبَعِینَ جُزْءاً مِنَ النُّبُوَّهًِْ فَمَنْ رَأَی ذَلِکَ فَلْیُخْبِرْ بِهَا وَادّاً وَ مَنْ رَأَی سِوَی ذَلِکَ فَإِنَّمَا هُوَ مِنَ الشَّیْطَانِ لِیَحْزُنَهُ فَلْیَنْفِثْ عَنْ یَسَارِهِ ثَلَاثاً وَ لَا یُخْبِرْ بِهَا أَحَداً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- خواب نیکو که در آن مؤمن را بشارتی باشد، یک جزء از چهل‌وشش جزء مقام نبوّت است. پس هرکس که چنین خوابی دید به دوستان خود بگوید. امّا اگر خوابی غیر از این دید (خواب بد) بداند که آن خواب از [القائات] شیطان است تا او را محزون کند؛ در این حال سه بار به سمت چپ خود بدمد و کسی را از آن باخبر نکند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۵۰۲ بحار الأنوار، ج۵۸، ص۱۹۱

الصّادق (علیه السلام)- هُوَ أَنْ یُبَشِّرَاهُ بِالْجَنَّهًِْ عِنْدَ الْمَوْتِ یَعْنِی مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- [این آیه] معنایش این است که هنگام مرگ، حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) مژده‌ی ورود به بهشت را به او می‌دهند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۵۰۲ بحار الأنوار، ج۶، ص۱۹۱/ المناقب، ج۳، ص۲۲۳/ البرهان

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- قَوْلِهِ تَعَالَی لَهُمُ الْبُشْری فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ قَالَ هِیَ الرُّؤْیَا الصَّالِحَهًُْ یَرَاهَا الْمُسْلِمُ أَوْ تُرَی لَهُ فَهِیَ بُشْرَاهُ فِی الْحَیَاهًِْ الدُّنْیَا وَ بُشْرَاهُ فِی الْآخِرَهًِْ الْجَنَّهًُْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- درباره‌ی کلام خدای تعالی لَهُمُ الْبُشْری فِی الحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَة منظور از آن بشارت، خواب‌های خوب [و صادق] است که مؤمن برای خود یا برای مؤمنی دیگر می‌بیند [که برای او بشارتی دارد] و این مژده بشارت او در دنیا و بشارت او در آخرت [ورود او به] بهشت است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۵۰۲ بحار الأنوار، ج۵۸، ص۱۹۱/ بحار الأنوار، ج۵۸، ص۱۸۰؛ فیه: «المؤمن» بدلٌ «المسلم» و «فهی بُشراه ... الآخرهًْ الجنّهًْ» محذوفٌ

الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا حِیلَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الْکَلَامِ أَتَاهُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَجَلَسَ عَنْ یَمِینِهِ وَ یَأْتِی عَلِیٌّ (علیه السلام) فَجَلَسَ عَنْ یَسَارِهِ فَیَقُولُ لَهُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) أَمَّا مَا کُنْتَ تَرْجُو فَهُوَ أَمَامَکَ وَ أَمَّا مَا کُنْتَ تَخَافُهُ فَقَدْ أَمِنْتَهُ ثُمَّ یُفْتَحُ لَهُ بَابٌ مِنَ الْجَنَّهًِْ فَیُقَالُ لَهُ هَذَا مَنْزِلُکَ مِنَ الْجَنَّهًِْ فَإِنْ شِئْتَ رُدِدْتَ إِلَی الدُّنْیَا وَ لَکَ ذَهَبُهَا وَ فِضَّتُهَا فَیَقُولُ لَا حَاجَهًَْ لِی فِی الدُّنْیَا فَعِنْدَ ذَلِکَ یَبْیَضُّ وَجْهُهُ وَ یَرْشَحُ جَبِینُهُ وَ تَتَقَلَّصُ شَفَتَاهُ وَ یَنْتَشِرُ مَنْخِرَاهُ وَ تَدْمَعُ عَیْنُهُ الْیُسْرَی فَإِذَا رَأَیْتُمْ ذَلِکَ فَاکْتَفُوا بِهِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ لَهُمُ الْبُشْری فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا.

امام صادق (علیه السلام)- مؤمنی که [درحال احتضار] از سخن‌گفتن باز می‌ماند، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزد او آمده و سمت راست او می‌نشیند و علی (علیه السلام) آمده و سمت چپش می‌نشیند. آنگاه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به او می‌فرماید: «آنچه به آن امید داشتی اکنون در مقابل توست و آنچه از آن بیم داشتی از آن در امانی». آنگاه دری از بهشت به رویش گشوده و به او خطاب می‌شود: «این جایگاه تو در بهشت است؛ [امّا] اگر بخواهی، به دنیا بازگردانده می‌شوی تا از ثروت فراوان دنیا بهره‌مند گردی»! مؤمن [در جواب] می‌گوید: «مرا به دنیا نیازی نیست»! در آن هنگام چهره‌اش نورانی شده و عرق بر پیشانی‌اش می‌نشیند و لبانش جمع و بینی‌اش گشاده می‌گردد و اشک از چشم چپش جاری شود. هنگامی‌که این صحنه را [از محتضر] مشاهده کردید، او را به حال خودش رها کنید [تا جان دهد]. این است کلام خداوند عزّوجلّ که می‌فرماید: لَهُمُ الْبُشْری فِی الحَیاةِ الدُّنْیا.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۵۰۴ بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۴۴/ دعایم الإسلام، ج۱، ص۲۲۰/ مستدرک الوسایل، ج۲، ص۱۵۸

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- و قوله لا تَبْدِیلَ لِکَلِماتِ اللهِ أی لا تغیر الإمامهًْ و الدلیل علی أن الکلمات الإمامهًْ قوله وَ جَعَلَها کَلِمَةً باقِیَةً فِی عَقِبِهِ یعنی الإمامهًْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- معنای لاَ تَبْدِیلَ لِکَلِمَاتِ الله این است که هیچ تغییری در امامت راه ندارد. و دلیل اینکه منظور از کَلِمات، امامت است، این آیه‌ی کریمه است: او کلمه‌ی توحید را کلمه پاینده‌ای در نسل‌های بعد از خود قرار داد. (زخرف/۲۸) منظور از کَلِمَةً «امامت» است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۵۰۴ القمی، ج۱، ص۳۱۳/ البرهان/ بحار الأنوار، ج۲۴، ص۱۷۵؛ فیه: «والدلیل علی ... یعنی الاماته» محذوفٌ

الصّادق (علیه السلام)- قَوْلُهُ تَعَالَی فَکُّ رَقَبَةٍ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی فَکَّ رِقَابَکُمْ مِنَ النَّارِ بِوَلَایَتِنَا أَهْلَ الْبَیْتِ (وَ أَنْتُمْ صَفْوَهًُْ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّ الرَّجُلَ مِنْکُمْ یَأْتِی بِذُنُوبٍ مِثْلِ رَمْلِ عَالِجٍ لَشَفَعْنَا فِیهِ عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَی فَلَکُمُ الْبُشْرَی فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ لا تَبْدِیلَ لِکَلِماتِ اللهِ ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ.

امام صادق (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) در مورد آیه: آزادکردن برده‌ای. (بلد/۱۳) فرمود: «خداوند به برکت ولایت ما اهل‌بیت (شما شیعیان را از آتش دوزخ، رهایی بخشیده است و شما برگزیدگان خدا هستید و اگر فردی از شما گناهانی به تعداد ریگ‌های انبوه داشته باشد، در روز قیامت نزد خدا، او را شفاعت خواهیم کرد. برای شما در زندگانی دنیا و آخرت بشارت است، وعده‌های خدا تخلّف‌ناپذیر است این است آن رستگاری بزرگ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۵۰۴ بحار الأنوار، ج۲۷، ص۱۲۵