وَلَئِنۡ أَذَقۡنَٰهُ نَعۡمَآءَ بَعۡدَ ضَرَّآءَ مَسَّتۡهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ ٱلسَّيِّـَٔاتُ عَنِّيٓۚ إِنَّهُۥ لَفَرِحࣱ فَخُورٌ
10وَلَئِنۡ أَذَقۡنَٰهُ نَعۡمَآءَ بَعۡدَ ضَرَّآءَ مَسَّتۡهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ ٱلسَّيِّـَٔاتُ عَنِّيٓۚ إِنَّهُۥ لَفَرِحࣱ فَخُورٌ
10علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- إِذَا أَغْنَی اللَّهُ الْعَبْدَ ثُمَّ افْتَقَرَ أَصَابَهُ الْإِیَاسُ وَ الْجَزَعُ وَ الْهَلَعُ فَإِذَا کَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ ذَلِکَ فَرِحَ وَ قَالَ: ذَهَبَ السَّیِّئاتُ عَنِّی إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وقتی خداوند بنده‌ای را بی‌نیاز کند سپس فقیر شود، ناامیدی و جزع و بی تابی به او دست می‌دهد و وقتی خداوند این‌ها را از او برطرف کند شادشده و می‌گوید: «ذَهَبَ السَّیِّئاتُ عَنِّی إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۶۱۴ القمی، ج۱، ص۳۲۳