الرّسول (صلی الله علیه و آله)- یَا ابْنَ مَسْعُودٍ أَنْصِفِ النَّاسَ مِنْ نَفْسِکَ وَ انْصَحِ الْأُمَّهًَْ وَ ارْحَمْهُمْ فَإِذَا کُنْتَ کَذَلِکَ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَی أَهْلِ بَلْدَهًٍْ وَ أَنْتَ فِیهَا وَ أَرَادَ أَنْ یُنْزِلَ عَلَیْهِمُ الْعَذَابَ نَظَرَ إِلَیْکَ فَرَحِمَهُمْ بِکَ یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی وَ ما کانَ رَبُّکَ لِیُهْلِکَ الْقُری بِظُلْمٍ وَ أَهْلُها مُصْلِحُون.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- [در خطاب به ابن‌مسعود]: ای ابن‌مسعود! نسبت به مردم، انصاف داشته باش، خیرخواه امّت باش و به آنان رحم کن. اگر چنین کردی وقتی خداوند بر اهالی شهری که تو میان آن‌ها زندگی می‌کنی، خشم گیرد و بخواهد آنان را عذاب کند، به تو نظر می‌افکند و به خاطر تو آنان را مورد رحمت خویش قرار می‌دهد. خداوند متعال فرمود: وَ مَا کَانَ رَبُّکَ لِیُهْلِکَ الْقُرَی بِظُلْمٍ وَ أَهْلُهَا مُصْلِحُونَ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۸۱۲ بحار الأنوار، ج۷۴، ص۱۱۱/ مکارم الأخلاق، ص۴۵۷/ مستدرک الوسایل، ج۱۱، ص۳۱۰/ البرهان