سوره هود - آیه 27 جزء 12 - صفحه 224

    فَقَالَ ٱلۡمَلَأُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن قَوۡمِهِۦ مَا نَرَىٰكَ إِلَّا بَشَرࣰا مِّثۡلَنَا وَمَا نَرَىٰكَ ٱتَّبَعَكَ إِلَّا ٱلَّذِينَ هُمۡ أَرَاذِلُنَا بَادِيَ ٱلرَّأۡيِ وَمَا نَرَىٰ لَكُمۡ عَلَيۡنَا مِن فَضۡلِۭ بَلۡ نَظُنُّكُمۡ كَٰذِبِينَ

    27
تفسیر روایی
اشراف و سران کافر قومش گفتند: ما تو را جز بشری مانند خود نمی بینیم، و کسی را جز فرومایگان که نسنجیده و بدون اندیشه از تو پیروی کرده باشند مشاهده نمی کنیم، و برای شما هیچ برتری و فضیلتی بر خود نمی بینیم، بلکه شما را دروغگو می پنداریم.
1 (هود/27)

الصّادق (علیه السلام)- کَانَ مَنْزِلُ نُوحٍ (علیه السلام) وَ قَوْمِهِ فِی قَرْیَهًٍْ عَلَی مَتْنِ الْفُرَاتِ مِمَّا یَلِی غَرْبِیَّ الْکُوفَهًْ.

امام صادق (علیه السلام)- خانه‌ی نوح (علیه السلام) و قومش در روستایی بود که [جایگاه آن هم اکنون جایی] در دل رودخانه‌ی فرات که از غرب کوفه عبور می‌کند، است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۶۴۴ نور الثقلین

2 (هود/27)

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی حَدِیثٍ لَهُ فِی فَضْلِ مَسْجِدِ الْکُوفَهًِْ فِیهِ نَجَرَ نُوحٌ (علیه السلام) سَفِینَتَهُ وَ فِیهِ فارَ التَّنُّورُ وَ بِهِ کَانَ بَیْتُ نُوحٍ (علیه السلام) وَ مَسْجِدُهُ.

امام علی (علیه السلام)- امیرالمؤمنین (علیه السلام) در حدیثی در فضیلت مسجد کوفه فرمود: «نوح (علیه السلام) در آن کشتی خود را ساخت و [آب از] تنور جوشید و آنجا خانه‌ی نوح (علیه السلام) و مسجدش بود».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۶۴۴ نور الثقلین

3 (هود/27)

الصّادق (علیه السلام)- کَانَتْ أَعْمَارُ قَوْمِ نُوحٍ (علیه السلام) ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ.

امام صادق (علیه السلام)- عمر افراد قوم نوح (علیه السلام) سیصدسال بود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۶۴۴ نور الثقلین

4 (هود/27)

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ قَوْلُهُ إِلاَّ الَّذِینَ هُمْ أَرَاذِلُنَا بَادِیَ الرَّأْیِ وَ مَا نَرَی لَکُمْ عَلَیْنَا مِنْ فَضْلٍ یَعْنِی الْفُقَرَاءَ وَ الْمَسَاکِینَ الَّذِینَ تَرَاهُمْ بَادِیَ الرَّأْیِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- منظور از إِلَّا الَّذِینَ هُمْ أَراذِلُنا بادِیَ الرَّأْیِ وَ ما نَری لَکُمْ عَلَیْنا مِنْ فَضْلٍ فقرا و مسکین‌هایی است که آن‌ها را ساده‌لوح می‌پنداری.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۶۴۴ القمی، ج۱، ص۳۲۵