الباقر (علیه السلام)- قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ إِذَا عَزَمَ اللَّهُ لَکَ عَلَی الْبَحْرِ فَقُلِ الَّذِی قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِسْمِ اللهِ مَجْراها وَ مُرْساها إِنَّ رَبِّی لَغَفُورٌ رَحِیمٌ فَإِذَا اضْطَرَبَ بِکَ الْبَحْرُ فَاتَّکِ عَلَی جَانِبِکَ الْأَیْمَنِ وَ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ اسْکُنْ بِسَکِینَهًِْ اللَّهِ وَ قِرَّ بِقَرَارِ اللَّهِ وَ اهْدَأْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهًَْ إِلَّا بِاللَّهِ.

امام باقر (علیه السلام)- امام باقر (علیه السلام) به یکی از اصحاب خود فرمود: «هرگاه به عزم و اراده‌ی الهی، تصمیم به سفر دریایی گرفتی، همان کلام خداوند عزّوجلّ را [که نوح (علیه السلام) در هنگام سوارشدن بر کشتی فرمود] بخوان: بِسْمِ اللهِ مَجْراها وَ مُرْساها إِنَّ رَبِّی لَغَفُورٌ رَحِیم و اگر دریا متلاطم شد، به‌جانب راست خود تکیّه کن و بگو با استعانت از خداوند، و نام خداوند، ای دریا! با سکینه‌ی الهی از حرکت و تلاطم بایست و با آرامش خداوندی قرار گیر و به اذن خداوند آرام‌شو! که هیچ حرکتی و توانی محقّق نمی‌شود. مگر به‌خواست خداوند عزّوجلّ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۶۷۲ من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۴۵۹/ نور الثقلین