أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- ابْنُ وَهْبَانَ وَ الْفَتَّاکُ فَمَضَیْنَا بِغَابَهًٍْ فَإِذَا بِأَسَدٍ بَارَکَ فِی الطَّرِیقِ وَ أَشْبَالُهُ خَلْفَهُ فَلَوَیْتُ بِدَابَّتِی لِأَرْجِعَ فَقَالَ (علیه السلام) إِلَی أَیْنَ اقْدِمْ یَا جُوَیْرِیَهًُْ‌بْنُ‌مُسْهِرٍ إِنَّمَا هُوَ کَلْبُ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ ما مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا هُوَ آخِذٌ بِناصِیَتِها الْآیَهًَْ فَإِذَا بِالْأَسَدِ قَدْ أَقْبَلَ نَحْوَهُ یُبَصْبِصُ بِذَنَبِهِ وَ هُوَ یَقُولُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَمِیرَالْمؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ یَا ابْنَ عَمِّ رَسُولِ اللَّهِ.

امام علی (علیه السلام)- ابن‌وهبان و فتّاک می‌گویند: «از جنگلی عبور می‌کردیم که ناگهان دیدیم شیری در راه ایستاده و بچّه‌هایش هم پشت‌سرش هستند؛ مرکبم را چرخاندم تا برگردم که امام (علیه السلام) فرمود: «کجا؟ ای جویریهًْ‌بن‌مُسهر برو جلو! این فقط سگ خدا است». سپس فرمود: «ما مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا هُوَ آخِذٌ بِناصِیَتِها إِنَّ رَبِّی عَلی صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ ناگهان شیر به طرفش آمد. درحالی‌که دُمش را تکان می‌داد و می‌گفت: «سلام و رحمت و برکات خدا بر تو ای امیرمؤمنان (علیه السلام)! ای پسر عموی رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۷۰۶ بحار الأنوار، ج۴۱، ص۲۴۲/ المناقب، ج۲، ص۳۰۳/ الصراط المستقیم، ج۱، ص۹۵، «بتفاوت یسیر»