الباقر (علیه السلام)- کانَ یُوسُفُ (علیه السلام) مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ وَجْهاً وَ کَانَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) یُحِبُّهُ وَ یُؤْثِرُهُ عَلَی أَوْلَادِهِ فَحَسَدُوهُ إِخْوَتُهُ عَلَی ذَلِکَ وَ قَالُوا فِیمَا بَیْنَهُمْ مَا حَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلی أَبِینا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ أَیْ جَمَاعَهًٌْ إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ.

امام باقر (علیه السلام)- یوسف (علیه السلام) از نظر چهره از زیباترین مردم بود و یعقوب (علیه السلام) او را بسیار دوست می‌داشت و وی را بر سایر فرزندان خود ترجیح می‌داد، در نتیجه برادرانش به او حسد ورزیدند و مطابق حکایتِ خداوند، به یکدیگر گفتند: إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلی أَبِینا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ یعنی ما جماعتی هستیم إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۶ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۱۷/ القمی، ج۱، ص۳۳۹