الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ یُوسُفَ (علیه السلام) لَمَّا قَدِمَ عَلَیْهِ الشَّیْخُ یَعْقُوبُ (علیه السلام) دَخَلَهُ عِزُّ الْمُلْکِ فَلَمْ یَنْزِلْ إِلَیْهِ فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ یَا یُوسُفُ ابْسُطْ رَاحَتَکَ فَخَرَجَ مِنْهَا نُورٌ سَاطِعٌ فَصَارَ فِی جَوِّ السَّمَاءِ فَقَالَ یُوسُفُ یَا جَبْرَئِیلُ مَا هَذَا النُّورُ الَّذِی خَرَجَ مِنْ رَاحَتِی فَقَالَ نُزِعَتِ النُّبُوَّهًُْ مِنْ عَقِبِکَ عُقُوبَهًًْ لِمَا لَمْ تَنْزِلْ إِلَی الشَّیْخِ یَعْقُوبَ فَلَا یَکُونُ مِنْ عَقِبِکَ نَبِی.

امام صادق (علیه السلام)- چون یعقوب (علیه السلام) سالخورده بر یوسف (علیه السلام) وارد شد، عزّت سلطنت، یوسف را گرفت و به احترام او پیاده نشد، جبرئیل فرود آمد و گفت: «یوسف (علیه السلام)! کف دستت را باز کن»، چون باز کرد، نوری از آن برخاست و در فضای آسمان قرار گرفت. یوسف (علیه السلام) گفت: «این چه نوری بود که از کفم خارج شد»؟ گفت: «به کیفر پیاده نشدنت برای یعقوب سالخورده، نبوّت از فرزندانت برکنار شد، و از نسل تو پیغمبری نخواهد بود».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۱۷۴ مرآهًْ العقول، ج۱۰، ص۲۱۵/ نورالثقلین