لِلَّذِينَ ٱسۡتَجَابُواْ لِرَبِّهِمُ ٱلۡحُسۡنَىٰۚ وَٱلَّذِينَ لَمۡ يَسۡتَجِيبُواْ لَهُۥ لَوۡ أَنَّ لَهُم مَّا فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعࣰا وَمِثۡلَهُۥ مَعَهُۥ لَٱفۡتَدَوۡاْ بِهِۦٓۚ أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ سُوٓءُ ٱلۡحِسَابِ وَمَأۡوَىٰهُمۡ جَهَنَّمُۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمِهَادُ
18الباقر (علیه السلام)- عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِه لِلَّذِینَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنی إِلَی قَوْلِهِ وَ بِئْسَ الْمِهادُ فَالْمُؤْمِنُ إِذَا سَمِعَ الْحَدِیثَ ثَبَتَ فِی قَلْبِهِ رَجَاءَ رَبِّهِ وَ آمَنَ بِهِ وَ هُوَ مِثْلُ الْمَاءِ الَّذِی یَبْقَی فِی الْأَرْضِ فَیَنْبُتُ النَّبَاتُ وَ الَّذِی لَا یُنْتَفَعُ بِهِ یَکُونُ مِثْلَ الزَّبَدِ الَّذِی تَضْرِبُهُ الرِّیَاحُ فَیَبْطُلُ قَوْلُهُ: وَ بِئْسَ الْمِهادُ قَالَ: یَتَمَهَّدُونَ فِی النَّارِ.
امام باقر (علیه السلام)- امام باقر (علیه السلام) در مورد آیه: لِلَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الحُسْنَی ... وَ بِئْسَ الْمِهَادُ فرمود: بنابراین انسان مؤمن، زمانی‌که این حدیث را می‌شنود، در دلش ثابت و استوار گشته و آن را به جان می‌خرد و به آن ایمان می‌آورد. پس چونان آبی است که در زمین، استوار می‌گردد و به جان زمین فرومی‌رود و گیاهان را می‌رویاند و آنکه از این حدیث سودی نمی‌برد، چونان کفی می‌ماند که بادها آن را می‌رانند و نیست و نابود می‌شود. وَ بِئْسَ الْمِهَادُ؛ یعنی در آتش، بستر گسترانیده‌اند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۵۴ بحارالأنوار؛ ج۹، ص۲۱۶/ القمی؛ ج۱، ص۳۶۲/ نورالثقلین/ البرهان
الباقر (علیه السلام)- تفسیر العیاشی عَنْ أَبِی‌إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ: فِی سُوءُ الْحِسابِ لَا یُقْبَلُ حَسَنَاتُهُمْ وَ یُؤَاخَذُونَ بِسَیِّئَاتِهِمْ.
امام باقر (علیه السلام)- در کتاب تفسیر عیاشی آمده است: ابواسحاق گوید: از امام باقر (علیه السلام) شنیدم که در مورد سُوءُ الْحِساب؛ فرمود: «نیکی‌هایشان پذیرفته نمی‌شود و به خاطر بدی‌هایشان مؤاخذه می‌شوند».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۵۶ بحارالأنوار؛ ج۷، ص۲۶۶
الصّادق (علیه السلام)- أُولئِکَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسابِ فِی الْحَدِیثِ: مَنْ نُوقِشَ فِی الْحِسَابِ عُذِّبَ.
امام صادق (علیه السلام)- اولئک لهم سُوءُ الْحِسابِ؛ هرکس [در قیامت] در حسابرسی او دقّت شود عذاب می‌شود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۵۶ نورالثقلین
الصّادق (علیه السلام)- هُوَ أَنْ لَا یُقْبَلَ لَهُمْ حَسَنَهًٌْ وَ لَا تُغْفَرَ لَهُمْ سَیِّئَهًٌْ.
امام صادق (علیه السلام)- [سُوءُ الْحِساب]؛ آن است که هیچ نیکی از آن‌ها پذیرفته نمی‌شود و هیچ بدی از آن‌ها آمرزیده نمی‌شود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۵۶ نورالثقلین
الصّادق (علیه السلام)- هُوَ أَنْ لَا یُقْبَلَ مِنْهُمْ.
امام صادق (علیه السلام)- مقصود آن است که خداوند کارهای نیک را از آنان قبول نمی‌کند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۵۶ البرهان