وَكَذَٰلِكَ أَنزَلۡنَٰهُ حُكۡمًا عَرَبِيࣰّاۚ وَلَئِنِ ٱتَّبَعۡتَ أَهۡوَآءَهُم بَعۡدَ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلۡعِلۡمِ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِيࣲّ وَلَا وَاقࣲ
37وَكَذَٰلِكَ أَنزَلۡنَٰهُ حُكۡمًا عَرَبِيࣰّاۚ وَلَئِنِ ٱتَّبَعۡتَ أَهۡوَآءَهُم بَعۡدَ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلۡعِلۡمِ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِيࣲّ وَلَا وَاقࣲ
37الصّادقین (علیها السلام)- وَ الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَفْرَحُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَیْکَ علی‌بن‌أبی‌طالب (علیه السلام).
امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- وَ الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَفْرَحُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَیْکَ؛ امیرالمؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۳۰۲ بحارالأنوار؛ ج۳۸، ص۲۶/ المناقب؛ ج۳، ص۶۰
الباقر (علیه السلام)- فَرِحُوا بِکِتَابِ اللَّهِ إِذَا تُلِیَ عَلَیْهِمْ وَ إِذَا تَلَوْهُ تُفِیضُ أَعْیُنُهُمْ دَمْعاً مِنَ الْفَزَعِ وَ الْحَزَنِ وَ هُوَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِب (علیه السلام).
امام باقر (علیه السلام)- اگر کتاب خداوند بر آنان تلاوت شود، خوشحال گردند و خود چون آن آیه را تلاوت کنند، از هراس و اندوه، چشمانشان آکنده از اشک شود. مقصود، علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۳۰۲ القمی؛ ج۱، ص۳۶۶/ نورالثقلین/ البرهان