الکاظم (علیه السلام)- إِلَهِی إِنَّ ذُنُوبِی وَ کَثْرَتَهَا قَدْ غَیَّرَتْ وَجْهِی عِنْدَکَ وَ حَجَبَتْنِی عَنِ اسْتِیهَالِ رَحْمَتِکَ وَ بَاعَدَتْنِی عَنِ اسْتِیجَابِ مَغْفِرَتِکَ وَ لَوْ لَا تَعَلُّقِی بِآلَائِکَ وَ تَمَسُّکِی بِالرَّجَاءِ لِمَا وَعَدْتَ أَمْثَالِی مِنَ الْمُسْرِفِینَ وَ أَشْبَاهِی مِنَ الْخَاطِئِینَ بِقَوْلِکَ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ الْآیَهًَْ وَ حَذَّرْتَ الْقَانِطِینَ مِنْ رَحْمَتِکَ فَقُلْت وَ مَنْ یَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّون ... إِلَهِی لَقَدْ کَانَ ذُلُّ الْإِیَاسِ عَلَیَّ مُشْتَمِلًا وَ الْقُنُوطُ مِنْ رَحْمَتِکَ بِی مُلْتَحِفاً.

امام کاظم (علیه السلام)- خداوندا! گناهان من و بسیاری آن‌ها، روی مرا در پیشگاه تو دگرگون ساخته و مرا از شایستگی برای رحمت تو بازداشته و از سزاوار بودن برای آمرزش تو دور ساخته است؛ و اگر نبود که من به نعمت‌های تو آویخته‌ام و به امیدواری به تو چنگ زده‌ام به این‌خاطر که امثال من از اسرافکاران و خطاکاران را با این سخنت؛ ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده‌اید، از رحمت خدا نومید نشوید. که خدا همه‌ی گناهان را می‌آمرزد. زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است. (زمر/۵۳) وعده دادی و ناامیدان از رحمت خود را برحذر داشته و فرمودی: وَ مَنْ یَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ؛ معبود من! [اگر این‌ها نبود] هرآینه ذلّت و خواری و ناامیدی مرا فرا می‌گرفت و نومیدی از رحمتت مرا در بر می‌گرفت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۵۳۸ البلدالأمین، ص۳۸۷