أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- قَوْلُهُ تَعَالَی فَأَتاهُمُ اللهُ مِنْ حَیْثُ لَمْ یَحْتَسِبُوا یَعْنِی أَرْسَلَ عَلَیْهِمْ عَذَاباً وَ کَذَلِکَ إِتْیَانُهُ بُنْیَانَهُمْ حَیْثُ قَالَ فَأَتَی اللهُ بُنْیانَهُمْ مِنَ الْقَواعِدِ یَعْنِی أَرْسَلَ عَلَیْهِمُ الْعَذَابَ.

امام علی (علیه السلام)- فَأَتاهُمُ اللهَُ مِنْ حَیْثُ لَمْ یَحْتَسِبُوا (حشر/۲) یعنی [خداوند] بر آن‌ها عذابی نازل کرد و این چنین شالوده‌ی آن‌ها را از اساس ویران نمود؛ در جایی که فرمود: فَأَتَی اللهَُ بُنْیانَهُمْ مِنَ الْقَواعِدِ یعنی بر آن‌ها عذاب نازل نمود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۲۰ بحارالأنوار، ج۹۰، ص۱۳۸/ الاحتجاج، ج۱، ص۲۴۴/ التوحید، ص۲۶۵؛ «فأتاهم الله من ... عذابا» محذوف

الباقر (علیه السلام)- بیت مَکْرُهُمْ ... أَیْ مَاتُوا فَأَلْقَاهُمُ اللَّهُ فِی النَّارِ، وَ هُوَ مَثَلٌ لِأَعْدَاءِ آلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله).

امام باقر (علیه السلام)- در خانه‌ی مکر و فریبشان مُردند و خدا آن‌ها را در آتش انداخت و این نمونه‌ای [از عذاب] برای دشمنان اهلبیت محمّد (علیهم السلام) است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۲۰ بحارالأنوار، ج۳۱، ص۵۷۷/ القمی، ج۱، ص۳۸۴؛ بتفاوت/ نورالثقلین/ البرهان