ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- وَ أَمَّا بِلَالٌ وَ خَبَّابٌ وَ عَایِشٌ {عَابِسٌ} وَ عَمَّارٌ وَ أَصْحَابُهُمْ فَعُذِّبُوا حَتَّی قَالُوا بَعْضَ مَا أَرَادَ الْمُشْرِکُونَ ثُمَّ أُرْسِلُوا فَفِیهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ الَّذِینَ هاجَرُوا فِی اللهِ مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِی الدُّنْیا حَسَنَةً وَ لَأَجْرُ الْآخِرَةِ أَکْبَرُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- بلال، خبّاب، عابس، عمّار و یارانشان آنقدر شکنجه شدند تا پاره‌ای از سخنانی را که مشرکان می‌خواستند [زیر شکنجه و با اکراه] بر زبان آوردند، آنگاه [به مدینه] تبعید شدند و این آیه در حقّ ایشان نازل شد: وَ الّذِینَ هاجَرُوا فِی اللهِ مِنْ بَعْدِ ما ظَلَمُوا لَنُبَوِئَنَّهُمْ فی الدُّنیا حَسَنةً وَ لَأَجْرُ الآخِرَةِ اکْبَرُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُون.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۴۰ بحارالأنوار، ج۲۲، ص۳۵۳

علی‌ّبن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ الَّذِینَ هاجَرُوا فِی اللهِ أَیْ هَاجَرُوا وَ تَرَکُوا الْکُفَّارَ فِی اللَّهِ لَنُبَوِّئَنَّهُمْ أَیْ لَنُثَبِّتَنَّهُمْ.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَالَّذِینَ هَاجَرُواْ فِی اللهِ یعنی [کسانی که] در راه خدا ترک وطن کرده و کفّار را رها می‌کنند. لَنُبَوِّئَنَّهُمْ یعنی قطعاً به آن‌ها [جایگاه و مکنت] عطا خواهیم کرد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۴۰ بحارالأنوار، ج۱۹، ص۳۸/ القمی، ج۱، ص۳۸۵؛ «لنبوینهم ای لنثبتنهم» محذوف/ البرهان