الرّسول (صلی الله علیه و آله)- وَ لِله‌ِ یَسْجُدُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ الْآیَهًَْ وَ قَدْ صَحَّ عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ قَالَ: إِنَ لِلَّهِ مَلَائِکَهًًْ فِی السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ سُجُوداً مُنْذُ خَلَقَهُمْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ تُرْعَدُ فَرَائِصُهُمْ مِنْ مَخَافَهًِْ اللَّهِ لَا تَقْطُرُ مِنْ دُمُوعِهِمْ قَطْرَهًٌْ إِلَّا صَارَ مَلَکاً فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ وَ قَالُوا مَا عَبَدْنَاکَ حَقَّ عِبَادَتِکَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) در حدیث صحیحی از پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمده است: خداوند گروهی از ملائکه را در آسمان هفتم قرار داده که از ابتدای خلقت و آفرینش تا روز قیامت در حال سجده هستند. مفاصل بدنشان از خوف خدا میلرزد و هر قطره اشک که از چشمشان میریزد تبدیل به ملک و فرشته‌ای می‌شود و به همین ترتیب تا قیام قیامت هستند. با اینحال چون روز قیامت شود، سر به آسمان نموده و میگویند: «خدایا! ما حقّ عبادت تو را به جا نیاورده‌ایم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۵۴ نورالثقلین