وَمَا بِكُم مِّن نِّعۡمَةࣲ فَمِنَ ٱللَّهِۖ ثُمَّ إِذَا مَسَّكُمُ ٱلضُّرُّ فَإِلَيۡهِ تَجۡـَٔرُونَ
53وَمَا بِكُم مِّن نِّعۡمَةࣲ فَمِنَ ٱللَّهِۖ ثُمَّ إِذَا مَسَّكُمُ ٱلضُّرُّ فَإِلَيۡهِ تَجۡـَٔرُونَ
53الصّادق (علیه السلام)- مَا مِنْ عَبْدٍ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِ نِعْمَهًًْ فَعَرَفَ أَنَّهَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِلَّا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ قَبْلَ أَنْ یَحْمَدَه.
امام صادق (علیه السلام)- هر بندهای که خداوند به او نعمتی داده اگر بفهمد که این نعمت از جانب خداست، خداوند قبل از آنکه برای آن نعمت از خدا تشکّر کند او را مورد غفران و آمرزش خود قرار میدهد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۵۸ الکافی، ج۲، ص۴۲۷/ نورالثقلین
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ لَمْ یَعْلَمْ أَنَ لِلَّهِ عَلَیْهِ نِعْمَهًًْ لَا {إِلَّا} فِی مَطْعَمٍ أَوْ مَلْبَسٍ فَقَدْ قَصُرَ عَمَلُهُ وَ دَنَا عَذَابُه.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- فردی که نعمتهای خدا به خود را فقط در خوراکیها و پوشیدنیهایش محدود میداند، کوتاهی کرده و عذابش نزدیک شده است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۶۰ القمی، ج۱، ص ۳۸۱/ نورالثقلین
علیبنابراهیم (رحمة الله علیه)- تَجْئَرُونَ أَیْ تَفْزَعُونَ وَ تَرْجِعُون.
علیبنابراهیم (رحمة الله علیه)- تَجْئَرُونَ یعنی پناه میبرید و برمیگردید.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۶۰ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۲۰
الصّادق (علیه السلام)- قَالَ رَجُلٌ لِلصَّادِقِ (علیه السلام): مَا الدَّلِیلُ عَلَی اللَّهِ، وَ لَا تَذْکُرْ لِیَ الْعَالَمَ وَ الْجَوْهَرَ وَ الْعَرَضَ؟ فَقَالَ (علیه السلام): هَلْ رَکِبْتَ فِی الْبَحْرِ؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: فَهَلْ عَصَفَتْ بِکُمُ الرِّیحُ حَتَّی خِفْتُمُ الْغَرَقَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: فَهَلِ انْقَطَعَ رَجَاؤُکَ مِنَ الْمَرْکَبِ وَ الْمَلَّاحِینَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: فَهَلْ تَتَبَّعَتْ نَفْسُکَ أَنَّ ثَمَّ مَنْ یُنْجِیکَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: فَإِنَّ ذَلِکَ هُوَ اللَّهُ تَعَالَی، قَالَ تَعَالَی ثُمَّ إِذَا مَسَّکُمُ الضُّرُّ فَإِلَیْهِ تَجْئَرُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- فردی از امام صادق (علیه السلام) پرسید: «دلیل وجود خدا چیست؟ آن دلیل را بگو! امّا از عالم و جوهر و عرض [و استدلالات فکری و فلسفی استفاده نکن]». امام (علیه السلام) فرمود: «آیا تاکنون در دریا سوار [برکشتی] شدهای»؟ گفت: «بله»! امام فرمود: «آیا شده که تندبادی بر شما بوزد که بیم غرقشدن داشته باشید»؟ گفت: «بله»! فرمود: «آیا شده که در آن حال از کشتی و دریانوردان قطع امید کرده باشی»؟ گفت: «بله»! فرمود: «آیا ضمیر و وجدانت به تو میگفت که در آن لحظه کسی هست که تو را نجات خواهد داد»؟ گفت «بله»! فرمود: «او همان خداوند است که میفرماید: ثُمَّ إِذا مَسَّکُمُ الضُّرُّ فَإِلَیْهِ تَجْئَرُونَ».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۶۰ متشابه القرآن، ج۱، ص۲۷