وَلَوۡ يُؤَاخِذُ ٱللَّهُ ٱلنَّاسَ بِظُلۡمِهِم مَّا تَرَكَ عَلَيۡهَا مِن دَآبَّةࣲ وَلَٰكِن يُؤَخِّرُهُمۡ إِلَىٰٓ أَجَلࣲ مُّسَمࣰّىۖ فَإِذَا جَآءَ أَجَلُهُمۡ لَا يَسۡتَـٔۡخِرُونَ سَاعَةࣰ وَلَا يَسۡتَقۡدِمُونَ
61وَلَوۡ يُؤَاخِذُ ٱللَّهُ ٱلنَّاسَ بِظُلۡمِهِم مَّا تَرَكَ عَلَيۡهَا مِن دَآبَّةࣲ وَلَٰكِن يُؤَخِّرُهُمۡ إِلَىٰٓ أَجَلࣲ مُّسَمࣰّىۖ فَإِذَا جَآءَ أَجَلُهُمۡ لَا يَسۡتَـٔۡخِرُونَ سَاعَةࣰ وَلَا يَسۡتَقۡدِمُونَ
61علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ أیْ عِنْدَ مَعْصِیَتِهِمْ وَ ظُلْمِهِمْ ما تَرَکَ عَلَیْها مِنْ دَابَّةٍ وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا یَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا یَسْتَقْدِمُونَ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِم؛ یعنی [اگر] در همان لحظه‌ی گناه و ظلم، آن‌ها [را مواخذه می‌کرد]. مَّا تَرَکَ عَلَیْهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إلَی أَجَلٍ مُّسَمًّی فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۶۴ القمی، ج۱، ص۳۸۵/ البرهان
الصّادق (علیه السلام)- الْأَجَلُ الَّذِی یُسَمَّی فِی لَیْلَهًِْ الْقَدْرِ هُوَ الْأَجَلُ الَّذِی قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا یَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا یَسْتَقْدِمُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- اجل و مهلتی که در شب قدر معین می‌شود، همان اجلی است که خدا می‌فرماید: فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۶۶۴ بحارالأنوار، ج۹۴، ص۲/ البرهان