الرّسول ( یَا أَبَاذَرٍّ (مَنْ أُوتِیَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَا یَبْکِیهِ لَحَقِیقٌ أَنْ یَکُونَ قَدْ أُوتِیَ عِلْمَ مَا لَا یَنْفَعُهُ لِأَنَّ اللَّهُ نَعَتَ الْعُلَمَاءَ فَقَالَ عزّوجَلَّ إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْکُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای اباذر! هرگاه به کسی عملی داده شود که او را به گریه نیارد، حقیقتاً به او دانشی بی‌سود داده شده. چرا که خداوند علما را چنین مدح می‌کند: إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً* وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا* وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْکُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعا.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۷۸ بحارالأنوار، ج۷۴، ص۸۰/ أعلام الدین، ص۱۹۲/ مکارم الأخلاق، ص۴۶۱

ابن‌عباس ( إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ أَیْ أُعْطُوا عِلْمَ التَّوْرَاهًِْ مِنْ قَبْلِ نُزُولِ الْقُرْآنِ کَعَبْدِاللهِ بْنِ سَلَامٍ وَ غَیْرِهِ فَعَلِمُوا صِفَهًْ النَّبِیِّ (قَبْلَ مَبْعَثِهِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ؛ یعنی کسانی که به آن‌ها قبل از قرآن علم تورات داده شده؛ مانند عبدالله‌بن‌سلام و دیگران که خصوصیّات پیامبر (صلی الله علیه و آله) را قبل از بعثت ایشان می‌دانستند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۷۸ بحارالأنوار، ج۸۲، ص۱۲۴

الصّادق ( عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَال قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (رَجُلٌ بَیْنَ عَیْنَیْهِ قَرْحَهًٌْ لَا یَسْتَطِیعُ أَنْ یَسْجُدَ عَلَیْهَا قَالَ یَسْجُدُ مَا بَیْنَ طَرَفِ شَعْرِهِ فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ سَجَدَ عَلَی حَاجِبِهِ الْأَیْمَنِ فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَعَلَی حَاجِبِهِ الْأَیْسَرِ فَإِنْ لَمْ یَقْدِرْ فَعَلَی ذَقَنِهِ قُلْتُ عَلَی ذَقَنِهِ قَالَ نَعَمْ أَ مَا تَقْرَأُ کِتَابَ اللَّهِ عزّوجلّ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً.

امام صادق (علیه السلام)- اسحاق‌بن‌عمّار گوید: از امام صادق (علیه السلام) پرسیدم: «بین دو چشم مردی زخمی دارد و نمی‌تواند بر آن سجده کند [او چه باید کند]»؟ فرمود: «باید بر آن قسمتی که نزدیک موی سر است سجده کند و اگر نتوانست، بر روی ابروی راست و اگر نتوانست، بر روی ابروی چپ و اگر نتوانست، بر روی چانه‌اش سجده کند». عرض کردم: «بر روی چانه‌اش»؟! فرمود: «آری! آیا نخوانده‌ای که خداوند می‌فرماید: یَخِرُّونَ لِلأَذْقَانِ سُجَّدًا»؟!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۸۰ بحارالأنوار، ج۸۲، ص۱۳۳/ وسایل الشیعهًْ، ج۶، ص۳۶۰/ نورالثقلین/ البرهان

علی‌بن‌إبراهیم ( إِذا یُتْلی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً قَالَ الْوَجْهُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- إِذَا یُتْلَی عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلأَذْقَانِ سُجَّدًا؛ یعنی بر روی چهره و صورت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۸۰ القمی، ج۲، ص۵۲