الباقر ( عَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌عَطَاءٍ قَالَ رَکِبْتُ مَعَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (وَ سَارَ وَ سِرْتُ حَتَّی إِذَا بَلَغْنَا مَوْضِعاً قُلْتُ الصَّلَاهًَْ جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ قَالَ هَذَا أَرْضُ وَادِی النَّمْلِ لَا نُصَلِّی فِیهَا حَتَّی إِذَا بَلَغْنَا مَوْضِعاً آخَرَ قُلْتُ لَهُ مِثْلَ ذَلِکَ فَقَالَ هَذِهِ الْأَرْضُ مَالِحَهًٌْ لَا نُصَلِّی فِیهَا قَالَ حَتَّی نَزَلَ هُوَ مِنْ قِبَلِ نَفْسِهِ فَقَالَ لِی صَلَّیْتَ أَمْ تُصَلِّی سُبْحَتَکَ قُلْتُ هَذِهِ صَلَاهًٌْ یُسَمِّیهَا أَهْلُ الْعِرَاقِ الزَّوَالَ فَقَالَ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ یُصَلُّونَ هُمْ شِیعَهًُْ علی‌بن‌ابی‌طالب (وَ هِیَ صَلَاهًُْ الْأَوَّابِینَ فَصَلَّی وَ صَلَّیْتُ، الْعَیَّاشِیُّ، عَنْ عَبْدِاللَّهِ‌بْنِ عَطَاءٍ مِثْلَهُ إِلَی قَوْلِهِ فَنَزَلَ وَ نَزَلْتُ فَقَالَ یَا ابْنَ عَطَاءٍ أَتَیْتَ الْعِرَاقَ فَرَأَیْتَ الْقَوْمَ یُصَلُّونَ بَیْنَ تِلْکَ السَّوَارِی فِی مَسْجِدِ الْکُوفَهًِْ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ أُولَئِکَ شِیعَهًُْ أَبِی‌عَلِیٍّ هَذِهِ صَلَاهًُْ الْأَوَّابِینَ إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ فَإِنَّهُ کانَ لِلْأَوَّابِینَ غَفُوراً.

امام باقر (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌عطاء گوید: با امام صادق (علیه السلام) همراه شدم و رفت و رفتم تا به‌جایی رسیدیم. گفتم: «فدایت شوم! نماز». فرمود: «اینجا وادی مورچه است، نماز در آن خوانده نمی‌شود». تا رسیدیم به‌جای دیگری و همان را گفتم، فرمود: «اینجا شوره‌زار است و نماز در آن خوانده نمی‌شود». تا خود پیاده شد. و به من فرمود: «نماز می‌خوانی یا نافله‌ات را می‌خوانی»؟ گفتم: «این نمازی است که مردم عراق آن را زوال می‌خوانند». فرمود: «آنان که [این] نماز را می‌خوانند شیعه‌ی علی (علیه السلام) می‌باشند و آن نماز اوّابین است» پس نماز خواند و نماز خواندم. و عیّاشی نیز از عبدالله‌بن‌عطاء مانند همان را روایت کرده است تا اینجا که گوید: از مرکب پیاده شد و من هم پیاده شدم. فرمود: «ای پسر عطاء! آیا به عراق رفته‌ای و آن گروهی را که بین آن ستون‌ها در مسجد کوفه نماز می‌خوانند دیده‌ای»؟ گفتم: «آری»! فرمود: «آن‌ها شیعیان پدرم علی (علیه السلام) هستند و این نماز، نماز اوّابین است که خدا فرموده است: فَإِنَّهُ کَانَ لِلأَوَّابِینَ غَفُورًا».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۳۸ بحارالأنوار، ج۸۴، ص۵۳/ مستدرک الوسایل، ج۳، ص۶۶/ نورالثقلین؛ «رکبت مع ابی جعفر (و سار ... فصلی وصلیت» محذوف/ البرهان

الصّادق ( کَانَتْ صَلَاهًُْ الْأَوَّابِینَ خَمْسِینَ صَلَاهًًْ کُلُّهَا بِقُلْ هُوَ اللهُ أَحَدٌ.

امام صادق (علیه السلام)- نماز اوّابین پنجاه [رکعت] نماز است که باید در هر رکعت بعد از حمد، سوره‌ی اخلاص خوانده شود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۳۸ نورالثقلین/ البرهان؛ «بتفاوت لفظی»

أمیرالمومنین ( عَنِ الْأَصْبَغِ‌بْنِ‌نُبَاتَهًَْ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ عَلِیٍّ (فَتَوَسَّطَ الْمَسْجِدَ فَإِذَا نَاسٌ یَتَنَفَّلُونَ حِینَ طَلَعَتِ الشَّمْسُ فَسَمِعْتُهُ یَقُولُ نَحَرُوا صَلَاهًَْ الْأَوَّابِینَ نَحَرَهُمُ اللَّهُ قَالَ قُلْتُ فَمَا نَحَرُوهَا قَالَ عَجَّلُوهَا قَالَ قُلْتُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (مَا صَلَاهًُْ الْأَوَّابِینَ قَالَ رَکْعَتَانِ.

امام علی (علیه السلام)- اصبغ‌بن‌نباته گوید: همراه علی (علیه السلام) وارد مسجد شدم، امام (علیه السلام) وسط مسجد نشست، گروهی را دیدیم که هنگام طلوع خورشید هم نماز نافله می‌خواندند، امام (علیه السلام) فرمود: «نماز اوّابین را از بین بردند، خدا این‌ها را از بین ببرد»، پرسیدم: «چگونه از بین بردند»؟ فرمود: «در انجام آن تعجیل کردند». پرسیدم: «ای امیرمؤمنان (علیه السلام)! نماز اوّابین چگونه است»؟ فرمود: «دو رکعت است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۳۸ البرهان

علی‌بن‌إبراهیم ( لِلْأَوَّابِینَ یَعنِی لِلتَّوَّابِینَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- لِلْأَوَّابِین؛ یعنی توبه‌کنندگان.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۴۰ القمی، ج۲، ص۱۸