الصّادق ( انْقِطَاعُ یُتْمِ الْیَتِیمِ الِاحْتِلَامُ وَ هُوَ أَشُدُّه.

امام صادق (علیه السلام)- تمام شدن [دورانِ] یتیمی، جُنب‌شدن در خواب [و به سنّ بلوغ رسیدن] است. مراد از رسیدن به حدّ رُشدش، همین است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۷۰ وسایل الشیعهًْ، ج۱۹، ص۳۶۳/ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ قَالَ أَبُوعَبْدِ اللَّهِ (إِذَا بَلَغَ الْعَبْدُ ثَلَاثاً وَ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْ فَقَدْ بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ إِذَا بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَهًًْ فَقَدِ انْتَهَی مُنْتَهَاهُ وَ إِذَا بَلَغَ إِحْدَی وَ أَرْبَعِینَ فَهُوَ فِی النُّقْصَانِ وَ یَنْبَغِی لِصَاحِبِ الْخَمْسِینَ أَنْ یَکُونَ کَمَنْ هُوَ فِی النَّزْعِ.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: انسان در سنّ سی‌وسه سالگی به بلوغ کامل می‌رسد و وقتی به چهل سالگی برسد به اوج رسیده است. و از چهل و یک سالگی رو به نقصان است و برای پنجاه ساله شایسته است که همانند کسی باشد که درحال جان‌کندن است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۷۰ البرهان

الکاظم ( عَنْ أَبِی‌الْحَسَنِ‌مُوسَی‌بْنِ‌جَعْفَرٍ (عَنْ أَبِیهِ فِی قَوْلِ اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْؤُلًا وَ أَوْفُوا الْکَیْلَ إِذا کِلْتُمْ وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِیمِ قَالَ الْعَهْدُ مَا أَخَذَ النَّبِیُّ (عَلَی النَّاسِ فِی مَوَدَّتِنَا وَ طَاعَهًِْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (أَنْ لَا یُخَالِفُوهُ وَ لَا یَتَقَدَّمُوهُ وَ لَا یَقْطَعُوا رَحِمَهُ وَ أَعْلَمَهُمْ أَنَّهُمْ مَسْئُولُونَ عَنْهُ وَ عَنْ کِتَابِ اللَّهِ عزّوجَلَّ.

امام کاظم (علیه السلام)- از امام کاظم (علیه السلام) روایت است که پدر بزرگوارش درمورد آیه: وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْؤُلًا وَ أَوْفُوا الْکَیْلَ إِذا کِلْتُمْ وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمسْتَقِیمِ، فرمود: «عهد همان پیمانی است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از مردم درباره‌ی مودّت ما و اطاعت امیرالمؤمنین (علیه السلام) که با او مخالفت نکنند و او را مقدّم بدارند و رابطه‌ی خویشاوندی‌اش را قطع نکنند، گرفت و به آن‌ها اطّلاع داد که از این امر و هم از کتاب خدا بازخواست خواهند شد».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۷۲ بحارالأنوار، ج۲۴، ص۱۸۷/ الیقین، ص۲۹۶

الرّضا ( فِی سَنَهًِْ سَبْعِینَ وَ سِتِّمِائَهًٍْ وَصَلَ مِنْ مَشْهَدِهِ الشَّرِیفِ أَحَدُ قُوَّامِهِ وَ مَعَهُ الْعَهْدُ الَّذِی کَتَبَهُ لَهُ الْمَأْمُونُ بِخَطِّ یَدِهِ وَ بَیْنَ سُطُورِهِ وَ فِی ظَهْرِهِ بِخَطِّ الْإِمَامِ ((کَتَبَ بِیَدِهِ) ... أَنَا عَلِیُّ‌بْنُ‌مُوسَی‌بْنِ‌جَعْفَرٍ (... وَ قَدْ جَعَلْتُ لِلَّهِ عَلَی نَفْسِی إِنِ اسْتَرْعَانِی أَمْرَ الْمُسْلِمِینَ وَ قَلَّدَنِی خِلَافَتَهُ الْعَمَلَ فِیهِمْ عَامَّهًًْ وَ فِی بَنِی‌الْعَبَّاسِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌الْمُطَّلِبِ خَاصَّهًًْ بِطَاعَتِهِ وَ طَاعَهًِْ رَسُولِهِ (وَ أَنْ لَا أَسْفِکَ دَماً حَرَاماً وَ لَا أُبِیحَ فَرْجاً وَ لَا مَالًا إِلَّا مَا سَفَکَتْهُ حُدُودُهُ وَ أَبَاحَتْهُ فَرَائِضُهُ وَ أَنْ أَتَخَیَّرَ الْکُفَاهًَْ جُهْدِی وَ طَاقَتِی وَ جَعَلْتُ بِذَلِکَ عَلَی نَفْسِی عَهْداً مُؤَکَّداً یَسْأَلُنِی اللَّهُ عَنْهُ فَإِنَّهُ عزّوجلّ یَقُولُ وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْؤُلًا وَ إِنْ أَحْدَثْتُ أَوْ غَیَّرْتُ أَوْ بَدَّلْتُ کُنْتُ لِلْغِیَرِ مُسْتَحِقّاً وَ لِلنَّکَالِ مُتَعَرِّضاً وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ سَخَطِه.

امام رضا (علیه السلام)- در سال ششصدوهفتاد یکی از خدمتگزاران حرم امام رضا (علیه السلام) آمد که به‌همراه او عهدنامه‌ی مأمون بود که درباره‌ی ولایتعهدی حضرت رضا (علیه السلام) به‌خطّ خود نوشته بود... من علی‌بن‌موسی‌بن‌جعفر هستم ... با خدای خود پیمان بسته‌ام اگر به خلافت رسیدم و قرار شد در میان مردم حکومت کنم در میان تمام مردم مخصوصا بنی‌عبّاس اطاعت از خدا و پیامبرش کنم و خونریزی نکنم و بی‌احترامی به ناموس مردم ننمایم، مگر در مواردی که حدود و مقرّرات خدا اجازه و الزام چنین عملی را نموده باشد. تمام سعی و کوششم را به‌کار برم در انتخاب کسانی‌که لیاقت فرمان‌روایی دارند پیمانی محکم بسته‌ام که خداوند از من بازخواست نماید او می‌فرماید: أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کانَ مَسْؤُلًا اگر تغییر و تبدیل بی‌جا دادم مستوجب کیفر و آماده عقوبت باشم به‌خدا پناه می‌برم از خشم او امیدوارم او خود توفیق عنایت فرماید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۱۷۲ بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۵۲/ کشف الغمهًْ، ج۲، ص۳۳۷