علی‌بن‌إبراهیم ( وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ قَالَ صَلَاهًُْ اللَّیْلِ وَ قَالَ سَبَبُ النُّورِ فِی الْقیَامَهًِْ الصَّلَاهًُْ فِی جَوْفِ اللَّیْلِ.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ؛ نماز شب است و گفته است: «خواندن نماز در دل شب، نور و روشنایی روز قیامت خواهد بود».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۲ بحارالأنوار، ج۷۹، ص۳۴۰/ البرهان؛ «بتفاوت لفظی»

أمیرالمؤمنین ( وَ لْیَکُنْ فِی خَاصِّ مَا تُخْلِصُ لِلَّهِ بِهِ دِینَکَ إِقَامَهًُْ فَرَائِضِهِ الَّتِی هِیَ لَهُ خَاصَّهًًْ فَأَعْطِ اللَّهَ مِنْ بَدَنِکَ فِی لَیْلِکَ وَ نَهَارِکَ مَا یَجِبُ فَإِنَّ اللَّهَ جَعَلَ النَّافِلَهًَْ لِنَبِیِّهِ خَاصَّهًًْ دُونَ خَلْقِهِ فَقَالَ وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً فَذَلِکَ أَمْرٌ اخْتَصَّ اللَّهُ بِهِ نَبِیَّهُ (وَ أَکْرَمَهُ بِهِ لَیْسَ لِأَحَدٍ سِوَاهُ وَ هُوَ لِمَنْ سِوَاهُ تَطَوُّعٌ فَإِنَّهُ یَقُولُ وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَإِنَّ اللهَ شاکِرٌ عَلِیمٌ.

امام علی (علیه السلام)- نیکوترین وقت‌ها و بهترین ساعات شب و روزت را برای خود و خدای خود انتخاب کن، هرچند که اگر نیّت درست و رعیّت در آسایش قرار داشته باشد، همه وقت برای خداست. از کارهایی که به خدا اختصاص دارد و باید با اخلاص انجام دهی، انجام واجباتی است که ویژه‌ی پروردگار است، پس در بخشی از شب و روز، وجود خود را به پرستش خدا اختصاص ده. واجباتی که خدا بر تو واجب کرده شب و روز به جا آور؛ زیرا که خدا نافله را بر پیامبرش سوای آفریدگانش واجب کرده و فرموده است: وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ عَسی‌أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً؛ پس این شب‌زنده‌داری امریست که خدا ویژه‌ی پیامبرش قرار داده و او را به این صفت گرامی داشته و این عمل جز برای پیامبر برای دیگری واجب نیست و برای غیر او مستحب است، چراکه خدا می‌فرماید: کسی که فرمان خدا را در انجام کارهای نیک اطاعت کند، خداوند [در برابر عمل او] شکرگزار، و [از افعال وی] آگاه است. (بقره/۱۵۸)

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۲ بحارالأنوار، ج۷۴، ص۲۵۹/ تحف العقول، ص۱۴۳

الباقر ( عَبْدِ عَنْ عُثْمَانَ‌بْنِ‌الْمَلِکِ عَنْ أَبِی‌بَکْرٍ قَال قَالَ لِی أَبُوجَعْفَرٍ (أَتَدْرِی لِأَیِّ شَیْءٍ وُضِعَ التَّطَوُّعُ قُلْتُ مَا أَدْرِی جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ إِنَّهُ تَطَوُّعٌ لَکُمْ وَ نَافِلَهًٌْ لِلْأَنْبِیَاءِ وَ تَدْرِی لِمَ وُضِعَ التَّطَوُّعُ قُلْتُ لَا أَدْرِی جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ لِأَنَّهُ إِنْ کَانَ فِی الْفَرِیضَهًِْ نُقْصَانٌ فَصُبَّتِ النَّافِلَهًُْ عَلَی الْفَرِیضَهًِْ حَتَّی تَتِمَّ إِنَّ اللَّهَ عزّوجلّ یَقُولُ لِنَبِیِّهِ (وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوبکر گوید: امام باقر (علیه السلام) به من فرمود: «آیا می‌دانی حکمت وجود نمازهای مستحبّی چیست»؟ عرض کردم: «فدایت شوم! نمی‌دانم». فرمود: «آن برای شما اختیاری و داوطلبانه است و برای انبیاء (نافله محسوب می‌شود. آیا می‌دانی برای چه وضع شده است»؟ عرض کردم: «فدایت شوم! نمی‌دانم»! فرمود: «برای اینکه اگر در نماز واجب نقصی وجود داشته باشد، نماز مستحبّی بر روی آن گذاشته می‌شود تا کامل شود. خداوند عزّوجلّ به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَّکَ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۴ بحارالأنوار، ج۸۴، ص۲۷/ علل الشرایع، ج۲، ص۳۲۷ و وسایل الشیعهًْ، ج۴، ص۷۴؛ «قضیت» بدل «فصبت»/ البرهان

الرّسول ( یَا عَلِیُّ ثَلَاثٌ فَرَحَاتٌ لِلْمُؤْمِنِ فِی الدُّنْیَا لِقَاءُ الْإِخْوَانِ وَ الْإِفْطَارُ مِنَ الصِّیَامِ وَ التَّهَجُّدُ فِی آخِرِ اللَّیْل.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای علی (علیه السلام)! در دنیا برای مؤمن سه شادمانی است؛ ملاقات‌کردن برادران، افطار نمودن روزه، شب‌زنده‌داری آخر شب.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۴ بحارالأنوار، ج۷۴، ص۴۵/ نورالثقلین

الصّادق ( عَنْ مُعَاوِیَهًَْ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (قَالَ: عَلَیْکُمْ بِصَلَاهًِْ اللَّیْلِ فَإِنَّهَا سُنَّهًُْ نَبِیِّکُمْ وَ دَأْبُ الصَّالِحِینَ قَبْلَکُمْ وَ مَطْرَدَهًُْ الدَّاءِ عَنْ أَجْسَادِکُم. صَلَاهًُْ اللَّیْلِ تُبَیِّضُ الْوُجُوهَ وَ صَلَاهًُْ اللَّیْلِ تُطَیِّبُ الرِّیحَ وَ صَلَاهًُْ اللَّیْلِ تَجْلِبُ الرِّزْقَ.

امام صادق (علیه السلام)- معاویهًْ‌بن‌عمّار از یکی از شیعیان نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «بر شما باد به نماز در شب؛ زیرا آن سنّت پیامبر شما و عمل افراد صالح قبل از شما بوده است، نماز شب مرض را از اجساد شما دور می‌کند». و نیز حضرت (علیه السلام) فرمود: «نماز شب صورت را نورانی و بوی را خوش نموده و موجب جلب روزی است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۴ ثواب الأعمال، ص۴۱/ نورالثقلین

الکاظم ( قَالَ أَبُو الْحَسَنِ الْأَوَّلُ (فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَهْبانِیَّةً ابْتَدَعُوها ما کَتَبْناها عَلَیْهِمْ إِلَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللهِ قَالَ صَلَاهًُْ اللَّیْل.

امام کاظم (علیه السلام)- وَ رَهْبانِیَّةً ابْتَدَعُوها ما کَتَبْناها عَلَیْهِمْ إِلَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللهِ (حدید/۲۷) مقصود از طلب‌کردن؛ خشنودی خدا و جستجوکردن نماز شب است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۸ من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۴۷۲

الرّسول ( عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِکٍ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (یَقُولُ الرَّکْعَتَانِ فِی جَوْفِ اللَّیْلِ أَحَبُ إِلَیَ مِنَ الدُّنْیَا وَ مَا فِیهَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- انس گوید: شنیدم پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خواندن دو رکعت نماز در دل شب محبوب‌تر است پیش من از دنیا و آنچه در دنیا است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۸ بحارالأنوار، ج۸۴، ص۱۴۸

الباقر ( عَنْ زُرَارَهًَْ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (قَالَ: قُلْتُ آناءَ اللَّیْلِ ساجِداً وَ قائِماً یَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ یَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَ الَّذِینَ لا یَعْلَمُونَ قَالَ یَعْنِی صَلَاهًَْ اللَّیْل.

امام باقر (علیه السلام)- زراره نقل می‌کند: از امام باقر (علیه السلام) پیرامون آیه: در ساعات شب به عبادت مشغول است و درحال سجده و قیام، از عذاب آخرت می‌ترسد و به رحمت پروردگارش امیدوار است؟! بگو: «آیا کسانی که می‌دانند با کسانی که نمی‌دانند یکسانند»؟! (زمر/۹) پرسیدم. امام (علیه السلام) فرمود: «منظور نماز شب است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۸ بحارالأنوار، ج۸۴، ص۱۴۹

الصّادقین ( فِی قَوْلِهِ عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً قَالَ هِیَ الشَّفَاعَهًُْ.

امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- عَسَی أَن یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَّحْمُودًا، یعنی شفاعت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۸ بحارالأنوار، ج۸، ص۴۸/ العیاشی، ج۲، ص۳۱۴/ نورالثقلین/ البرهان

أمیرالمؤمنین ( وَ وَعَدَهُ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ أَقْعَدَهُ اللَّهُ تَعَالَی عَلَی الْعَرْش.

امام علی (علیه السلام)- و خداوند نویدِ مقام پسندیده و در خور ستایش را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) داده است و چون روز قیامت برپا شود خداوند ایشان را بر عرش خواهد نشاند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۰۸ نورالثقلین

الکاظم ( فِی قَوْلِ اللَّهِ عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً قَالَ یَقُومُ النَّاسُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ مِقْدَارَ أَرْبَعِینَ عَاماً وَ یُؤْمَرُ الشَّمْسُ فَیَرْکَبُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَادِ وَ یُلْجِمُهُمُ الْعَرَقُ وَ یُؤْمَرُ الْأَرْضُ لَا تَقْبَلْ مِنْ عَرَقِهِمْ شَیْئاً فَیَأْتُونَ آدَمَ (فَیَتَشَفَّعُونَ مِنْهُ فَیَدُلُّهُمْ عَلَی نُوحٍ (وَ یَدُلُّهُمْ نُوحٌ (عَلَی إِبْرَاهِیمَ (وَ یَدُلُّهُمْ إِبْرَاهِیمُ (عَلَی مُوسَی (وَ یَدُلُّهُمْ مُوسَی (عَلَی عِیسَی (وَ یَدُلُّهُمْ عِیسَی (فَیَقُولُ عَلَیْکُمْ بِمُحَمَّدٍ (خَاتَمِ الْبَشَرِ فَیَقُولُ مُحَمَّدٌ (أَنَا لَهَا فَیَنْطَلِقُ حَتَّی یَأْتِیَ بَابَ الْجَنَّهًِْ فَیَدُقُّ فَیُقَالُ لَهُ مَنْ هَذَا وَ اللَّهُ أَعْلَمُ فَیَقُولُ مُحَمَّدٌ (فَیُقَالُ افْتَحُوا لَهُ فَإِذَا فُتِحَ الْبَابُ اسْتَقْبَلَ رَبَّهُ فَیَخِرُّ سَاجِداً فَلَا یَرْفَعُ رَأْسَهُ حَتَّی یُقَالَ لَهُ تَکَلَّمْ وَ سَلْ تُعْطَ وَ اشْفَعْ تُشَفَّعْ فَیَرْفَعُ رَأْسَهُ فَیَسْتَقْبِلُ رَبَّهُ فَیَخِرُّ سَاجِداً فَیُقَالُ لَهُ مِثْلُهَا فَیَرْفَعُ رَأْسَهُ حَتَّی إِنَّهُ لَیَشْفَعُ مَنْ قَدْ أُحْرِقَ بِالنَّارِ فَمَا أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ فِی جَمِیعِ الْأُمَمِ أَوْجَهَ مِنْ مُحَمَّدٍ (وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَی عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً.

امام کاظم (علیه السلام)- عَسَی أَن یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَّحْمُودًا، روز قیامت مردم به‌اندازه‌ی چهل روز سراپا می‌ایستند، به خورشید امر می‌شود بر سر بندگان بتابد و عرق تا دهان‌هایشان می‌رسد و به زمین امر می‌شود، چیزی از عرق آن‌ها را فرو نبرد، مردم نزد آدم (علیه السلام) می‌روند و از او شفاعت می‌خواهند، آدم (علیه السلام) آن‌ها را نزد نوح (علیه السلام) می‌فرستد، نوح نزد ابراهیم (علیه السلام)، ابراهیم (علیه السلام) نزد موسی (علیه السلام)، موسی (علیه السلام)) نزد عیسی (علیه السلام) و عیسی (علیه السلام) آن‌ها را نزد محمّد (صلی الله علیه و آله) می‌فرستد و می‌فرماید: «نزد محمّد (صلی الله علیه و آله) خاتم پیامبران بروید»، محمّد (صلی الله علیه و آله) می‌گوید: «من شفاعت می‌کنم». و به راه می‌افتد تا به در بهشت می‌رسد و در را می‌کوبد. سؤال می‌شود: «کیستی»؟ می‌گوید: «محمّد (صلی الله علیه و آله)». گفته می‌شود: «در را برای او بگشایید»، وقتی در گشوده می‌شود پیامبر (صلی الله علیه و آله) با پروردگارش روبرو می‌شود و برای او سجده می‌کند و سر برنمی‌دارد تا اینکه به او گفته می‌شود: «بگو و بخواه که عطا می‌شوی و شفاعت کن که پذیرفته است». پیامبر (صلی الله علیه و آله) سرش را بلند می‌کند و با خدایش روبرو می‌شود و دوباره به سجده می‌افتد، دوباره همان جمله‌ها به او گفته می‌شود، پیامبر (صلی الله علیه و آله) سر بلند می‌کند و شفاعت می‌کند، حتّی برای آن که در آتش سوخته، هیچ‌کس آن‌روز سربلندتر از محمّد (صلی الله علیه و آله) نیست و این معنی کلام خداست که می‌فرماید: عَسَی أَن یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَّحْمُودًا».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۲ بحارالأنوار، ج۸، ص۴۸/ العیاشی، ج۲، ص۳۱۵/ نورالثقلین/ البرهان

الرّسول ( قَالَ اللهُ تَعَالَی: عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُودا؛ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (الْمَقَامُ الَّذِی أَشْفَعُ فِیهِ لِأُمَّتِی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً؛ منظور از این مقام، مقامی است که در آن برای امّت خویش شفاعت خواهم کرد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۲ روضهًْ الواعظین، ج۲، ص۵۰۰/ نورالثقلین

الرّسول ( عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِکٍ، قَالَ: رَأَیْتُ رَسُولَ اللَّهِ (یَوْماً مُقْبِلًا عَلَی عَلِیِ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (وَ هُوَ یَتْلُو هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً فَقَالَ: یَا عَلِیُّ، إِنَّ رَبِّی عَزَّ وَ جَلَّ مَلَّکَنِی الشَّفَاعَهًَْ فِی أَهْلِ التَّوْحِیدِ مِنْ أُمَّتِی وَ حَظَرَ ذَلِکَ عَمَّنْ نَاصَبَکَ وَ نَاصَبَ وُلْدَکَ مِنْ بَعْدِکَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- انس گوید: روزی دیدم پیامبر (صلی الله علیه و آله) درحالی‌که این آیه: وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَکَ عَسی أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً را می‌خواند، نزد علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) آمد و فرمود: «یا علی (علیه السلام)! خداوند برای شفاعت از یکتاپرستان امّت مسلمان، به من اختیار کامل داده است، امّا این نعمت را در حقّ منکران تو و فرزندان تو منع کرده است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۲ الأمالی للطوسی، ص۴۵۵/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۲۷۹/ کشف الغمهًْ، ج۱، ص۴۰۱/ نورالثقلین/ البرهان

الرّسول ( عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (لَوْ قَدْ قُمْتُ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ لَشَفَعْتُ فِی أَبِی وَ أُمِّی وَ عَمِّی وَ أَخٍ کَانَ لِی فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام صادق (علیه السلام) روایت است: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آنگاه که در مقام محمود بایستم، برای پدر و مادر و برادری که در جاهلیّت داشتم شفاعت خواهم کرد».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۴ القمی، ج۲، ص۲۵/ نورالثقلین/ البرهان

الرّسول ( قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (سَمِعْتُ النَّبِیَّ (یَقُولُ إِذَا حُشِرَ النَّاسُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ نَادَی مُنَادٍ یَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ اسْمُهُ قَدْ أَمْکَنَکَ مِنْ مُجَازَاهًِْ مُحِبِّیکَ وَ مُحِبِّی أَهْلِ بَیْتِکَ الْمُوَالِینَ لَهُمْ فِیکَ وَ الْمُعَادِینَ لَهُمْ فِیکَ فَکَافِهِمْ بِمَا شِئْتَ فَأَقُولُ یَا رَبِّ الْجَنَّهًَْ فَأُنَادِی بَوِّئْهُمْ مِنْهَا حَیْثُ شِئْتَ فَذَلِکَ الْمَقَامُ الْمَحْمُودُ الَّذِی وُعِدْتُهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام علی (علیه السلام) روایت است: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: روز قیامت وقتی مردم محشور می‌شوند، منادی ندا می‌دهد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! خداوند جلّ و جلاله به تو در جزا دادن دوستداران خود و اهل بیتت قدرت و اختیار داده است که دوستی‌کنندگان و دشمنی‌کنندگان به‌خاطر اهل بیتت را هرطور که می‌خواهی جزایشان ده». و من می‌گویم: «خدایا! بهشت». سپس به من ندا می‌شود: «هرکجای بهشت که می‌خواهی آن‌ها را ساکن گردان» و این مقام محمود است که به من وعده داده شده است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۴ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۲۷۹/ نورالثقلین/ البرهان

الرّسول ( عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (لِعَلِیٍّ (یَا عَلِیُّ شِیعَتُکَ هُمُ الْفَائِزُونَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ فَمَنْ أَهَانَ وَاحِداً مِنْهُمْ فَقَدْ أَهَانَکَ وَ مَنْ أَهَانَکَ فَقَدْ أَهَانَنِی وَ مَنْ أَهَانَنِی أَدْخَلَهُ اللَّهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِداً فِیها وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ یَا عَلِیُّ أَنْتَ مِنِّی وَ أَنَا مِنْکَ رُوحُکَ مِنْ رُوحِی وَ طِینَتُکَ مِنْ طِینَتِی وَ شِیعَتُکَ خُلِقُوا مِنْ فَضْلِ طِینَتِنَا فَمَنْ أَحَبَّهُمْ فَقَدْ أَحَبَّنَا وَ مَنْ أَبْغَضَهُمْ فَقَدْ أَبْغَضَنَا وَ مَنْ عَادَاهُمْ فَقَدْ عَادَانَا وَ مَنْ وَدَّهُمْ فَقَدْ وَدَّنَا یَا عَلِیُّ إِنَّ شِیعَتَکَ مَغْفُورٌ لَهُمْ عَلَی مَا کَانَ فِیهِمْ مِنْ ذُنُوبٍ وَ عُیُوبٍ یَا عَلِیُّ أَنَا الشَّفِیعُ لِشِیعَتِکَ غَداً إِذَا قُمْتُ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ فَبَشِّرْهُمْ بِذَلِکَ یَا عَلِیُّ شِیعَتُکَ شِیعَهًُْ اللَّهِ وَ أَنْصَارُکَ أَنْصَارُ اللَّهِ وَ أَوْلِیَاؤُکَ أَوْلِیَاءُ اللَّهِ وَ حِزْبُکَ حِزْبُ اللَّهِ یَا عَلِیُّ سَعِدَ مَنْ تَوَلَّاکَ وَ شَقِیَ مَنْ عَادَاکَ یَا عَلِیُّ لَکَ کَنْزٌ فِی الْجَنَّهًِْ وَ أَنْتَ ذُو قَرْنَیْهَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود: «ای علی (علیه السلام)! روز قیامت شیعیان تو همان رستگاران هستند، هرکس به یکی از آن‌ها توهین کند، به تو توهین کرده و هرکس به تو توهین کند به من اهانت کرده و هرکس به من اهانت کند، خداوند تبارک‌وتعالی او را در آتش جهنّم جاودانه می‌سازد و چه بد سرنوشتی است. ای علی (علیه السلام)! تو از من هستی و من از تو، روح تو از روح من است و سرشت تو از طینت و سرشت من و شیعیان تو از باقیمانده‌ی گِل ما آفریده شده‌اند، هرکس آن‌ها را دوست بدارد ما را دوست داشته و هرکس با آن‌ها دشمنی کند با ما دشمنی کرده و هرکس به آن‌ها کینه بورزد، با ما کینه‌توزی کرده و هرکس با آن‌ها دوستی بکند با ما دوستی کرده است. ای علی (علیه السلام)! بی‌تردید، شیعیان تو هرچه نقص و گناه داشته باشند، آمرزیده خواهد شد. ای علی (علیه السلام)! روز قیامت وقتی در مقام محمود بایستم، برای شیعیان تو شفاعت خواهم کرد، پس این بشارت را به آن‌ها بده. ای علی (علیه السلام)! شیعیان تو شیعه‌ی خدا هستند و یاران تو، یاران و انصار خدا و دوستداران و اولیاء تو اولیاء خدا و حزب تو حزب خداست، ای علی (علیه السلام)! هرکس دوستی و ولایت تو را بپذیرد سعادتمند می‌شود و هرکس با تو دشمنی کند بدبخت و شقی می‌گردد. ای علی (علیه السلام)! تو در بهشت صاحب گنج هستی و تو ذوالقرنین بهشت هستی».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۶ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۷/ البرهان

الصّادق ( ٍ عَنْ خَیْثَمَهًَْ الْجُعْفِیِّ قَالَ: کُنْتُ عِنْدَ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ (أَنَا وَ مُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ لَیْلًا لَیْسَ عِنْدَهُ أَحَدٌ غَیْرُنَا فَقَالَ لَهُ مُفَضَّلٌ الْجُعْفِیُّ جُعِلْتُ فِدَاکَ حَدِّثْنَا حَدِیثاً نُسَرُّ بِهِ قَالَ نَعَمْ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ حَشَرَ اللَّهُ الْخَلَائِقَ فِی صَعِیدٍ وَاحِدٍ حُفَاهًًْ عُرَاهًًْ غُرْلًا قَالَ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ مَا الْغُرْلُ قَالَ کَمَا خُلِقُوا أَوَّلَ مَرَّهًٍْ فَیَقِفُونَ حَتَّی یُلْجِمَهُمُ الْعَرَقُ فَیَقُولُونَ لَیْتَ اللَّهَ یَحْکُمُ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ یَرَوْنَ أَنَّ فِی النَّارِ رَاحَهًًْ فِیمَا هُمْ فِیهِ ثُمَّ یَأْتُونَ آدَمَ فَیَقُولُونَ أَنْتَ أَبُونَا وَ أَنْتَ نَبِیٌّ فَاسْأَلْ رَبَّکَ یَحْکُمْ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ فَیَقُولُ آدَمُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ خَلَقَنِی رَبِّی بِیَدِهِ وَ حَمَلَنِی عَلَی عَرْشِهِ وَ أَسْجَدَ لِی مَلَائِکَتَهُ ثُمَّ أَمَرَنِی فَعَصَیْتُهُ وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی ابْنِیَ الصِّدِّیقِ الَّذِی مَکَثَ فِی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عَاماً یَدْعُوهُمْ کُلَّمَا کَذَّبُوا اشْتَدَّ تَصْدِیقُهُ (نوح) قَالَ فَیَأْتُونَ نُوحاً فَیَقُولُونَ سَلْ رَبَّکَ یَحْکُمْ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ قَالَ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ إِنِّی قُلْتُ إِنَّ ابْنِی مِنْ أَهْلِی وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنِ اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِیلًا فِی دَارِ الدُّنْیَا ایتُوا إِبْرَاهِیمَ قَالَ فَیَأْتُونَ إِبْرَاهِیمَ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ إِنِّی قُلْتُ إِنِّی سَقِیمٌ وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ تَکْلِیماً (موسی) قَالَ فَیَأْتُونَ مُوسَی فَیَقُولُونَ لَهُ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ إِنِّی قَتَلْتُ نَفْساً وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنْ کَانَ یَخْلُقُ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ یُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِ اللَّهِ (عیسی) فَیَأْتُونَهُ فَیَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِکُمْ وَ لَکِنِّی أَدُلُّکُمْ عَلَی مَنْ بَشَّرْتُکُمْ بِهِ فِی دَارِ الدُّنْیَا (أحمد) ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (مَا مِنْ نَبِیٍّ وُلِدَ مِنْ آدَمَ إِلَی مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ إِلَّا وَ هُمْ تَحْتَ لِوَاءِ مُحَمَّدٍ قَالَ فَیَأْتُونَهُ ثُمَّ قَالَ فَیَقُولُون یَا مُحَمَّدُ سَلْ رَبَّکَ یَحْکُمْ بَیْنَنَا وَ لَوْ إِلَی النَّارِ قَالَ فَیَقُولُ نَعَمْ أَنَا صَاحِبُکُمْ فَیَأْتِی دَارَ الرَّحْمَنِ وَ هِیَ عَدْنٌ وَ إِنَّ بَابَهَا سَعَتُهُ بُعْدُ مَا بَیْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ فَیُحَرِّکُ حَلْقَهًًْ مِنَ الْحَلَقِ فَیُقَالُ مَنْ هَذَا وَ هُوَ أَعْلَمُ بِهِ فَیَقُولُ أَنَا مُحَمَّدٌ فَیُقَالُ افْتَحُوا لَهُ قَالَ فَیُفْتَحُ لِی قَالَ فَإِذَا نَظَرْتُ إِلَی رَبِّی مَجَّدْتُهُ تَمْجِیداً لَمْ یُمَجِّدْهُ أَحَدٌ کَانَ قَبْلِی وَ لَا یُمَجِّدُهُ أَحَدٌ کَانَ بَعْدِی ثُمَّ أَخِرُّ سَاجِداً فَیَقُولُ یَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَکَ وَ قُلْ یُسْمَعْ قَوْلُکَ وَ اشْفَعْ تُشَفَّعْ وَ سَلْ تُعْطَ قَالَ فَإِذَا رَفَعْتُ رَأْسِی وَ نَظَرْتُ إِلَی رَبِّی مَجَّدْتُهُ تَمْجِیداً أَفْضَلَ مِنَ الْأَوَّلِ ثُمَّ أَخِرُّ سَاجِداً فَیَقُولُ ارْفَعْ رَأْسَکَ وَ قُلْ یُسْمَعْ قَوْلُکَ وَ اشْفَعْ تُشَفَّعْ وَ سَلْ تُعْطَ فَإِذَا رَفَعْتُ رَأْسِی وَ نَظَرْتُ إِلَی رَبِّی مَجَّدْتُهُ تَمْجِیداً أَفْضَلَ مِنَ الْأَوَّلِ وَ الثَّانِی ثُمَّ أَخِرُّ سَاجِداً فَیَقُولُ ارْفَعْ رَأْسَکَ وَ قُلْ یُسْمَعْ قَوْلُکَ وَ اشْفَعْ تُشَفَّعْ وَ سَلْ تُعْطَ فَإِذَا رَفَعْتُ رَأْسِی أَقُولُ رَبِّ احْکُمْ بَیْنَ عِبَادِکَ وَ لَوْ إِلَی النَّارِ فَیَقُولُ نَعَمْ یَا مُحَمَّدُ قَالَ ثُمَّ یُؤْتَی بِنَاقَهًٍْ مِنْ یَاقُوتٍ أَحْمَرَ وَ زِمَامُهَا زَبَرْجَدٌ أَخْضَرُ حَتَّی أَرْکَبَهَا ثُمَّ آتِی الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ حَتَّی أَقْضِیَ عَلَیْهِ وَ هُوَ تَلٌّ مِنْ مِسْکٍ أَذْفَرَ بِحِیَالِ الْعَرْشِ ثُمَّ یُدْعَی إِبْرَاهِیمُ فَیُحْمَلُ عَلَی مِثْلِهَا فَیَجِیءُ حَتَّی یَقِفَ عَنْ یَمِینِ رَسُولِ اللَّهِ (ثُمَّ رَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ (یَدَهُ فَضَرَبَ عَلَی کَتِفِ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ ثُمَّ تُؤْتَی وَ اللَّهِ بِمِثْلِهَا فَتُحْمَلُ عَلَیْهِ ثُمَّ تَجِیءُ حَتَّی تَقِفَ بَیْنِی وَ بَیْنَ أَبِیکَ إِبْرَاهِیمَ ثُمَّ یَخْرُجُ مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ الرَّحْمَنِ فَیَقُولُ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ أَ لَیْسَ الْعَدْلُ مِنْ رَبِّکُمْ أَنْ یُوَلِّیَ کُلَّ قَوْمٍ مَا کَانُوا یَتَوَلَّوْنَ فِی دَارِ الدُّنْیَا فَیَقُولُونَ بَلَی وَ أَیُّ شَیْءٍ عَدْلٌ غَیْرُهُ قَالَ فَیَقُومُ الشَّیْطَانُ الَّذِی أَضَلَّ فِرْقَهًًْ مِنَ النَّاسِ حَتَّی زَعَمُوا أَنَّ عِیسَی هُوَ اللَّهُ وَ ابْنُ اللَّهِ فَیَتَّبِعُونَهُ إِلَی النَّارِ وَ یَقُومُ الشَّیْطَانُ الَّذِی أَضَلَّ فِرْقَهًًْ مِنَ النَّاسِ حَتَّی زَعَمُوا أَنَّ عُزَیْزاً ابْنُ اللَّهِ حَتَّی یَتَّبِعُونَهُ إِلَی النَّارِ وَ یَقُومُ کُلُّ شَیْطَانٍ أَضَلَّ فِرْقَهًًْ فَیَتَّبِعُونَهُ إِلَی النَّارِ حَتَّی تَبْقَی هَذِهِ الْأُمَّهًُْ ثُمَّ یَخْرُجُ مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَیَقُولُ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ أَ لَیْسَ الْعَدْلُ مِنْ رَبِّکُمْ أَنْ یُوَلِّیَ کُلَّ فَرِیقٍ مَنْ کَانُوا یَتَوَلَّوْنَ فِی دَارِ الدُّنْیَا فَیَقُولُونَ بَلَی فَیَقُومُ شَیْطَانٌ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ ثُمَّ یَقُومُ شَیْطَانٌ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ ثُمَّ یَقُومُ شَیْطَانٌ ثَالِثٌ فَیَتَّبِعُه مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ ثُمَ یَقُومُ مُعَاوِیَهًُْ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ وَ یَقُومُ عَلِیٌّ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ ثُمَ یَزِیدُ بْنُ مُعَاوِیَهًَْ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ وَ یَقُومُ الْحَسَنُ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ وَ یَقُومُ الْحُسَیْنُ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ ثُمَ یَقُومُ مَرْوَانُ بْنُ الْحَکَمِ وَ عَبْدُ الْمَلِکِ فَیَتَّبِعُهُمَا مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُمَا ثُمَّ یَقُومُ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ فَیَتَّبِعُهُ مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُ ثُمَ یَقُومُ الْوَلِیدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِکِ وَ یَقُومُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ فَیَتَّبِعُهُمَا مَنْ کَانَ یَتَوَلَّاهُمَا ثُمَّ أَقُومُ أَنَا فَیَتَّبِعُنِی مَنْ کَانَ یَتَوَلَّانِی وَ کَأَنِّی بِکُمَا مَعِی ثُمَّ یُؤْتَی بِنَا فَیَجْلِسُ عَلَی الْعَرْشِ رَبُّنَا وَ یُؤْتَی بِالْکُتُبِ فَنَرْجِعُ فَنَشْهَدُ عَلَی عَدُوِّنَا وَ نَشْفَعُ لِمَنْ کَانَ مِنْ شِیعَتِنَا مُرَهَّقاً قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فَمَا الْمُرَهَّقُ قَالَ الْمُذْنِبُ فَأَمَّا الَّذِینَ اتَّقَوْا مِنْ شِیعَتِنَا فَقَدْ نَجَاهُمُ اللَّهُ بِمَفازَتِهِمْ لا یَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ قَالَ ثُمَّ جَاءَتْهُ جَارِیَهًٌْ لَهُ فَقَالَتْ إِنَّ فُلَاناً الْقُرَشِیَّ بِالْبَابِ فَقَالَ ائْذَنُوا لَهُ ثُمَّ قَالَ لَنَا اسْکُتُوا.

امام صادق (علیه السلام)- خیثمه جعفی گوید: من و مفضّل‌بن‌عُمَر شبی نزد امام صادق (علیه السلام) بودیم، و جز ما کس دیگری آنجا نبود؛ مفضّل جُعفی عرض کرد: «فدایت شوم! حدیثی برایمان بگویید تا به شنیدن آن شاد و مسرور شویم». امام (علیه السلام) فرمود: «آری، وقتی روز قیامت برپا شود، خداوند همه‌ی خلایق را در زمین بلندی سراپا برهنه و غُرل محشور می‌کند، پرسیدم: «فدایتان شوم! غُرل یعنی چه»؟ فرمود: «یعنی همان‌گونه که روز اوّل متولّد شدند و آنقدر می‌ایستند تا عرق به دهان‌هایشان برسد، می‌گویند: «کاش خداوند میان ما حکم کند حتّی اگر جهنّم باشد»؛ زیرا می‌بینند در آتش جهنّم بودن از آن حالتی که دارند راحت‌تر است، سپس نزد آدم (علیه السلام) می‌آیند و می‌گویند: «تو پدر ما و پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) هستی، از پروردگارت بخواه میان ما حکم کند، حتّی اگر به‌سوی جهنّم برویم». آدم (علیه السلام) می‌گوید: «من صاحب شما نیستم، پروردگارم مرا به دست خود آفرید و بر عرش خود حمل کرد و ملائکه را امر کرد بر من سجده کنند، سپس به من امر و دستوری داد و من معصیت و نافرمانی کردم، امّا شما را به‌سوی پیامبری راستگو راهنمایی می‌کنم که نهصدوپنجاه سال میان قوم خود ماند و آن‌ها را به خدا دعوت کرد و هرچه بیشتر او را تکذیب کردند، راستی و حقیقت امرش بیشتر آشکار شد، او نوح (علیه السلام)، پیامبر خداست». مردم نزد نوح (علیه السلام) می‌روند و می‌گویند: «از پروردگارت بخواه برای ما حکم کند، حتّی اگر جهنّم باشد». نوح (علیه السلام) می‌گوید: «من صاحب شما نیستم، من پسر کافرم را از اهل خود دانستم، امّا شما را به‌سوی کسی راهنمایی می‌کنم که خدا او را در دنیا دوست خود قرار داده بود، نزد ابراهیم (علیه السلام) بروید». سپس مردم نزد ابراهیم (علیه السلام) آمده و او می‌گوید: «من صاحب شما نیستم، من به بت‌پرستان دروغ گفتم که من بیمار هستم، امّا شما را به‌سوی پیامبری راهنمایی می‌کنم که خدا با او سخن گفته است: منظورم موسی (علیه السلام) است». مردم نزد موسی (علیه السلام) می‌آیند و خواسته‌ی خود را به او می‌گویند، موسی (علیه السلام) نیز می‌گوید: «من صاحب شما نیستم، من کسی را کشته‌ام، امّا شما را نزد کسی می‌فرستم که به اذن و اراده خدا خلق می‌کرد و بیماران کور مادرزاد و مبتلایان به پیسی را به امر خدا شفا می‌داد، به نزد عیسی (علیه السلام) بروید». مردم نزد عیسی (علیه السلام) می‌آیند و او می‌گوید: «من صاحب شما نیستم، امّا شما را به‌سوی پیامبری راهنمایی می‌کنم که در دنیا وجود او را به شما بشارت دادم، نزد احمد (صلی الله علیه و آله) بروید. هر پیامبری که از زمان آدم (علیه السلام) تا پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) متولّد شده، تحت لوای محمّد (صلی الله علیه و آله) خواهد بود». مردم نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌آیند و می‌گویند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! از پروردگارت بخواه برای ما حکم کند حتّی اگر جهنّم باشد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: آری! من صاحب شما هستم». و به دار الرّحمن که همان باغ عَدن است می‌رود که در آن، از شرق تا به غرب وسعت دارد و یکی از حلقه‌های در را می‌کوبد، گفته می‌شود: «کیستی»؟ درحالی‌که او را بهتر از همه می‌شناسد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: «من محمّد (صلی الله علیه و آله) هستم». گفته می‌شود: «در را برای او باز کنید». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس آن در برایم باز می‌شود، وقتی خدایم را بنگرم چنان او را تمجید و اکرام می‌گویم که پیش از من هیچ‌کس خدا را چنین حمد و ثنا نگفته است و بعد از من هم نخواهد گفت، سپس به سجده می‌افتم». خداوند می‌فرماید: سرت را بلند کن و برخیز و بگو، هرچه بگویی شنیده می‌شود و شفاعت‌کن که پذیرفته می‌شود و بخواه که عطا می‌شوی. آنگاه که سر بردارم و به پروردگارم بنگرم، دوباره او را بهتر و برتر از بار اوّل، تمجید و تقدیس می‌گویم و به سجده می‌افتم. خداوند می‌فرماید: «برخیز و بگو، سخن تو شنیده می‌شود، شفاعت کن پذیرفته می‌شود و بخواه عطا می‌شوی». آنگاه که سربردارم و به پروردگارم بنگرم، او را بهتر و برتر از بار اوّل و دوّم، تمجید و تقدیس می‌گویم و به سجده می‌افتم، خداوند می‌فرماید: «سربردار و بگو سخن تو شنیده می‌شود، شفاعت کن پذیرفته می‌شود». و آنگاه که سربردارم می‌گویم: خدایا! برای بندگانت حکم کن حتّی اگر جهنّم باشد و خدا می‌فرماید: «بسیار خوب، ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! سپس ناقه‌ای از یاقوت سرخ با لگامی از زبرجد سبز می‌آورند تا من سوار شوم». سپس به مقام محمود می‌آیم و آنجا می‌ایستم، آن مقام تلّی از مشک اذفر است و روبروی عرش الهی قرار دارد. سپس ابراهیم (علیه السلام) فراخوانده می‌شود و بر ناقه‌ای مانند آن سوار می‌شود و می‌آید تا بر سمت راست پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌ایستد و سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) دستش را بلند می‌کند و بر شانه‌ی علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) می‌زند، پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: آنگاه به‌خداسوگند! ناقه‌ای شبیه به آنکه من سوار شدم برای تو می‌آورند و تو سوار می‌شوی و می‌آیی تا میان من و پدرت ابراهیم (علیه السلام) قرار می‌گیری، آنگاه منادی از سوی خدای رحمان ندا می‌دهد و می‌گوید: «ای مردم! آیا عدل پروردگارتان نیست، اگر امروز هر قومی را همان‌کس ولی و سرپرست باشد که در دنیا بود»؟ می‌گویند: «آری! و جز این چه‌چیزی عادلانه است»؟ پس شیطانی که مردم را گمراه کرده و به آن‌ها باورانده بود عیسی (علیه السلام)، خدا و پسر خداست، برمی‌خیزد و پیروانش به‌دنبال او به جهنّم می‌روند و شیطانی که گروهی را گمراه کرده بود، چنان که گمان می‌کردند عُزَیر پسر خداست، برمی‌خیزد و یارانش به‌دنبال او به‌سوی جهنّم می‌روند، سپس همین‌طور هر شیطانی که قومی را گمراه کرده برمی‌خیزد و آن قوم به‌دنبال او به‌سوی جهنّم می‌روند تا اینکه تنها امّت مسلمان باقی می‌ماند، سپس منادی از جانب خدا ندا می‌دهد و می‌گوید: «ای مردم! آیا عدل پروردگارتان نیست اگر امروز هر فرقه از شما را همان کسی امام (علیه السلام) و رهبر باشد که در دنیا بود»؟ می‌گویند: «بلی! کدام عدل از این برتر و بهتر»؟! پس شیطانی برمی‌خیزد و گروه و یارانش به‌دنبال او می‌روند پس شیطان دیگر برمی‌خیزد و یاران و پیروانش به‌دنبال او می‌روند، سپس شیطان سوّم برمی‌خیزد و یارانش به دنبال او می‌روند آنگاه معاویه برمی‌خیزد و هرکه با او بود به‌دنبالش می‌رود و علی (علیه السلام) برمی‌خیزد و شیعیانش به‌دنبال او می‌روند و سپس یزید برمی‌خیزد و یارانش به دنبالش و حسن (علیه السلام) برمی‌خیزد و هرآن که شیعه‌ی او بود به‌دنبالش حرکت می‌کند و سپس حسین (علیه السلام) برمی‌خیزد و یارانش به‌دنبال او می‌روند، آنگاه مروان‌بن‌حکم و عبدالملک برمی‌خیزند و یاران و طرفدارانشان به‌دنبال آن‌ها، پس علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام) برمی‌خیزد و هرکس شیعه‌ی اوست به دنبال او می‌رود، سپس ولیدبن‌عبدالملک برمی‌خیزد و یارانش به‌دنبال او، سپس محمّدبن‌علی (علیه السلام) برمی‌خیزد و شیعیانش به دنبال او، آنگاه من برمی‌خیزم و شیعیان من به دنبالم و گویی می‌بینم که شما دو تن همراه من هستید و سپس آورده می‌شویم و بر عرش پروردگار خود می‌نشینیم و نامه‌های اعمال را می‌آورند و در آنجا قرار می‌دهند و آن‌ها علیه دشمنان ما شهادت می‌دهند و ما برای شیعیان مُرهَق خود شفاعت می‌کنیم». پرسیدم: «فدایتان شوم! مُرهَق یعنی چه»؟ فرمود: «یعنی گنهکار. امّا شیعیان پرهیزکار و خداترس ما را خداوند با رستگاری و سعادتمندی خودشان نجات داده است، هیچ بدی و گزند و غمی به آن‌ها نمی‌رسد». دراین‌حال کنیزی نزد امام (علیه السلام) آمد و به امام (علیه السلام) گفت: «فلان شخص قریش دمِ در [ایستاده] است»، امام (علیه السلام) فرمود: «بگویید داخل بیاید» و به ما فرمود: «دیگر چیزی نگویید».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۳۱۸ بحارالأنوار، ج۸، ص۴۵/ نورالثقلین/ البرهان