الصّادق ( الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِینَةُ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ ثَمَانُ رَکَعَاتٍ مِنْ آخِرِ اللَّیْلِ وَ الْوَتْرُ زِینَهًُْ الْآخِرَهًِْ وَ قَدْ یَجْمَعُهُمَا اللَّهُ لِأَقْوَامٍ.

امام صادق (علیه السلام)- الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِینَةُ الحَیاةِ الدُّنْیا و هشت رکعت نماز پایان شب، و سه نماز وتر، آرایش آخرت می‌باشد و گاهی خداوند این دو آرایش دنیا و آخرت را برای مردمی فراهم آورد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۸۸ بحارالأنوار، ج۸۴، ص۱۵۰/ وسایل الشیعهًْ، ج۸، ص۱۵۷؛ «یجمعها» بدل «یجمعهما»/ نورالثقلین

الرّسول ( عَلَیْکَ بِذِکْرِ اللَّهِ وَ الْعَمَلِ الصَّالِحِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَواباً وَ خَیْرٌ أَمَلًا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- و بر تو باد به ذکر خدا و عمل صالح، که می‌فرماید: وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَواباً وَ خَیْرٌ أَمَلًا.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۸۸ بحارالأنوار، ج۷۴، ص۱۰۹/ مکارم الأخلاق، ص۴۵۷

الصّادق ( أَنَّ قَوْلَهُ تَعَالَی وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ هِیَ الْقِیَامُ آخِرَ اللَّیْلِ لِصَلَاهًِْ اللَّیْلِ وَ الدُّعَاءُ فِی الْأَسْحَار.

امام صادق (علیه السلام)- وَ الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ؛ منظور برخاستن برای نماز شب در آخر شب و دعا در سحرگاهان است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۹۰ فقه القرآن، ج۱، ص۱۲۹

الرّسول ( إِنْ عَجَزْتُمْ عَنِ اللَّیْلِ أَنْ تُکَابِدُوهُ وَ عَنِ الْعَدُوِّ أَنْ تُجَاهِدُوهُ فَلَا تَضْجُرُوا عَنْ قَوْلِ: سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ فَإِنَّهُنَّ مِنَ الْبَاقِیَاتِ الصَّالِحَاتِ فَقُولُوهَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- اگر ناتوان شدید که در شب رنج و سختی بکشید و با دشمن بجنگید، از گفتن سُبْحَانَ اللهِ وَ الحَمْدُ لِلهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَ اللهُ أَکْبَر خسته نشوید؛ چون آن‌ها از باقیات صالحات هستند؛ پس آن‌ها را بگویید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۹۰ نورالثقلین

الصّادق ( إِنَّ مِنَ الْبَاقِیَاتِ الصَّالِحَاتِ الْقِیَامَ بِاللَّیْلِ لِصَلَاهًِْ اللَّیْلِ.

امام صادق (علیه السلام)- از الْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ برخاستن در شب برای نماز شب است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۹۰ نورالثقلین

الرّسول ( عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (لِأَصْحَابِهِ ذَاتَ یَوْمٍ أَ تَرَوْنَ لَوْ جَمَعْتُمْ مَا عِنْدَکُمْ مِنَ الْآنِیَهًِْ وَ الْمَتَاعِ أَ کُنْتُمْ تَرَوْنَهُ یَبْلُغُ السَّمَاءَ قَالُوا لَا یَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَ فَلَا أَدُلُّکُمْ عَلَی شَیْءٍ أَصْلُهُ فِی الْأَرْضِ وَ فَرْعُهُ فِی السَّمَاءِ قَالُوا بَلَی یَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ یَقُولُ أَحَدُکُمْ إِذَا فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ الْفَرِیضَهًِْ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ ثَلَاثِینَ مَرَّهًًْ فَإِنَّ أَصْلَهُنَّ فِی الْأَرْضِ وَ فَرْعَهُنَّ فِی السَّمَاءِ وَ هُنَّ یَدْفَعْنَ الْحَرَقَ وَ الْغَرَقَ وَ الْهَدْمَ وَ التَّرَدِّیَ فِی الْبِئْرِ وَ مِیتَهًَْ السَّوْءِ وَ هُنَّ الْبَاقِیَاتُ الصَّالِحَات.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام صادق (علیه السلام) روایت است: پیامبر (صلی الله علیه و آله) روزی به یاران خویش فرمود: «آیا گمان می‌برید که اگر همه‌ی جامه‌ها و ظرف‌های خود را گرد هم آورید و روی هم نهید به آسمان می‌رسد»؟ یاران عرض کردند: «نه، ای پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله)». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آیا نمی‌خواهید که شما را به چیزی که ریشه‌اش در زمین و شاخسارش در آسمان است رهنمون شوم»؟ یاران گفتند: «آری، ای پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله)». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «هریک از شما پس از پایان‌یافتن نماز سی‌بار سُبْحَانَ اللهِ وَ الحَمْدُ لِلهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَ اللهُ أَکْبَر بگوید؛ چرا که ریشه این ذکرها در زمین و شاخسارش در آسمان است و این ذکرها انسان را از زیر آوار ماندن و آتش‌سوزی و غرق‌شدن و فروافتادن در چاه و دریده‌شدن به دندان درندگان و مرگ بد و پیش آمدی ناگوار که در آن روز، بر بنده از آسمان فرود آمده دور بدارد و نگاه دارد و این‌ها نیکی‌های ماندگارند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۹۰ معانی الأخبار، ص۳۲۴/ نورالثقلین

الرّسول ( عَنِ الصَّادِقِ عَنْ آبَائِهِ (قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (مَرَّ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ (بِقَبْرٍ یُعَذَّبُ صَاحِبُهُ ثُمَّ مَرَّ بِهِ مِنْ قَابِلٍ فَإِذَا هُوَ لَیْسَ یُعَذَّبُ فَقَالَ یَا رَبِّ مَرَرْتُ بِهَذَا الْقَبْرِ عَامَ أَوَّلَ فَکَانَ صَاحِبُهُ یُعَذَّبُ ثُمَّ مَرَرْتُ بِهِ الْعَامَ فَإِذَا هُوَ لَیْسَ یُعَذَّبُ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ یَا رُوحَ اللَّهِ إِنَّهُ أَدْرَکَ لَهُ وَلَدٌ صَالِحٌ فَأَصْلَحَ طَرِیقاً وَ آوَی یَتِیماً فَغَفَرْتُ لَهُ بِمَا عَمِلَ ابْنُهُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- امام صادق (علیه السلام) از پدرانش روایت نمود: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) بر قبری گذشت، صاحبش را در عذاب دید، بار دیگر از همان قبر عبور کرد، امّا از عذاب خبری نبود! گفت: «خدایا! سال پیش، از این قبر گذشتم، صاحبش در عذاب بود! امسال چنین نیست! [این چه حکمتی است]»؟ از سوی پروردگار به عیسی (علیه السلام) وحی شد: «ای روح اللَّه! فرزند این شخص، راهی را بازسازی کرده و یتیمی را پناه داده؛ پس به سبب کردار نیک او، پدرش را آمرزیدیم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۴۹۲ بحارالأنوار، ج۶، ص۲۲۰