الصّادقین ( لَمَّا کَانَ مِنْ أَمْرِ مُوسَی (الَّذِی کَانَ أُعْطِیَ مِکْتَلًا فِیهِ حُوتٌ مَالِحٌ فَقِیلَ لَهُ هَذَا یَدُلُّکَ عَلَی صَاحِبِکَ عِنْدَ عَیْنٍ لَا یُصِیبُ مِنْهَا شَیْءٌ إِلَّا حَیَّ فَانْطَلَقَا حَتَّی بَلَغَا الصَّخْرَهًَْ وَ جَاوَزَا ثُمَّ قالَ لِفَتاهُ آتِنا غَداءَنا فَقَالَ الْحُوتُ اتَّخَذَ فِی الْبَحْرِ سَرَباً فَاقْتَصَّا الْأَثَرَ حَتَّی أَتَیَا صَاحِبَهُمَا فِی جَزِیرَهًٍْ فِی کِسَاءٍ جَالِساً فَسَلَّمَ عَلَیْه.

امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- چون به موسی (علیه السلام) سبدی که در آن ماهی شور قرار داشت دادند به او گفته شد: «این ماهی تو را راهنمایی می‌کند به دوستی که در جستجوی او هستی نزدیک آن چشمه‌ای که یک مختصر از آب آن اگر به ماهی رسید، زنده می‌شود». موسی (علیه السلام) و همراهش رفتند تا رسیدند به آن سنگ و از آن رد شدند موسی (علیه السلام) به آن جوان گفت: «غذای ما را بیاور» در جواب موسی (علیه السلام) گفت: «ماهی راه خود را در دریا پیش گرفت (و روان شد)». به‌دنبال آن نشانه رفتند تا رسیدند به آن کسی که باید او را ملاقات کنند در جزیره‌ای بود داخل کسایی نشسته بود سلام کردند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۵۳۶ بحارالأنوار، ج۲۶، ص۲۸۳