قَالَ هَٰذَا رَحۡمَةࣱ مِّن رَّبِّيۖ فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ رَبِّي جَعَلَهُۥ دَكَّآءَۖ وَكَانَ وَعۡدُ رَبِّي حَقࣰّا
98قَالَ هَٰذَا رَحۡمَةࣱ مِّن رَّبِّيۖ فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ رَبِّي جَعَلَهُۥ دَكَّآءَۖ وَكَانَ وَعۡدُ رَبِّي حَقࣰّا
98الصّادق ( ٍعَنِ الْمُفَضَّلِ قَالَ: سَأَلْتُ الصَّادِقَ (عَنْ قَوْلِهِ فَإِذا جاءَ وَعْدُ رَبِّی جَعَلَهُ دَکَّاءَ قَالَ رَفَعَ التَّقِیَّهًَْ عِنْدَ قِیَامِ القائم (فَیَنْتَقِمُ مِنْ أَعْدَاءِ اللَّهِ.
امام صادق (علیه السلام)- مفضّل گوید: از امام صادق (علیه السلام) معنای این آیه: فَإِذا جاءَ وَعْدُ رَبِّی جَعَلَهُ دَکَّاءَ را پرسیدم. فرمود: «برداشتن تقیّه در هنگام ظاهرشدن امر خداوند است که آن زمان، خدا از دشمنان خویش انتقام میگیرد».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۶۳۰ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۰۷/ العیاشی، ج۲، ص۳۵۱/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۶، ص۲۱۳/ نورالثقلین؛ «بتفاوت»
علیبنابراهیم ( قَالَ ذُوالْقَرْنَیْنِ هذا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّی فَإِذا جاءَ وَعْدُ رَبِّی جَعَلَهُ دَکَّاءَ وَ کانَ وَعْدُ رَبِّی حَقًّا قَالَ إِذَا کَانَ قَبْلَ یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ انْهَدَمَ السَّدُّ وَ خَرَجَ یَأْجُوجُ وَ مَأْجُوجُ إِلَی الْعُمْرَانِ وَ أَکَلُوا النَّاس.
علیّبنابراهیم (رحمة الله علیه)- ذوالقرنین گفت: «این رحمتی از جانب پروردگار من است؛ و هنگامیکه وعدهی پروردگارم فرا رسد، آن را درهم میکوبد؛ و وعدهی پروردگارم حق است». در آخر الزمان و قبل از روز قیامت این سد ویران میشود و یأجوج و مأجوج میآیند و انسانها را میخورند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۸، ص۶۳۰ بحارالأنوار، ج۶، ص۳۱۳/ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۱۷۸/ القمی، ج۲، ص۴۰/ نورالثقلین