سوره مریم - آیه 48 جزء 16 - صفحه 308

    وَأَعۡتَزِلُكُمۡ وَمَا تَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَأَدۡعُواْ رَبِّي عَسَىٰٓ أَلَّآ أَكُونَ بِدُعَآءِ رَبِّي شَقِيࣰّا

    48
تفسیر روایی
و من از شما و معبودانی که به جای خدا می خوانید، کناره می گیرم و پروردگارم را می خوانم، امید است در خواندن پروردگارم [از اجابت او] محروم و بی بهره نباشم.
1 (مریم/48)

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- قَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ الْمَسْعُودِیُّ فِی کِتَابِ الْوَصِیَّهًِْ: قَامَ أَمِیرِالْمُؤْمِنِین (علیه السلام) خَطِیباً بَعْدَ فَرَاغِهِ مِنْ غُسْلِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ إِنْ کَانَتِ الْإِمَامَهًُْ فِی قُرَیْشٍ فَأَنَا أَحَقُّ قُرَیْشٍ بِهَا وَ إِنْ لَا تَکُنْ فِی قُرَیْشٍ فَالْأَنْصَارُ عَلَی دَعْوَاهُمْ ثُمَّ اعْتَزَلَهُمْ وَ دَخَلَ بَیْتَهُ فَأَقَامَ فِیهِمْ وَ مَنِ اتَّبَعَهُ مِنَ الْمُسْلِمِینَ وَ قَالَ إِنَّ لِی فِی خَمْسَهًٍْ مِنَ النَّبِیِّینَ أُسْوَهًْ.. وَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) إِذْ قَالَ وَ أَعْتَزِلُکُمْ وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ الله.

امام علی ( علی بن حسین مسعودی در کتاب الوصیّهًْ نوشته است... امام علی (به خطبه ایستاد و پس از حمد و ثنای خداوند فرمود: اگر امامت باید در قریش باشد، پس من در میان قریش سزاوارتر از همه به آن هستم و اگر لازم نیست در قریش باشد، پس انصار هم می‌توانند مدّعی آن باشند. سپس آنها را ترک نمود و داخل خانهاش شد. ایشان و آن عده از مسلمانانی که پیرواش بودند، به همین وضع ادامه دادند و فرمود: در زندگی پنج تن از پیامبران، الگویی برای من وجود دارد: نوح؛ زمانی که گفت: أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ (قمر/۱۰)، و ابراهیم؛ آنگاه که گفت: «وَ أَعْتَزِلُکُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللهِ ...».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۷۲ بحار الأنوار، ج۲۸، ص۳۰۷/ نورالثقلین

2 (مریم/48)

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً طَلَبَ مِنَ اللَّهِ عزّوجلّ حَاجَهًًْ فَأَلَحَّ فِی الدُّعَاءِ اسْتُجِیبَ لَهُ أَوْ لَمْ یُسْتَجَبْ لَهُ وَ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ أَدْعُوا رَبِّی عَسی أَلَّا أَکُونَ بِدُعاءِ رَبِّی شَقِیًّا.

پیامبر ( از امام صادق (روایت است: پیامبر (فرمود: «خداوند بیامرزد بنده‌ای را که از خداوند درخواست چیزی نماید و در دعایش اصرار بورزد، خواه دعایش مستجاب شود و خواه نشود؛ و سپس این آیه را تلاوت کرد: وَأَدْعُو رَبِّی عَسَی أَلَّا أَکُونَ بِدُعَاء رَبِّی شَقِیًّا».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۷۴ الکافی؛ ج۲، ص۴۷۵/ بحار الأنوار، ج۹۰، ص۳۷۰/ عدهًْ الداعی؛ ص۲۰۲/ مکارم الأخلاق؛ ص۲۷۱/ وسایل الشیعهًْ؛ ج۷، ص۵۸/ نورالثقلین