إِلَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَٰلِحࣰا فَأُوْلَٰٓئِكَ يَدۡخُلُونَ ٱلۡجَنَّةَ وَلَا يُظۡلَمُونَ شَيۡـࣰٔا
60إِلَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَٰلِحࣰا فَأُوْلَٰٓئِكَ يَدۡخُلُونَ ٱلۡجَنَّةَ وَلَا يُظۡلَمُونَ شَيۡـࣰٔا
60الباقر (علیه السلام)- عَنْ أَبِیسَعِیدٍ الْهَمْدَانِیِّ عَنْ أَبِیجَعْفَرٍ (علیه السلام) إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً قَالَ وَ اللَّهِ لَوْ أَنَّهُ تَابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صَالِحاً وَ لَمْ یَهْتَدِ إِلَی وَلَایَتِنَا وَ مَوَدَّتِنَا وَ مَعْرِفَهًِْ فَضْلِنَا مَا أَغْنَی عَنْهُ ذَلِکَ شَیْئاً.
امام باقر ( ابوسعید همدانی از امام باقر (نقل کرد که دربارهی آیه: إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فرمود: «به خدا قسم اگر توبه کند و ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد ولی راه به ولایت و محبّت ما نداشته باشد و فضل و مقام ما را نشناسد توبه و ایمان و عمل صالح او برایش سودی نخواهد داشت».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۱۱۲ بحار الأنوار، ج۲۳، ص۸۱/ الأمالی للطوسی؛ ص۲۵۹/ مستدرک الوسایل؛ ج۱، ص۱۵۳
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ یَعْقُوبَبْنِشُعَیْبٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عزّوجلّ إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی قَالَ إِلَی وَلَایَتِنَا وَ اللَّهِ أَ مَا تَرَی کَیْفَ اشْتَرَطَ اللَّهُ عزّوجلّ.
امام صادق ( یعقوببنشعیب گوید: از امام صادق (دربارهی سخن خدای عزّوجلّ: إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی. پرسیدم، فرمود: «به خدا سوگند [اگر] به ولایت ما [هدایت شود، آمرزیده میشود]. آیا نمیبینی خدای عزّوجلّ چگونه آن را شرط فرموده است».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۱۱۲ بحار الأنوار، ج۲۷، ص۱۸۲
الکاظم (علیه السلام)- ثُمَّ قَالَ عزّوجلّ إِلَّا مَنْ تابَ مَنْ غَشَّ آلَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِکَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا یُظْلَمُونَ شَیْئاً إِلَی قَوْلِهِ مَنْ کانَ تَقِیًّا.
امام کاظم ( إِلَّا مَنْ تابَ مگر کسی که از خیانت به آل محمّد (توبه کند. وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِکَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا یُظْلَمُونَ شَیْئاً تا مَنْ کانَ تَقِیًّا.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۱۱۴ بحار الأنوار، ج۲۴، ص۳۷۴
أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- مِنْ کِتَابِ إِرْشَادِ الْقُلُوبِ، فِیمَا کَتَبَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) إِلَی مَلِکِ الرُّوم: کَتَبَ عَلِیٍّ (علیه السلام) إِلَی قَیْصَر.. فَأَمَّا سُؤَالُکَ عَنِ اسْمِ اللَّهِ تَعَالَی فَإِنَّهُ اسْمٌ فِیهِ شِفَاءٌ مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ عَوْنٌ عَلَی کُلِّ دَوَاءٍ.. وَ أَمَّا الرَّحِیمُ فَرَحِمَ مَنْ عَصَی وَ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً.
امام علی ( حضرت علی (نوشت: نامهایست بهسوی قیصر روم ... امّا پرسش تو از نام خدا همانا آن اسمی است که درمان همهی دردهاست، کمک هر دارویی است ... امّا رحیم پس رحم میکند به هرکس گناه کرده و توبه کند، و ایمان بیاورد، و کاری شایسته انجام دهد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۱۱۴ بحار الأنوار، ج۱۰، ص۶۰