الکاظم (علیه السلام)- فَمَرِضَتْ قُلُوبُ الْقَوْمِ لَمَّا شَاهَدُوا ذَلِکَ مُضَافاً إِلَی مَا کَانَ مِنْ مَرَضِ أَجْسَامِهِمْ لَهُ وَ لِعَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَقَالَ اللَّهُ عِنْدَ ذَلِکَ: فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَیْ فِی قُلُوبِ هَؤُلَاءِ الْمُتَمَرِّدِینَ الشَّاکِّینَ النَّاکِثِینَ لِمَا أَخَذْتَ عَلَیْهِمْ مِنْ بَیْعَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام).

امام کاظم (علیه السلام) [منافقان] وقتی صحنه [ی بیعت‌گرفتن برای علی (علیه السلام)] را دیدند، به‌خاطر کینه‌ی دلشان نسبت به پیامبر (و علی (علیه السلام)، بیماری و مرضِ دل، بر مرضِ جسمشان افزوده‌شد، در این هنگام خداوند فرمود: فِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ یعنی خداوند در قلب‌های این افراد سرکش و شک‌کننده و پیمان‌شکن که عهد بیعت با علی (علیه السلام) را شکستند، [مرض و بیماری انداخت].

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۱۴۰ بحارالأنوار، ج۳۷، ص۱۴۴/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۳۹؛ فیه: «من مرض ... لعلیّ ابن ابیطالب» و «ای فی قلوب ... علیٍّ» محذوفتان/ البرهان و الإمام العسکری، ص۱۱۷؛ فیهما: «حسدهم» بدل «اجسادهم»

الکاظم (علیه السلام)- وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ بِما کانُوا یَکْذِبُونَ مُحَمَّداً (علیه السلام) وَ یَکْذِبُونَ فِی قَوْلِهِمْ إِنَّا عَلَی الْعَهْدِ وَ الْبَیْعَهًِْ مُقِیمُونَ.

امام کاظم (علیه السلام) آن منافقین دچار عذاب دردناک می‌شوند زیرا محمّد (را تکذیب کرده و نیز این سخن خود را که ما بر عهد و پیمان خود استواریم، [در عمل] تکذیب می‌کردند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۱۴۰ بحارالأنوار، ج۳۷، ص۱۴۴/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۳۹؛ فیه: «محمدا ... مقیمون» محذوفٌ/ البرهان؛ فیه: «محمدا» محذوفٌ/ الإمام العسکری، ص۱۱۷