سوره بقره - آیه 101 جزء 1 - صفحه 15

    وَلَمَّا جَآءَهُمۡ رَسُولࣱ مِّنۡ عِندِ ٱللَّهِ مُصَدِّقࣱ لِّمَا مَعَهُمۡ نَبَذَ فَرِيقࣱ مِّنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ كِتَٰبَ ٱللَّهِ وَرَآءَ ظُهُورِهِمۡ كَأَنَّهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ

    101

تفسیر روایی
و هنگامی که فرستاده‌ای از سوی خدا به سراغشان آمد، و با نشانه‌هایی که نزد آنها بود مطابقت داشت، جمعی از آنان که به آنها کتاب (آسمانی) داده شده بود، کتاب خدا را پشت سر افکندند؛ گویی هیچ از آن خبر ندارند!!
1 (بقره/101)

الصّادق (علیه السلام)- وَ لَمَّا جاءَهُمْ جَاءَ الْیَهُودَ وَ مَنْ یَلِیهِمْ مِنَ النَّوَاصِبِ.

امام صادق (علیه السلام) وقتی پیامبر (به‌سوی آن یهودیان و نیز ناصبی‌هایی که در پی آن‌ها بودند، آمد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۷۴ بحارالأنوار، ج۹، ص۳۳۰/ الإمام العسکری، ص۴۷۱/ البرهان

2 (بقره/101)

الباقر (علیه السلام)- الرَّسُولُ الَّذِی یَأْتِیهِ جَبْرَئِیلُ قُبُلًا فَیَرَاهُ وَ یُکَلِّمُهُ فَهَذَا الرَّسُول.

امام باقر (علیه السلام) رسول، آن کسی است که جبرئیل (علیه السلام) در برابر او مجسّم می‌شود و او جبرئیل (علیه السلام) را می‌بیند و با او سخن می‌گوید و این چنین شخصی، رسول است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۷۴ الکافی، ج۱، ص۱۷۶

3 (بقره/101)

الصّادق (علیه السلام)- مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ الْقُرْآنُ مُشْتَمِلًا عَلَی فَضْلِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ إِیجَابِ وَلَایَتِهِمَا وَ وَلَایَهًِْ أَوْلِیَائِهِمَا وَ عَدَاوَهًِْ أَعْدَائِهِمَا.

امام صادق (علیه السلام) قرآن، آنچه دارند (تورات) را تصدیق می‌کند و مشتمل بر فضیلت محمّد (و علی (علیه السلام) است و شامل حکم لزوم ولایت آن دو، ولایت دوستان آن‌ها و دشمنی با دشمنانشان است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۷۴ بحارالأنوار، ج۹، ص۳۳۰/ الإمام العسکری، ص۴۷۱/ البرهان

4 (بقره/101)

الصّادق (علیه السلام)- کِتابَ اللهِ الْیَهُودُ التَّوْرَاهًَْ وَ کُتُبَ أَنْبِیَاءِ اللَّهِ وَراءَ ظُهُورِهِمْ تَرَکُوا الْعَمَلَ بِمَا فِیهَا وَ حَسَدُوا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَلَی نُبُوَّتِهِ وَ عَلِیّاً (علیه السلام) عَلَی وَصِیَّتِهِ وَ جَحَدُوا مَا وَقَفُوا عَلَیْهِ مِنْ فَضَائِلِهِمَا.

امام صادق (علیه السلام) کتاب آسمانی یهودیان تورات و کتاب‌های پیامبران الهی را پشت سر می‌انداختند. عمل به کتاب خدا را ترک نموده و نسبت به حضرت محمّد (در نبوّت و علی (علیه السلام) در جانشینی او، حسد می‌ورزیدند و فضائل آن‌ها را که به آن آگاهی داشته‌اند انکار می‌کردند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۷۶ بحارالأنوار، ج۹، ص۳۳۰/ الإمام العسکری، ص۴۷۱/ البرهان

5 (بقره/101)

الصّادق (علیه السلام)- کَأَنَّهُمْ لا یَعْلَمُونَ وَ فَعَلُوا فِعْلَ مَنْ جَحَدَ ذَلِکَ وَ الرَّدَّ لَهُ فِعْلَ مَنْ لَا یَعْلَمُ مَعَ عِلْمِهِمْ بِأَنَّهُ حَق.

امام صادق (علیه السلام) کَأَنَّهُمْ لا یَعْلَمُونَ و مانند کسی‌که آن (کتاب الهی) را انکار می‌کند، عمل می‌کنند [با اینکه کاملاً مطّلع هستند. که آن (کتاب) بر حق است]، رفتار آنان برعکس رفتار کسی است که واقعاً نمی‌داند، این درحالی است که آن‌ها می‌دانند که آن کتاب برحق است با این حال چنین عمل می‌کنند. مانند کسی‌که نمی‌داند رفتار می‌کنند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۷۶ بحارالأنوار، ج۹، ص۳۳۰/ الإمام العسکری، ص۴۷۱؛ فیه «فعل» محذوفٌ/ البرهان