الباقر (علیه السلام)- إِنَّ نُوحاً (علیه السلام) لَمَّا انْقَضَتْ نُبُوَّتُهُ وَ اسْتُکْمِلَتْ أَیَّامُهُ أَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ أَنْ یَا نُوحُ (علیه السلام)! قَدْ قَضَیْتَ نُبُوَّتَکَ وَ اسْتَکْمَلْتَ أَیَّامَکَ فَاجْعَلِ الْعِلْمَ الَّذِی عِنْدَکَ وَ الْإِیمَانَ وَ الِاسْمَ الْأَکْبَرَ وَ مِیرَاثَ الْعِلْمِ وَ آثَارَ عِلْمِ النُّبُوَّهًِْ فِی الْعَقِبِ مِنْ ذُرِّیَّتِکَ فَإِنِّی لَنْ أَقْطَعَهَا کَمَا لَمْ أَقْطَعْهَا مِنْ بُیُوتَاتِ الْأَنْبِیَاءِ (علیه السلام) الَّتِی بَیْنَکَ وَ بَیْنَ آدَمَ (علیه السلام) وَ لَنْ أَدَعَ الْأَرْضَ إِلَّا وَ فِیهَا عَالِمٌ یُعْرَفُ بِهِ دِینِی وَ تُعْرَفُ بِهِ طَاعَتِی وَ یَکُونُ نَجَاهًًْ لِمَنْ یُولَدُ فِیمَا بَیْنَ قَبْضِ النَّبِیِّ إِلَی خُرُوجِ النَّبِیِّ الْآخَرِ وَ بَشَّرَ نُوحٌ (علیه السلام) سَاماً بِهُودٍ (علیه السلام) ... وَ أَمَرَ نُوحٌ (علیه السلام) ابْنَهُ سَاماً أَنْ یَتَعَاهَدَ هَذِهِ الْوَصِیَّهًَْ عِنْدَ رَأْسِ کُلِّ سَنَهًٍْ فَیَکُونَ یَوْمُئِذٍ عِیداً لَهُمْ فَیَتَعَاهَدُونَ فِیهِ مَا عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ الْإِیمَانِ وَ الِاسْمِ الْأَکْبَرِ وَ مَوَارِیثِ الْعِلْمِ وَ آثَارِ عِلْمِ النُّبُوَّهًِْ فَوَجَدُوا هُوداً نَبِیّاً (علیه السلام) وَ قَدْ بَشَّرَ بِهِ أَبُوهُمْ نُوحٌ (علیه السلام) فَآمَنُوا بِهِ وَ اتَّبَعُوهُ وَ صَدَّقُوهُ فَنَجَوْا مِنْ عَذَابِ الرِّیح ... َ وَ قَالَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ وَصَّی بِها إِبْراهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ.

امام باقر (علیه السلام) و چون زمان پیامبری نوح (علیه السلام) سپری گشت و روزگارش پایان یافت، خداوند عزّوجلّ به او وحی فرستاد: «ای نوح (علیه السلام)! پیامبری تو سپری گشت و روزگارت پایان یافت. پس علم، ایمان، اسم اکبر، میراث علم و نشانه‌های دانش پیامبری‌ات را در میان نسل خود قرار ده که من هرگز آن را نمی‌گسلم؛ چنانکه از خاندان پیامبرانی که میان تو و آدم (علیه السلام) بودند نگسلیدم؛ و زمین را وانمی‌گذارم؛ مگر آنکه در آن عالمی [و دانشمندی] باشد که به‌وسیله‌ی او دین و طاعت من شناخته گردد و وسیله نجات مردمی باشد که از زمان وفات پیغمبری تا بعثت پیغمبری دیگر آیند». و نوح (علیه السلام) مژده‌ی آمدن هود (علیه السلام) را به فرزند خود سام (علیه السلام) داد ... به فرزندش سام دستور داد که این وصیّت را در ابتدای هر سال تازه کند و [مردم،] آن روز را برای خود عید قرار دهند و آنچه از علم، ایمان، اسم اکبر، میراث‌های علم و آثار علم نبوّت است را به همه یادآوری نمایند. هنگامی‌که هودِ (علیه السلام) پیغمبر را یافتند و نوح (علیه السلام) نیز به آمدن او بشارت داده‌بود، به او ایمان آورده، از او پیروی کرده و او را تصدیق نمودند و بدین وسیله از عذاب باد کوبنده [که قوم هود را هلاک کرد] رهایی یافتند ... خدای تبارک‌وتعالی [در این باره] فرمود: وَ وَصَّی بِها إِبْراهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۶۸۰ الکافی، ج۸، ص۱۱۵/ بحارالأنوار، ج۱۱، ص۴۷/ کمال الدین، ج۱، ص۲۱۶

الباقر (علیه السلام)- فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ بِوَلَایَهًِْ الوَصِیِّ لِرَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله).

امام باقر (علیه السلام) چنین نباشد که بمیرید و مسلمان نباشید؛ یعنی مباد که در حالی بمیرید که تسلیم ولایت وصی رسول‌خدا (نباشید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۶۸۰ بحرالعرفان