أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- هِیَ الْإِسْلَامُ وَ الْوَلَایَهًُْ فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْ إِلَیْهَا.

امام علی (علیه السلام) پس به‌سوی خیرات بشتابید یعنی به‌سوی اسلام و به‌سوی ولایت بشتانید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۴ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۸۷

الجواد (علیه السلام)- عَنْ عَبْدُالعَظیمِ الحَسَنی: یَجْتَمِعُ إِلَیْهِ مِنْ أَصْحَابِهِ عَدَدُ أَهْلِ بَدْرٍ ثَلَاثُمِائَهًٍْ وَ ثَلَاثَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ أَقَاصِی الْأَرْضِ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ فَإِذَا اجْتَمَعَتْ لَهُ هَذِهِ الْعِدَّهًُْ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ أَظْهَرَ أَمْرَهُ فَإِذَا أُکْمِلَ لَهُ الْعَقْدُ وَ هُوَ عَشَرَهًُْ آلَافِ رَجُلٍ خَرَجَ بِإِذْنِ اللَّه.

امام جواد (علیه السلام) حضرت عبدالعظیم (علیه السلام) از امام جواد (علیه السلام) نقل فرموده‌اند: به تعداد مسمانان در جنگ بدر که سیصد و سیزده نفر بودند؛ پیرامون او (امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اجتماع خواهندکرد و این آیه‌ی شریفه هم به همین جریان ناظر است: أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ هرگاه این جماعت [که از اهل اخلاص هستند] برای وی فراهم آمد و ده‌هزار جنگجو در زیر پرچمی گرد آمدند، خداوند امر او را آشکار کرده و به او اجازه خروج می‌دهد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۴ بحارالأنوار، ج۵۱، ص۱۵۷/ کفایهًْ الأثر، ص۲۸۱ و کمال الدین، ج۲، ص۳۷۷ و منتخب الأنوارالمضییهًْ، ص۱۷۶؛ فیهم: «الإخلاص» بدلٌ «الأرض» و «فإذا اکمل له العقد ... بإذن الله» محذوفٌ/ نورالثقلین؛ فیه: «الإخلاص» بدلٌ «الأرض»/ البرهان

الباقر (علیه السلام)- وَ یَجِیءُ وَ اللَّهِ ثَلَاثُ مِائَهًٍْ وَ بِضْعَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا فِیهِمْ خَمْسُونَ امْرَأَهًًْ یَجْتَمِعُونَ بِمَکَّهًَْ عَلَی غَیْرِ مِیعَادٍ قَزَعاً کَقَزَعِ الْخَرِیفِ یَتْبَعُ بَعْضُهُمْ بَعْضاً وَ هِیَ الْآیَهًُْ الَّتِی قَالَ اللَّهُ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ فَیَقُولُ رَجُلٌ مِنْ آلِ مُحَمَّد (علیهم السلام) وَ هِیَ الْقَرْیَهًُْ الظَّالِمَهًُْ أَهْلُهَا ثُمَّ یَخْرُجُ مِنْ مَکَّهًَْ هُوَ وَ مَنْ مَعَهُ الثَّلَاثُمِائَهًٍْ وَ بِضْعَهًَْ عَشَرَ یُبَایِعُونَهُ بَیْنَ الرُّکْنِ وَ الْمَقَامِ.

امام باقر (علیه السلام) به خدا قسم سیصد و سیزده نفر که پنجاه زن نیز در میان آنهاست مانند قطعه‌های ابر در فصل پاییز [که پاره‌پاره و کوچکند و به هم متّصل می‌شوند]، در مکّه‌ی معظّمه و بدون قرار قبلی، جمع می‌شوند که گروهی از آن‌ها همراه گروه دیگری از آنان می‌آیند؛ چنانکه خداوند می‌فرماید: أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ در آن هنگام، مردی از خاندان پیامبر (می‌گوید: «این شهر (مکّه) مردمی ستمگر دارد». سپس امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)و آن سیصدوسیزده نفر که در بین رکن و مقام با مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بیعت کردند، از شهر مکّه خارج می‌شوند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۶ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۲۲۲/ العیاشی، ج۱، ص۶۴/ البرهان

الکاظم (علیه السلام)- عَنْ أَبِی‌سُمَیْنَهًَْ عَنْ مَوْلًی لِأَبِی‌الْحَسَنِ (علیه السلام) قَال: سَأَلْتُ أَبَاالْحَسَنِ (صلی الله علیه و آله) عَنْ قَوْلِهِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً قَالَ وَ ذَلِکَ وَ اللَّهِ أَنْ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یَجْمَعُ اللَّهُ إِلَیْهِ شِیعَتَنَا مِنْ جَمِیعِ الْبُلْدَانِ.

امام کاظم (علیه السلام) ابی‌سمیّه گوید: از آن حضرت تأویل آیه‌ی أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً را سؤال کردم. فرمود: «به خدا قسم! اگر قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ما ظهورکند، خداوند شیعیان ما را از تمام شهرها به دور وی گرد می‌آورد».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۶ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۲۹۱/ العیاشی، ج۱، ص۶۶/ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- لَا یَزَالُ النَّاسُ یَنْقُصُونَ حَتَّی لَا یُقَالَ اللَّهُ فَإِذَا کَانَ ذَلِکَ ضَرَبَ یَعْسُوبُ الدِّینِ بِذَنَبِهِ فَیَبْعَثُ اللَّهُ قَوْماً مِنْ أَطْرَافِهَا وَ یَجِیئُونَ قَزَعاً کَقَزَعِ الْخَرِیفِ وَ اللَّهِ إِنِّی لَأَعْرِفُهُمْ وَ أَعْرِفُ أَسْمَاءَهُمْ وَ قَبَائِلَهُمْ وَ اسْمَ أَمِیرِهِمْ وَ هُمْ قَوْمٌ یَحْمِلُهُمُ اللَّهُ کَیْفَ شَاءَ مِنَ الْقَبِیلَهًِْ الرَّجُلَ وَ الرَّجُلَیْنِ حَتَّی بَلَغَ تِسْعَهًًْ فَیَتَوَافَوْنَ مِنَ الْآفَاقِ ثَلَاثَمِائَهًٍْ وَ ثَلَاثَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا عِدَّهًَْ أَهْلِ بَدْرٍ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ حَتَّی إِنَّ الرَّجُلَ لَیَحْتَبِی فَلَا یَحُلُّ حِبْوَتَهُ حَتَّی یُبَلِّغَهُ اللَّهُ ذَلِکَ.

امام صادق (علیه السلام) مردم همواره [از جهت ایمان] کم می‌شوند تا اینکه نامی از خداوند خوانده‌نشود. پس چون وضعیّت بدان گونه شود، مانند آنکه ملکه‌ی زنبوران عسل نیش بزند [و آشوبی در بین زنبوران ایجاد کند، امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ظهور می‌کند] و خداوند قومی را پیرامون امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برمی‌انگیزد که همچون تکّه‌های ابرهای پراکنده‌ی پاییز دور هم جمع می‌شوند. سوگند به خدا! من حقیقتاً نام، قبیله و رئیس آن‌ها را می‌شناسم؛ حال آنکه ایشان قومی بودند که خداوند از قبیله‌ی آن‌ها آن‌گونه که اراده کرد یک مرد، دو مرد تا نه مرد را [به سمت مکّه] جابه‌جا می‌کند، پس از افق، سیصدوسیزده نفر به تعداد بدریّون [می‌آیند در حالی‌که تعدادشان] کامل شده و این سخن الهی است: أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إِنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیر ٌو به این ترتیب خداوند آن مرد را (یار امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)) در حالی‌که نشسته و دست و پای خود را جمع کرده است، در همان حالت [و به سرعت] به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می‌رساند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۶ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۳۴/ الغیبهًْ للطوسی، ص۴۷۷

الباقر (علیه السلام)- {عَنْ عَبْدِالْأَعْلَی الْحَلَبِیِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَر (علیه السلام)} هُوَ وَ اللَّهِ قَوْلُ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) الْمَفْقُودُونَ عَنْ فُرُشِهِمْ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً أَصْحَابُ الْقَائِمِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) الثَّلَاثُمِائَهًِْ وَ الْبِضْعَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا قَالَ هُمْ وَ اللَّهِ الْأُمَّهًُْ الْمَعْدُودَهًُْ الَّتِی قَالَ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ وَ لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلی أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ قَالَ یَجْتَمِعُونَ فِی سَاعَهًٍْ وَاحِدَهًٍْ قَزَعاً کَقَزَعِ الْخَرِیف.

امام باقر (علیه السلام) عبدالأعلی حلبی از امام باقر (علیه السلام) نقل کرده است: سوگند به خدا! که این سخن علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است که فرمود: «[یار امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) [هنگام ظهور امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و برای رسیدن به محضر ایشان] از بسترش ناپدید می‌گردد [و به نزد حضرت می‌رود] و این سخن پروردگار است. فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمیعاً یاران حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سیصدو اندی نفرند». به خدا سوگند! ایشان همان امّت معیّنی هستند که خداوند درباره‌ی آن‌ها در کتابش ذکر کرده است: و اگر مجازات را تا زمان محدودی از آنها به تأخیر اندازیم. (هود/۸) [آنها] ظرف یک ساعت به مانند ابرهای باران‌زای فصل پاییز جمع می‌شوند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۸ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۴۱

الباقر (علیه السلام)- فَیَکُونُ أَوَّلُ مَنْ یُبَایِعُهُ جَبْرَئِیلَ ثُمَّ الثَّلَاثَمِائَهًِْ وَ الثَّلَاثَهًَْ عَشَرَ فَمَنْ کَانَ ابْتُلِیَ بِالْمَسِیرِ وَافَی وَ مَنْ لَمْ یُبْتَلَ بِالْمَسِیرِ فُقِدَ عَنْ فِرَاشِهِ وَ هُوَ قَوْلُ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) هُمُ الْمَفْقُودُونَ عَنْ فُرُشِهِمْ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً.

امام باقر (علیه السلام) نخستین کسی که با او (امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)) بیعت می‌کند جبرئیل (علیه السلام) است. آنگاه سیصدوسیزده نفر با وی بیعت می‌نمایند. هرکس [از یارانش که] به راه افتد، به زودی به او می‌رسد و هرکس به راه نیفتد در رختخوابش ناپدید می‌شود؛ [یعنی از همانجا که خوابیده ناگهان غیب می‌شود و نزد امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می‌رسد]. این است معنی گفته‌ی حضرت علی (علیه السلام) که فرمود: «آنان (یاران امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)) [هنگام ظهور و برای رسیدن به محضر امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف)] از بسترشان غیب می‌شوند». چنانکه خداوند می‌فرماید: فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۲۸ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۱۵/ القمی، ج۲، ص۲۰۴/ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۶۹/ الغیبهًْ للنعمانی، ص۳۱۴/ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ أَصْحابَ الْقَائِمِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یَلْقَی بَعْضُهُمْ بَعْضاً کَأَنَّهُمْ بَنُو أَبٍ و أُمٍّ وَ إِنِ افْتَرَقُوا افْتَرَقُوا عَشَاءً وَ الْتَقَوْا غُدْوَهًًْ وَ ذلِکَ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهًِْ فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً.

امام صادق (علیه السلام) یاران حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف)یکدیگر را همانند [آشنایان] ملاقات می‌کرده و باهم سخن می‌گویند و اگر شب از یکدیگر جدا شوند، صبح هنگام یکدیگر را ملاقات می‌کنند و تأویل آیه‌ی فَاسْتَبِقُواْ الْخَیرَاتِ أَینَ مَا تَکُونُواْ یأْتِ بِکُمُ اللّه جَمِیعًا این است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۰ دلایل الإمامهًْ، ص۳۰۹/ البرهان؛ فیه: «بنو ابٍ و امٍ» بدلٌ «یقولون»