السّجّاد (علیه السلام)- الهِی أَنْتَ قُلْتَ وَ قَوْلُکَ الْحَقُّ فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ فَأَمَرْتَنَا بِذِکْرِکَ وَ وَعَدْتَنَا عَلَیْهِ أَنْ تَذْکُرَنَا تَشْرِیفاً لَنَا وَ تَفْخِیماً وَ إِعْظَاماً وَ هَا نَحْنُ ذَاکِرُوکَ کَمَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا یَا ذَاکِرَ الذَّاکِرِینَ وَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.

امام سجاد (علیه السلام) پروردگارا! تو فرمودی و حال آنکه سخن تو حق است : فَاذْکُرُونی أَذْکُرْکُمْ پس ما را به یاد خودت امر نمودی و به ما وعده‌کردی که تو نیز ما را یاد می‌کنی و این برای ما سبب افتخار و تکریم و تعظیم است. ببین که ما تو را یاد می‌کنیم؛ همان‌طور که به ما امر کردی! پس ای یادکننده‌ی‌یادکنندگان و ای مهربان‌ترین مهربانان! آنچه را که به ما وعده‌کردی، محقّق بگردان!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۲ بحارالأنوار، ج۹۱، ص۱۵۱

الصّادق (علیه السلام)- تَسْبِیحُ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) مِنْ ذِکْرِ اللَّهِ الْکَثِیرِ الَّذِی قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ.

امام صادق (علیه السلام) تسبیح حضرت فاطمه (سلام الله علیها) از جمله [مصادیق] ذکر فراوان خداست که خداوند متعال [به آن امر] فرموده است: فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۲ بحارالأنوار، ج۹۰، ص۱۵۵/ معانی الأخبار، ص۱۹۳/ نورالثقلین/ البرهان/ مستدرک الوسایل، ج۵، ص۳۶/ العیاشی، ج۱، ص۶۷/ وسایل الشیعه، ج۶، ص۴۴۲

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- ارْتَعُوا فِی رِیَاضِ الْجَنَّهًِْ قَالُوا: یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)! وَ مَا رِیَاضُ الْجَنَّهًِْ؟ قَالَ مَجَالِسُ الذِّکْرِ اغْدُوا وَ رَوِّحُوا وَ اذْکُرُوا وَ مَنْ کَانَ یُحِبُّ أَنْ یَعْلَمَ مَنْزِلَتَهُ عِنْدَ اللَّهِ فَلْیَنْظُرْ کَیْفَ مَنْزِلَهًُْ اللَّهِ عِنْدَهُ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یُنْزِلُ الْعَبْدَ حَیْثُ أَنْزَلَ الْعَبْدُ اللَّهَ مِنْ نَفْسِهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ خَیْرَ أَعْمَالِکُمْ عِنْدَ مَلِیکِکُمْ وَ أَزْکَاهَا وَ أَرْفَعَهَا فِی دَرَجَاتِکُمْ وَ خَیْرَ مَا طَلَعَتْ عَلَیْهِ الشَّمْسُ ذِکْرُ اللَّهِ تَعَالَی فَإِنَّهُ تَعَالَی أَخْبَرَ عَنْ نَفْسِهِ فَقَالَ أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَکَرَنِی وَ قَالَ سُبْحَانَهُ فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ یَعْنِی اذْکُرُونِی بِالطَّاعَهًِْ وَ الْعِبَادَهًِْ أَذْکُرْکُمْ بِالنِّعَمِ وَ الْإِحْسَانِ وَ الرَّحْمَهًِْ وَ الرِّضْوَانِ.

پیامبر ( [به بهشتیان ندا داده می‌شود] در باغ‌های بهشت تفرّج کنید. اصحاب گفتند: «ای رسول‌خدا (! باغ‌های بهشت چگونه‌اند»؟ فرمود: «[باغ‌های بهشت] مجالس ذکر است؛ صبح و شام کنید و ذکر نمایید. آن‌کس که می‌خواهد بداند مقام و منزلتش نزد خدا چه مقدار است، ببیند خدا نزد او چه منزلتی دارد [زیرا] خداوند متعال به اندازه‌ی جایگاهش نزد بنده، او را نزد خود مقام و منزلت می‌دهد. بهترین اعمال و پاکترین و رفیع‌ترین کارها در درجات و بهترین چیزی که آفتاب بر آن می‌تابد (کنایه از بهترین چیز بر روی زمین)، ذکر خداوند است که خود فرموده: «أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَکَرَنِی؛ من همنشین کسی هستم که مرا ذکر کند» و فرموده: «مرا به یاد بیاورید تا با نعمت شما را به یاد بیاورم؛ با طاعت و عبادت مرا یاد کنید تا با نعمتها، احسان، رحمت و رضوان به یادتان باشم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۴ بحارالأنوار، ج۹۰، ص۱۶۳/ عدهًْ الداعی، ص۲۵۳؛ فیه «عند ملیککم» محذوفٌ

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- ثَلَاثٌ لَا تُطِیقُهَا هَذِهِ الْأُمَّهًُْ الْمُوَاسَاهًُْ لِلْأَخِ فِی مَالِهِ وَ إِنْصَافُ النَّاسِ مِنْ نَفْسِهِ وَ ذِکْرُ اللَّهِ عَلَی کُلِّ حَالٍ وَ لَیْسَ هُوَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ وَ لَکِنْ إِذَا وَرَدَ عَلَی مَا یَحْرُمُ عَلَیْهِ خَافَ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ عِنْدَهُ وَ تَرَکَهُ.

پیامبر ( سه چیز است که این امّت توانایی انجام آن را ندارند؛ همکاری [مالی] با برادر دینی‌شان به کمک اموالشان (کمک مالی کردن به یکدیگر)، انصاف‌دادن مردم [و حق‌دادن به آنان] نسبت به خودشان و یادآوری خدا در تمام حالات که [این یاد خدا] ذکر «سبحان اللهِ و الحمد للهِ و لا اله الا اللهُ و اللهُ اکبر» نیست [بلکه ذکر واقعی یعنی] هرگاه حرام الهی [بر انسان] وارد شود، انسان به‌خاطر و ترس از خدا، حرام را واگذارد، [در این صورت خدا را یاد کرده است].

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۴ نورالثقلین/ وسایل الشیعه، ج۱۵، ص۲۵۴

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- شُکْرُ کُلِّ نِعْمَهًٍْ الْوَرَعُ عَمَّا حَرَّمَ اللَّهُ. إِذَا وَرَدَ عَلَیْکَ شَیْءُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ أَخَذْتَ بِهِ.

امام علی (علیه السلام) شکر هر نعمت، نگاه‌داشتن خویش از آن چیزی است که خداوند تعالی نهی فرموده و دیگر اینکه اگر دستوری از جانب خدا به تو برسد، آن را بگیری [و عمل کنی].

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۴ نورالثقلین

الباقر (علیه السلام)- الْعَبْدُ بَیْنَ ثَلَاثَهًٍْ: بَلَاءٍ وَ قَضَاءٍ وَ نِعْمَهًٍْ فَعَلَیْهِ فِی الْبَلَاءِ مِنَ اللَّهِ الصَّبْرُ فَرِیضَهًًْ وَ عَلَیْهِ فِی الْقَضَاءِ مِنَ اللَّهِ التَّسْلِیمُ فَرِیضَهًًْ وَ عَلَیْهِ فِی النِّعْمَهًِْ مِنَ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ الشُّکْرُ فَرِیضَهًْ.

امام باقر (علیه السلام) بنده‌ی خدا همواره بین این سه امر است: گرفتاری، قضا و نعمت؛ در هنگام گرفتاری باید صبر کند؛ در هنگام قضاء باید تسلیم گردد و در هنگام نعمت باید سپاسگزار باشد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۶ نورالثقلین/ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۴۳

امیرالمؤمنین (علیه السلام)- وَ أَمَّا الْکُفْرُ الْمَذْکُورُ فِی کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی فَخَمْسَهًُْ وُجُوهٍ ... وَ أَمَّا الْوَجْهُ الْخَامِسُ مِنَ الْکُفْرِ وَ هُوَ کُفْرُ النِّعَمِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَ اشْکُرُوا لِی وَ لا تَکْفُرُون.

امام علی (علیه السلام) کفری که در قرآن مجید از آن نام برده شده پنج قسم می‌باشد ... قسم پنجم از کفر، کفر نعمت می‌باشد [که در این خصوص] خداوند می‌فرماید: فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَ اشْکُرُوا لِی وَ لا تَکْفُرُون.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۳۶ بحارالأنوار، ج۶۹، ص۱۰۰/ مستدرک الوسایل، ج۱۱، ص۳۵۱/ بحارالأنوار، ج۹۰، ص۶۱/ العیاشی، ج۱، ص۶۷ و البرهان؛ فیهما: «هذا من ... لأزیدنکم» زیادهًْ/ نورالثقلین؛ فیه: «ما ماالکفر ... وجوه» محذوفٌ و «وجه الثالث» بدل «وجه الخامس»