العسکری (علیه السلام)- الا الَّذِینَ تابُوا مِنْ کِتْمَانِهِمْ وَ أَصْلَحُوا مَا کَانُوا أَفْسَدُوهُ بِسُوءِ التَّأْوِیلِ فَجَحَدُوا بِهِ فَضْلَ الْفَاضِلِ وَ اسْتِحْقَاقَ الْمُحِقِّ وَ بَیَّنُوا مَا ذَکَرَهُ اللَّهُ مِنْ نَعْتِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ صِفَتِهِ وَ مِنْ ذِکْرِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ حِلْیَتِهِ وَ مَا ذَکَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأُولئِکَ أَتُوبُ عَلَیْهِمْ أَقْبَلُ تَوْبَتَهُمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

امام عسکری (علیه السلام) إِلَّا الَّذینَ تابُوا مگر کسانی که از پنهان‌کاریشان توبه کردند. وَ أَصْلَحُوا؛ آنچه را که با تفسیر سوء خرابش کردند و به‌واسطه‌ی آن برتریِ برتر و شایستگی صاحب حق را انکار کردند. وَ بَیَّنُوا؛ آنچه را که خداوند از خصلت‌ها و صفات نیکوی محمّد (و علی (علیه السلام) ذکر کرده‌بود و فرمایشات رسول‌خدا (که درباره‌ی او [بیان نموده بود]؛ و به ایشان رو می‌کنم: أَتُوبُ عَلَیْهِمْ وَ أَنَا التَّوّابُ الرَّحیمُ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۶۲ بحارالأنوار، ج۳۶، ص۱۰۷/ الإمام العسکری، ص۵۷۰