الصّادق (علیه السلام)- إِذَا أَوْصَی الرَّجُلُ بِوَصِیَّهًٍْ فَلَا یَحِلُّ لِلْوَصِیِّ أَنْ یُغَیِّرَ وَصِیَّتَهُ یُمْضِیهَا عَلَی مَا أَوْصَی إِلَّا أَنْ یُوصِیَ بِغَیْرِ مَا أَمَرَ اللَّهُ فَیَعْصِیَ فِی الْوَصِیَّهًِْ وَ یَظْلِمَ فَالْمُوصَی إِلَیْهِ جَائِزٌ لَهُ أَنْ یَرُدَّهُ إِلَی الْحَقِّ مِثْلَ رَجُلٍ یَکُونُ لَهُ وَرَثَهًٌْ فَیَجْعَلُ الْمَالَ کُلَّهُ لِبَعْضِ وَرَثَتِهِ وَ یَحْرِمُ بَعْضاً فَالْوَصِیُّ جَائِزٌ لَهُ أَنْ یَرُدَّهُ إِلَی الْحَقِّ مِثْلُ رَجُلٍ یَکُونُ لَهُ وَرَثَهًٌْ فَیَجْعَلُ مَالَهُ کُلَّهُ لِبَعْضِ وَرَثَتِهِ وَ یَحْرِمُ بَعْضاً فَالْوَصِیُّ جَائِزٌ لَهُ أَنْ یَرُدَّهُ إِلَی الْحَقِّ.

امام صادق (علیه السلام) وقتی فردی وصیّت کرده است، وصیِّ او جائز نیست که وصیّت او را تغییر دهد بلکه باید همان‌طور که وصیّت کرده عمل نماید، مگر آنکه طبق امر خداوند وصیّت نکرده‌باشد و [یا در صورتی که] در اجرای وصیّت او معصیت خداوند رخ داده و ظلمی واقع شود؛ که در این حالت وصیّ او جایز است که وصیّت را [تغییر داده و] به حق بازگرداند؛ مثل آنجایی که وصیّت‌کننده، ورثه‌ای دارد امّا کلّ مالش را فقط به بعضی از آنان داده و باقی را محروم کرده است که در این حالت جایز است تا وصی، وصیّت را [تغییر داده و] به حق بازگرداند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۴۴ وسایل الشیعه، ج۱۹، ص۳۵۰/ بحارالأنوار، ج۱۰۰، ص۲۰۱/ القمی، ج۱، ص۶۵/ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- فَالْجَنَفُ الْمَیْلُ إِلَی بَعْضِ وَرَثَتِکَ دُونَ بَعْضٍ.

امام صادق (علیه السلام) «جَنَف» به معنای مایل‌شدن [کلّ ارث] به برخی از ورثه و محروم‌کردن برخی دیگر می‌باشد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۴۶ بحارالأنوار، ج۱۰۰، ص۲۰۱/ القمی، ج۱، ص۶۵/ نورالثقلین/ البرهان

الباقر (علیه السلام)- الْجَنَفُ أَنْ یَکُونَ عَلَی جَهَهًِْ الْخَطَأِ مِنْ حَیْثُ لَا یَدْرِی أَنَّهُ یَجُوزُ.

امام باقر (علیه السلام) منظور از «جَنَف» این است که فرد [نه به عمد] در مسیر خطا و اشتباه باشد؛ به‌طوری‌که جواز یا عدم جواز آن [چنان وصیّت‌کردنی] را نداند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۴۶ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- وَ الْإِثْمُ أَنْ یَأْمُرَ بِعِمَارَهًِْ بُیُوتِ النِّیرَانِ وَ اتِّخَاذِ الْمُسْکِرِ.

امام صادق (علیه السلام) إِثْم در اینجا [وصیّت به کارهایی مثل] وصیّت‌کردن به آبادکردن خانه‌های آتش [و فساد وگناه] و یا وصیّت‌کردن به تولید مشروبات [و مسکرات] است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۴۶ بحارالأنوار، ج۱۰۰، ص۲۰۱/ القمی، ج۱، ص۶۵/ نورالثقلین/ البرهان/ وسایل الشیعه، ج۱۹، ص۳۵۰

الباقر (علیه السلام)- فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ قَالَ یَعْنِی الْمُوصَی إِلَیْهِ إِنْ خَافَ جَنَفاً مِنَ الْمُوصِی فِیمَا أَوْصَی بِهِ إِلَیْهِ مِمَّا لَا یَرْضَی اللَّهُ بِهِ مِنْ خِلَافِ الْحَقِّ فَلَا إِثْمَ عَلَیْهِ أَیْ عَلَی الْمُوصَی إِلَیْهِ أَنْ یُبَدِّلَهُ إِلَی الْحَقِّ وَ إِلَی مَا یَرْضَی اللَّهُ بِهِ مِنْ سَبِیلِ الْخَیْر.

امام باقر (علیه السلام) فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ یعنی اگر وصیّ، بیم آن را داشته‌باشد که وصیّت‌کننده در وصیّت خود، از حق منحرف شده و آنچه که به او وصیّت کرده، برخلاف حق بوده و مورد رضای الهی نباشد، پس گناهی بر او یعنی وصیّ نیست که آن را به حق و آنچه که مورد رضایت الهی است، تغییر داده و در راه خیر قرار دهد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۴۶ الکافی، ج۷، ص۲۱/ نورالثقلین؛ فیه: «من الموصی» محذوف و «یردّه» بدلٌ «یبدّله»/ البرهان