الصّادق (علیه السلام)- ذَلِکَ الْقِمَارُ.

امام صادق (علیه السلام) مقصود، مالی است که از طریق قمار به دست می‌آید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۸۸ وسایل الشیعه، ج۱۷، ص۱۶۷

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ سَمَاعَهًَْ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) الرَّجُلُ مِنَّا یَکُونُ عِنْدَهُ الشَّیْءُ یَتَبَلَّغُ بِهِ وَ عَلَیْهِ دَیْنٌ أَ یُطْعِمُهُ عِیَالَهُ حَتَّی یَأْتِیَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِمَیْسَرَهًٍْ فَیَقْضِیَ دَیْنَهُ أَوْ یَسْتَقْرِضُ عَلَی ظَهْرِهِ فِی خُبْثِ الزَّمَانِ وَ شِدَّهًِْ الْمَکَاسِبِ أَوْ یَقْبَلُ الصَّدَقَهًَْ فَقَالَ یَقْضِی بِمَا عِنْدَهُ دَیْنَهُ وَ لَا یَأْکُلُ أَمْوَالَ النَّاسِ إِلَّا وَ عِنْدَهُ مَا یُؤَدِّی إِلَیْهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ.

امام صادق (علیه السلام) از سماعه نقل شده است: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «مردی از ما سرمایه‌ای دارد که با آن معاش خود و خانواده‌اش را می‌گذراند و دِینی نیز بر عهده دارد؛ آیا موجودی خود را هزینه‌ی خوراک و مخارج خانواده‌اش کند و به انتظار گشایشی باشد تا دِین خویش را أدا کند؟ یا دِینش را أدا نماید و مجدّداً سرمایه‌ای برای مخارج خانواده‌اش از این و آن، در این روزگار سخت و کسادی بازار، وام بگیرد؛ یا از صدقه و زکات امرار معاش کند»؟ فرمود: «از موجودی خویش دِینش را أدا کند و از اموال مردم که در دست اوست مصرف نکند؛ زیرا خداوند عزّوجلّ فرموده: لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۸۸ من لایحضره الفقیه، ج۳، ص۱۸۴/ العیاشی، ج۱، ص۸۵؛ فیه: «فی الخبث ... الصدقهًْ» محذوفٌ/ فقه القرآن، ج:۱، ص۳۹۶؛ فیه: «قلت لأبی عبدالله ... الصدقهًْ» محذوفٌ/ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ عَلِمَ أَنَّ فِی الْأُمَّهًِْ حُکَّاماً یَجُورُونَ أَمَا إِنَّهُ لَمْ یَعْنِ حُکَّامَ أَهْلِ الْعَدْلِ وَ لَکِنَّهُ عَنَی حُکَّامَ أَهْلِ الْجَوْرِ أَمَا إِنَّهُ لَوْ کَانَ لِأَحَدِکُمْ عَلَی رَجُلٍ حَقٌّ فَدَعَاهُ إِلَی حُکَّامِ أَهْلِ الْعَدْلِ فَأَبَی عَلَیْهِ إِلَّا أَنْ یُرَافِعَهُ إِلَی حُکَّامِ أَهْلِ الْجَوْرِ لِیَقْضُوا لَهُ کَانَ مِمَّنْ تَحَاکَمَ إِلَی الطَّاغُوتِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ یُرِیدُونَ أَنْ یَتَحاکَمُوا إِلَی الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ یَکْفُرُوا بِهِ الْآیَهًَْ.

امام صادق (علیه السلام) خدای عزّوجلّ می‌دانست که در میان امّت، حاکمانی ستمگر خواهندبود؛ این است که مقصود او [در این آیه] حکّام دادگر نیست، بلکه حکّام ستمگر را در نظر داشته است. اگر تو بر کسی حقّی داشته‌باشی و او را برای داوری به نزد حاکمانی از اهل عدل بخوانی و آن کس جز آن نخواهد که برای دادرسی نزد حاکم ستمگر برود تا او بین شما داوری کند، وی از جمله کسانی است که داوری نزد طاغوت می‌برند و خدا در حقّ ایشان گفته است: أَ لَمْ تَرَ إِلیَ الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ ءَامَنُواْ بِمَا أُنزِلَ إِلَیْکَ وَ مَا أُنزِلَ مِن قَبْلِکَ یُرِیدُونَ أَن یَتَحَاکَمُواْ إِلیَ الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُواْ أَن یَکْفُرُواْ بِه ... .

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۸۹۰ مستدرک الوسایل، ج۱۷، ص۲۴۰/ العیاشی، ج۱، ص۸۵/ دعایم الإسلام، ج۲، ص۵۳۰/ فقه القرآن، ج۲، ص۸/ البرهان