أَمۡ حَسِبۡتُمۡ أَن تَدۡخُلُواْ ٱلۡجَنَّةَ وَلَمَّا يَأۡتِكُم مَّثَلُ ٱلَّذِينَ خَلَوۡاْ مِن قَبۡلِكُمۖ مَّسَّتۡهُمُ ٱلۡبَأۡسَآءُ وَٱلضَّرَّآءُ وَزُلۡزِلُواْ حَتَّىٰ يَقُولَ ٱلرَّسُولُ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُۥ مَتَىٰ نَصۡرُ ٱللَّهِۗ أَلَآ إِنَّ نَصۡرَ ٱللَّهِ قَرِيبࣱ
214
الصّادق (علیه السلام)- فَمَا تَمُدُّونَ أَعْیُنَکُمْ فَمَا تَسْتَعْجِلُونَ أَ لَسْتُمْ آمِنِینَ أَ لَیْسَ الرَّجُلُ مِنْکُمْ یَخْرُجُ مِنْ بَیْتِهِ فَیَقْضِی حَوَائِجَهُ ثُمَّ یَرْجِعُ لَمْ یُخْتَطَفْ إِنْ کَانَ مَنْ قَبْلَکُمْ عَلَی مَا أَنْتُمْ عَلَیْهِ لَیُؤْخَذُ الرَّجُلُ مِنْهُمْ فَتُقْطَعُ یَدَاهُ وَ رِجْلَاهُ وَ یُصْلَبُ عَلَی جُذُوعِ النَّخْلِ وَ یُنْشَرُ بِالْمِنْشَارِ ثُمَّ لَا یَعْدُو ذَنْبَ نَفْسِهِ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَأْتِکُمْ مَثَلُ الَّذِینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا حَتَّی یَقُولَ ألرّسول وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ مَتی نَصْرُ اللهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللهِ قَرِیبٌ.
امام صادق (علیه السلام) چرا چشم به آن دوخته‌اید و برای چه شتاب می‌کنید؟ مگر أمنیّت و آرامش ندارید؟ آیا این‌طور نیست که مردی از شما از خانه بیرون می رود و پس از انجام کارش دوباره به خانه برمی گردد، بدون اینکه خطری به او رسیده‌باشد؟ اگر آنها که پیش از شما بودند مانند شما [در رفاه بودند و امنیّت داشتند] هر مردی از آنها را می‌گرفتند و دست و پای او را قطع می‌کردند؛ سپس بر تنه‌های نخل به دار می‌زدند و با ارّه به دو نیم می‌کردند و او این بلاها را برای اصلاح نفس خود و کفّاره‌ی گناهش بر خویشتن هموار می‌نمود. آنگاه این آیه‌ی شریفه را تلاوت فرمود: أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَأْتِکُمْ مَثَلُ الَّذِینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا حَتَّی یَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ مَتی نَصْرُ اللهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللهِ قَرِیب.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۱۲۸ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۱۳۰/ الغیبهًْ للطوسی، ص۴۵۸/ مشکاهًْ الأنوار، ص۲۸۶ و البرهان؛ فیهما: بالتفاوت اللفظی/ نورالثقلین؛ فیه: «بالإختصار»
السّجّاد (علیه السلام)- قِیلَ لِعَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) صِفْ لَنَا خُرُوجَ الْمَهْدِیِّ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) وَ عَرِّفْنَا دَلَائِلَهُ وَ عَلَامَاتِهِ. فَقَالَ: یَکُونُ قَبْلَ خُرُوجِهِ خُرُوجُ رَجُلٍ یُقَالُ لَهُ عَوْفٌ السُّلَمِیُ بِأَرْضِ الْجَزِیرَهًِْ وَ یَکُونُ مَأْوَاهُ تَکْرِیتَ وَ قَتْلُهُ بِمَسْجِدِ دِمَشْقَ، ثُمَّ یَکُونُ خُرُوجُ شُعَیْبِ‌بْنِ‌صَالِحٍ بِسَمَرْقَنْدَ، ثُمَّ یَخْرُجُ السُّفْیَانِیُّ الْمَلْعُونُ بِالْوَادِی الْیَابِسِ وَ هُوَ مِنْ وُلْدِ عُتْبَهًَْ‌بْنِ‌أَبِی‌سُفْیَانَ فَإِذَا ظَهَرَ السُّفْیَانِیُ أَخَذَ فِی الْمَهْدِیِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ثُمَّ یَخْرُجُ بَعْدَ ذَلِکَ. وَ قَالَ (علیه السلام): مَا تَسْتَعْجِلُونَ بِخُرُوجِ الْقَائِمِ (علیه السلام) فَوَ اللَّهِ مَا لِبَاسُهُ إِلَّا الْغَلِیظُ وَ مَا طَعَامُهُ إِلَّا الشَّعِیرُ الْجَشِیبُ وَ مَا هُوَ إِلَّا السَّیْفُ وَ الْمَوْتُ تَحْتَ ظِلِّ السَّیْفِ فَمَا تَمُدُّونَ أَعْیُنَکُمْ أَ لَسْتُمْ آمِنِینَ لَقَدْ کَانَ مِنْ قَبْلِکُمْ مَنْ هُوَ عَلَی مَا أَنْتُمْ عَلَیْهِ یُؤْخَذُ فَیُقْطَعُ یَدُهُ وَ رِجْلُهُ وَ یُصْلَبُ ثُمَّ تَلَا: أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَأْتِکُمْ مَثَلُ الَّذِینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا.
امام سجاد (علیه السلام) به حضرت امام زین‌العابدین (علیه السلام) عرض شد: «آمدن و ظهور مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و نشانه‌ها و علائم آن را برای ما بیان فرمایید». فرمود: «پیش از ظهور او مردی به نام عوف[بن]سلمی از جزیره، خروج می‌کند. محل سکونت و استقرار او «تکریت» است و در مسجد دمشق کشته‌می‌شود. آنگاه شعیب‌بن‌صالح از سمرقند خروج می‌کند و سپس سفیانی ملعون از بیابان یابس می‌آید. سفیانی از اولاد عتبهًْ‌بن‌ابی‌سفیان است و وقتی او خروج می‌کند در جستجوی «مهدی» (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برمی‌آید. پس از آن، حضرت [مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)] قیام می‌فرماید ... برای ظهور قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) عجله نکنید. سوگند به خدا لباس او درشت و خشن است و غذایش چیزی جز نان جوی سفت نیست و برنامه‌ی او چیزی جز شمشیر و مرگ در زیر سایه‌ی شمشیر نیست. پس چشم انتظار نباشید. آیا در امنیّت به سر نمی‌برید؟ قبل از شما کسانی همانند شما بودند [و زندگی می‌کردند که شبیه شما بودند با این فرق] که آنان اسیر می‌شدند و دست و پایشان قطع می‌گردید و به دار آویخته می‌شدند [امّا شما در امان هستید]. سپس حضرت این آیه را تلاوت فرمود: أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَأْتِکُمْ مَثَلُ الَّذینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۱۳۰ الخرایج والجرایح، ج۳، ص۱۱۵۵/ منتخب الأنوارالمضییهًْ، ص۳۲؛ فیه: «بالإختصار»