الصّادق (علیه السلام)- مَتَاعُهَا بَعْدَ مَا تَنْقَضِی عِدَّتُهَا عَلَی الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَی الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ قَالَ کَیْفَ یُمَتِّعُهَا فِی عِدَّتِهَا وَ هِیَ تَرْجُوهُ وَ یَرْجُوهَا وَ یُحْدِثُ اللَّهُ مَا یَشَاءُ أَمَا إِنَّ الرَّجُلَ الْمُوسِعَ یُمَتِّعُ الْمَرْأَهًَْ بِالْعَبْدِ وَ الْأَمَهًِْ وَ یُمَتِّعُ الْفَقِیرُ بِالْحِنْطَهًِْ {بِالتَّمْرِ} وَ الزَّبِیبِ وَ الثَّوْبِ وَ الدَّرَاهِمِ وَ إِنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِیٍّ (علیه السلام) مَتَّعَ امْرَأَهًًْ طَلَّقَهَا بِأَمَهًٍْ وَ لَمْ یَکُنْ یُطَلِّقُ امْرَأَهًًْ إِلَّا مَتَّعَهَا.

امام صادق (علیه السلام) زن مطلّقه را باید پس از پایان عدّه‌اش به نوعی [با دادن هدیه‌ای] بهره‌مند ساخت؛ توانگر به اندازه‌ی توان خود و تنگدست به اندازه‌ی وسع خود. [البته] چگونه می‌توان زن را درحالی‌که در دوره‌ی عدّه‌اش به سر می‌برد، بهره‌مند ساخت و [حال آنکه] هر دو به رجوع و گذشتن از طلاق امیدوارند؟! و خداوند هر آنچه بخواهد، میان آن دو جاری می‌سازد. فرد توانگر همسرش را با بخشیدن یک برده و یا کنیز به وی بهره‌مند می‌سازد و شخص تنگدست وی را از گندم، کشمش، جامه و درهم بهره‌مند می‌سازد. امام حسن مجتبی (علیه السلام) زنی را طلاق داد و کنیزی را به وی عطا کرد و ایشان هرگز زنی را طلاق نمی‌داد مگر آنکه او را به نوعی بهره‌مند می‌ساخت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۳۴ الکافی، ج۶، ص۱۰۵/ تهذیب الأحکام، ج۸، ص۱۳۹؛ فیه: «المقتر» بدلٌ «الفقیر»/ تهذیب الأحکام، ج۸، ص۱۳۹/ البرهان

الباقر (علیه السلام)- عَن أبِی بَصِیر قال: أَخْبِرْنِی عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی الْمُتَّقِینَ مَا أَدْنَی ذَلِکَ الْمَتَاعِ إِذَا کَانَ مُعْسِراً لَا یَجِدُ قَالَ خِمَارٌ أَوْ شِبْهُهُ.

امام باقر (علیه السلام) أبوبصیر گوید: در مورد آیه‌ی: وَلِلْمُطَلَّقَاتِ مَتَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی الْمُتَّقِینَ سؤال کردم که «حدّاقل متاعی که مرد تنگدست می‌تواند تقدیم کند چیست»؟ ایشان فرمود: روسری و یا چیزی شبیه به آن.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۳۴ الکافی، ج۶، ص۱۰۵/ تهذیب الأحکام، ج۸، ص۱۴۰/ وسایل الشیعه، ج۲۱، ص۳۰۹/ مستدرک الوسایل، ج۱۵، ص۸۹/ نورالثقلین/ البرهان

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- لِلْمُطَلَّقَهًِْ نَفَقَتُهَا بِالْمَعْرُوفِ مِنْ سَعَهًِْ زَوْجِهَا فِی عِدَّتِهَا فَإِذَا حَلَّ أَجَلُهَا مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی الْمُتَّقِینَ وَ الْمُطَلَّقَهًُْ لَهَا السُّکْنَی وَ النَّفَقَهًُْ مَا دَامَتْ فِی عِدَّتِهَا حَامِلًا أَوْ غَیْرَ حَامِلٍ مَا دَامَتْ لِلزَّوْجِ عَلَیْهَا رَجْعَهًٌْ.

امام علی (علیه السلام) برای زن مطلّقه با توجّه به توان همسرش، در زمان عدّه، پرداخت نفقه‌ی نیکو و پس از پایان عدّه، دادن هدیه‌ی نیکو بر [همسرش که] پرهیزگار [است] واجب می‌باشد. و تأمین محلّ سکونت و پرداخت نفقه‌ی زن مطلّقه، چه باردار باشد چه نباشد تا زمانی که در عدّه است و احتمال رجوع مرد به او وجود دارد، [بر مرد] واجب می‌باشد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۳۴ مستدرک الوسایل، ج۱۵، ص۲۲۰

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ حَفْصِ‌بْنِ‌الْبَخْتَرِیِّ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فِی الرَّجُلِ یُطَلِّقُ امْرَأَتَهُ أَ یُمَتِّعُهَا؟ قَالَ: نَعَمْ أَ مَا یُحِبُّ أَنْ یَکُونَ مِنَ الْمُحْسِنِینَ أَ مَا یُحِبُّ أَنْ یَکُونَ مِنَ الْمُتَّقِینَ.

امام صادق (علیه السلام) در مورد مردی که همسرش را طلاق می‌دهد پرسیده‌شد که: «آیا این مرد می‌تواند زن را [با دادن هدیه‌ای] بهره‌مند سازد»؟ ایشان می‌فرمایند: بله! می‌تواند. آیا این مرد دوست ندارد در زمره‌ی نیکوکاران باشد؟! و آیا این مرد نمی‌خواهد از پرهیزکاران باشد؟!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۳۴ وسایل الشیعه، ج۲۱، ص۳۰۶/ البرهان